Shloka 25
Saṃvaraṇa–Tapatī Vivāhaḥ (The Marriage of Saṃvaraṇa and Tapatī) — Mahābhārata, Ādi Parva 163
हीयमान तु तद् रक्ष: समीक्ष्य पुरुषादकम् । निष्पिष्य भूमौ जानुभ्यां समाजघ्ने वृकोदर:,उस नरभक्षी राक्षसको कमजोर पड़ते देख भीमसेन उसे पृथ्वीपर पटककर रगड़ने और दोनों घुटनोंसे मारने लगे
hīyamānaṃ tu tad rakṣaḥ samīkṣya puruṣādakam | niṣpiṣya bhūmau jānubhyāṃ samājaghne vṛkodaraḥ ||
మనుష్యభక్షకుడైన ఆ రాక్షసుడు క్షీణిస్తున్నాడని చూసి వృకోదరుడు (భీముడు) అతడిని నేలకేసి పడేసి, భూమిపై నలిపి, రెండు మోకాళ్లతో పదేపదే కొట్టాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When faced with predatory harm (such as a man-eater), dharma permits and even requires firm action to protect others; strength is ethically directed when used to end ongoing violence and safeguard the vulnerable.
Bhīma (Vṛkodara), noticing the man-eating rākṣasa losing strength, pins him to the ground, crushes him down, and strikes him repeatedly with his knees, intensifying the assault to finish the threat.