Shloka 22
मन्दर-समुद्रमन्थन-वर्णनम् / Description of the Churning of the Ocean with Mount Mandara
एवं शप्त्वा तत: पुत्रो विनतामन्तरिक्षग:,इस प्रकार विनताको शाप देकर वह बालक अरुण अन्तरिक्षमें उड़ गया। ब्रह्मन! तभीसे प्रातःकाल (प्राची दिशामें) सदा जो लाली दिखायी देती है, उसके रूपमें विनताके पुत्र अरुणका ही दर्शन होता है। वह सूर्यदेवके रथपर जा बैठा और उनके सारथिका काम सँभालने लगा
evaṁ śaptvā tataḥ putro vinatām antarīkṣagaḥ |
ఇలా తల్లి వినతను శపించిన తరువాత ఆమె కుమారుడు అరుణుడు అంతరిక్షంలోకి లేచి ఎగిరిపోయెను. ఓ బ్రాహ్మణా! అప్పటినుండి ఉదయకాలంలో తూర్పు దిశలో కనిపించే ఎర్రని కాంతి వినతాపుత్రుడైన అరుణుని దర్శనమని భావించబడుతుంది. అతడు సూర్యదేవుని రథంపై ఆసీనుడై, ఆయన సారథ్యకార్యాన్ని స్వీకరించెను.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the moral gravity of speech: words spoken in anger—especially toward one’s mother—carry lasting consequences (śāpa). Yet it also shows how events, even when ethically fraught, are woven into a larger cosmic order, as Aruṇa’s departure becomes linked with the dawn’s redness and his service as Sūrya’s charioteer.
Śaunaka narrates that after cursing Vinatā, her son Aruṇa flies into the sky. The red glow seen at sunrise in the east is identified with Aruṇa’s form. He then takes his place on the Sun-god’s chariot and performs the role of charioteer.