Shloka 6
आदि पर्व, अध्याय 139 — Hiḍimba’s Detection and Hiḍimbā’s Approach to Bhīma
प्रगाढदृढमुष्टित्वे लाघवे वेधने तथा । क्षुनाराचभल्लानां विपाठानां च तत्त्ववित्,अर्जुन अत्यन्त दृढ़तापूर्वक मुद्ठीसे धनुषको पकड़नेमें, हाथोंकी फुर्तीमें और लक्ष्यको बींधनेमें बड़े चतुर निकले। वे क्षुरु, नाराचः, भललः और विपाठ४ नामक ऋजु, वक्र और विशाल” अस्त्रोंके संचालनका गूढ़ तत्त्व अच्छी तरह जानते और उनका सफलतापूर्वक प्रयोग कर सकते थे। इसलिये द्रोणाचार्यको यह दृढ़ विश्वास हो गया था कि फुर्ती और सफाईमें अर्जुनके समान दूसरा कोई योद्धा इस जगतमें नहीं है। एक दिन द्रोणने कौरवोंकी भरी सभामें निद्राको जीतनेवाले अर्जुनसे कहा---
vaiśampāyana uvāca | pragāḍha-dṛḍha-muṣṭitve lāghave vedhane tathā | kṣurā-nārāca-bhallānāṁ vipāṭhānāṁ ca tattvavit |
అర్జునుడు ధనుస్సును అత్యంత దృఢమైన ముష్టితో పట్టుకోవడంలో, చేతుల లాఘవంలో, లక్ష్యవేధంలో అపూర్వ నైపుణ్యాన్ని చూపెను; అలాగే క్షుర, నారాచ, భల్ల, విపాఠ అనే ఆయుధాల ప్రయోగతత్త్వాన్ని సమ్యక్గా తెలిసినవాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Mastery arises from disciplined practice and understanding fundamentals (tattva): Arjuna is praised not merely for strength, but for firm control, agility, accurate aim, and knowledge of weapon-principles—an ideal of kṣatriya training under a guru.
Vaiśampāyana describes Arjuna’s exceptional proficiency in archery and weapon-handling. Droṇācārya, observing this comprehensive excellence, becomes convinced that no one equals Arjuna in speed and precision.