Shloka 50
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
अलभद् गौतमी पुत्रमश्चत्थामानमौरसम् । भीमविक्रमकर्माणमादित्यसमतेजसम्
alabhad gautamī putram aśvatthāmānam aurasam | bhīmavikramakarmāṇam ādityasamatejasam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—గౌతమీ (కృపీ) నావలన తన ఔరస పుత్రుడైన అశ్వత్థామను పొందింది; అతడు సూర్యసమాన తేజస్సుతో, భయంకర పరాక్రమకర్మలతో ప్రసిద్ధుడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic importance of legitimate lineage (aurasa-putra) and signals that extraordinary martial brilliance can be both a blessing to a family line and a source of grave consequences in the wider moral order of the epic.
Vaiśampāyana reports that Gautamī/Kṛpī receives her own son, Aśvatthāmā, described as sun-like in radiance and formidable in valor—introducing his exceptional nature within the unfolding Kuru genealogy and future conflicts.