Shloka 7
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
सा हि गत्वा55 श्रमं तस्य रमणीयं शरद्वत: । धनुर्बाणधरं बाला लोभयामास गौतमम्,वह जानपदी शरद्वानके रमणीय आश्रमपर जाकर धनुष-बाण धारण करनेवाले गौतमको लुभाने लगी
sā hi gatvā śramaṁ tasya ramaṇīyaṁ śaradvatāḥ | dhanurbāṇadharaṁ bālā lobhayāmāsa gautamam ||
ఆ జానపదీ శరద్వతుని रमణీయ ఆశ్రమానికి వెళ్లి, యవ్వనారంభంలో ఉన్న బాలిక అయినప్పటికీ, ధనుస్సు-బాణాలు ధరించిన గౌతముణ్ని మోహింపజేయసాగింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between desire and restraint: even in a hermitage, temptation may arise, and dharma is tested through self-control and right conduct.
A young woman goes to Śaradvat’s pleasant hermitage and attempts to allure Gautama, who is described as carrying bow and arrows, setting up a moral and narrative conflict around temptation.