Shloka 25
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
इष्वस्त्रज्ञान् पर्यपृच्छदाचार्यान् वीर्यसम्मतान् | नाल््पधीर्ना महाभागस्तथा नानास्त्रकोविद:,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन! कृपाचार्यके द्वारा पूर्णतः शिक्षा मिल जानेपर पितामह भीष्मने अपने पौत्रोंमें विशिष्ट योग्यता लानेके लिये उन्हें और अधिक शिक्षा देनेकी इच्छासे ऐसे आचार्योकी खोज प्रारम्भ की, जो बाण-संचालनकी कलामें निपुण और अपने पराक्रमके लिये सम्मानित हों। उन्होंने सोचा--'जिसकी बुद्धि थोड़ी है, जो महान् भाग्यशाली नहीं है, जिसने नाना प्रकारकी अस्त्र-विद्यामें निपुणता नहीं प्राप्त की है तथा जो देवताओंके समान शक्तिशाली नहीं है, वह इन महाबली कौरवोंको अस्त्र-विद्याकी शिक्षा नहीं दे सकता।” नरश्रेष्ठ) यों विचारकर भरतश्रेष्ठ गंगानन्दन भीष्मने भरद्वाजवंशी, वेदवेत्ता तथा बुद्धिमान द्रोणको आचार्यके पदपर प्रतिष्ठित करके उनको शिष्यरूपमें पाण्डवों तथा कौरवोंको समर्पित कर दिया
iṣv-astrajñān paryapṛcchad ācāryān vīrya-sammatān | nālpa-dhīr nā mahābhāgas tathā nānāsra-kovidaḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—రాజా! కృపాచార్యుని వద్ద సంపూర్ణ విద్యను పొందిన తరువాత, పితామహుడు భీష్ముడు తన మనవళ్లలో విశిష్ట సామర్థ్యం వికసించునట్లు మరింత ఉన్నత విద్య కల్పించాలనే ఆశయంతో, ధనుర్విద్యా–అస్త్రశాస్త్రాలలో నిపుణులై పరాక్రమముచేత గౌరవింపబడిన ఆచార్యులను వెదకసాగెను. అతడు ఇలా ఆలోచించెను—అల్పబుద్ధి గలవాడు, మహాభాగ్యము లేనివాడు, నానావిధ అస్త్రవిద్యలలో ప్రావీణ్యం లేనివాడు ఈ మహాబల కౌరవులను సమ్యకంగా శిక్షించలేడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Positions of instruction and authority should be given based on proven qualification—intellect, mastery, and recognized excellence—because the power of warriors must be shaped by disciplined knowledge, not by inadequacy.
Bhīṣma, intent on elevating the princes’ martial competence, seeks out renowned teachers of archery and weapon-science, judging that only a truly capable master can train such powerful heirs.