Shloka 43
Adhyāya 129 — Public Acclaim of the Pāṇḍavas and Duryodhana’s Appeal to Dhṛtarāṣṭra
शरस्तम्बे समुद्भूतं वेदशास्त्रार्थपारगम् । अधिजममुश्न॒ कुरवो धनुर्वेदं कृपात् तु ते,राजा धृतराष्ट्रने उन कुमारोंको खेल-कूदमें लगे रहनेसे अत्यन्त उद्दण्ड होते देख उन्हें शिक्षा देनेके लिये गौतम-गोत्रीय कृपाचार्यकी खोज करायी, जो सरकंडेके समूहसे उत्पन्न हुए और विविध शास्त्रोंके पारंगत विद्वान् थे। उन्हींको गुरु बनाकर कुरुकुल॒के उन सभी कुमारोंको उन्हें सौंप दिया गया; फिर वे कुरुवंशी बालक कृपाचार्यसे धनुर्वेदका अध्ययन करने लगे
śarastambe samudbhūtaṃ vedaśāstrārthapāragam | adhijagmuḥ kuravo dhanurvedaṃ kṛpāt tu te ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—శరస్తంబమునుండి జన్మించినవాడూ, వేదశాస్త్రార్థములలో పాండిత్యముగలవాడైన కృపుని సమీపమునకు కురువంశీయ కుమారులు చేరి, అతనివద్దనే ధనుర్వేదమును అభ్యసించిరి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Royal power and talent require disciplined education under a qualified guru; unchecked playfulness can turn into unruliness, so ethical formation and skill-training (especially for kṣatriyas) must be guided by learned authority.
The Kuru boys are becoming excessively unruly; Dhṛtarāṣṭra therefore seeks out Kṛpācārya—renowned for Vedic and śāstric mastery and said to be born from a reed-clump—and entrusts the princes to him, after which they begin studying dhanurveda (archery/martial science).