Shloka 15
ततो माद्रयत्रवीद् राजन्नार्ता कुन्तीमिदं वच: । एकैव त्वमिहागच्छ तिष्ठन्त्वत्रैव दारका:,जनमेजय! यह देख शोकातुर माद्रीने कुन्तीसे कहा--“बहिन! आप अकेली ही यहाँ आयें। बच्चोंको वहीं रहने दें”
tato mādrī atravīd rājan ārtā kuntīm idaṃ vacaḥ | ekaivā tvam ihāgaccha tiṣṭhantv atraiva dārakāḥ ||
అప్పుడు, ఓ రాజా, శోకంతో ఆర్తురాలైన మాద్రీ కుంతీతో ఇలా చెప్పింది—“అక్కా, నీవు ఒంటరిగా ఇక్కడికి రా; పిల్లలు ఇక్కడే ఉండనివ్వు.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical sensitivity in grief: Madri seeks a private conversation with Kunti, implying discretion, emotional care, and protection of the children from distressing matters—an aspect of dharma expressed through compassion and responsible speech.
Vaiśampāyana narrates to King Janamejaya that Madri, sorrow-stricken, calls Kunti and asks her to come alone while the children stay where they are, setting up an intimate exchange amid a tragic situation.