Shloka 46
पाण्डोः श्राद्धं, सत्यवत्याः वनगमनम्, बाल्यस्पर्धा च
Pāṇḍu’s Śrāddha, Satyavatī’s Withdrawal, and Childhood Rivalry
न शय्यासनभोगेषु रतिं विन्दति कहिचित् | भ्रातृशोकसमाविष्टस्तमेवार्थ विचिन्तयन्,शय्या, आसन और नाना प्रकारके भोगोंमें कभी उनकी रुचि नहीं होती थी। वे भाईके शोकमें मग्न हो सदा उन्हींकी बात सोचते रहते थे
na śayyāsanabhogeṣu ratiṃ vindati kaścit | bhrātṛśokasamāviṣṭas tam evārthaṃ vicintayan |
సోదరశోకంలో మునిగిపోయిన అతడు శయ్య, ఆసనం, ఏ విధమైన భోగాలలోనూ ఎప్పుడూ ఆనందం పొందలేదు; శోకావిష్టుడై అదే విషయాన్ని మాత్రమే నిరంతరం ఆలోచించేవాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Intense grief can eclipse ordinary pleasures; the verse highlights how attachment and loss can dominate the mind, implying the ethical need for steadiness and mindful restraint when sorrow overwhelms one’s capacity for normal life.
The narrator describes a person so consumed by sorrow for his brother that he cannot take interest in comfort or enjoyment, spending his time absorbed in thoughts of that loss and its implications.