Shloka 88
Āṇīmāṇḍavya–Upākhyāna
The Account of Āṇīmāṇḍavya and the Birth of Vidura
इत्युक्त: पुनरेवाथ तं दाश: प्रत्यभाषत । चिकीर्षुर्दुष्करं कर्म राज्यार्थे भरतर्षभ,भरतवंशावतंस जनमेजय! देवव्रतके ऐसा कहनेपर निषाद उनसे फिर बोला। वह राज्यके लिये उनसे कोई दुष्कर प्रतिज्ञा कराना चाहता था
ity uktaḥ punar evātha taṃ dāśaḥ pratyabhāṣata | cikīrṣur duṣkaraṃ karma rājyārthe bharatarṣabha ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఓ భరతశ్రేష్ఠా! అలా చెప్పిన తరువాత మత్స్యకారుడు అతనిని మళ్లీ సంభోదించాడు. రాజ్యార్థం కోసం అతనితో ఒక దుష్కర కార్యం—కఠిన ప్రతిజ్ఞ—చేయించాలనుకున్నాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how questions of kingship and succession can pressure individuals into extreme vows; it invites reflection on dharma when political aims are pursued through binding promises and personal sacrifice.
After the previous exchange, the fisherman speaks again, intending to impose a difficult condition or pledge connected to securing the kingdom—setting up the famous demand that leads to an extraordinary vow in the Devavrata–Śāntanu storyline.