Shloka 66
न चाप्यहं वृथा भूयो दारान् कर्तुमिहोत्सहे । संतानस्यथाविनाशाय कामये भद्रमस्तु ते,“मैं पुनः व्यर्थ विवाह नहीं करना चाहता; किंतु हमारी वंशपरम्पराका लोप न हो, इसीके लिये मुझे पुनः पत्नीकी कामना हुई है। तुम्हारा कल्याण हो
na cāpy ahaṁ vṛthā bhūyo dārān kartum ihotsahe | saṁtānasyātha vināśāya kāmaye bhadram astu te ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— నేను ఇక్కడ మళ్లీ వ్యర్థంగా వివాహం చేసుకోవాలని కోరను. కానీ మా సంతానపరంపర నశించకుండుటకై నేను మరల భార్యను కోరుతున్నాను. నీకు మంగళం కలుగుగాక.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames remarriage not as indulgence but as a dharmic, purposive act aimed at preventing the extinction of the family line (saṁtāna). It highlights ethical restraint (rejecting vṛthā—aimless action) and prioritizes continuity of lineage as a social and familial responsibility.
The speaker expresses reluctance to marry again merely for personal reasons, but states a renewed wish for a wife specifically to ensure that progeny continues and the lineage does not perish, concluding with a blessing: “May good befall you.”