Shloka 64
Āṇīmāṇḍavya–Upākhyāna
The Account of Āṇīmāṇḍavya and the Birth of Vidura
शस्त्रनित्यश्व॒ सततं पौरुषे पर्यवस्थित: । अनित्यतां च लोकानामनुशोचामि पुत्रक,“तुम भी सदा अस्त्र-शस्त्रोंके अभ्यासमें लगे रहते हो और पुरुषार्थके लिये सदैव उद्यत रहते हो। बेटा! मैं इस जगत्की अनित्यताको लेकर निरन्तर शोकग्रस्त एवं चिन्तित रहता हूँ
śastranityaś ca satataṃ pauruṣe paryavasthitaḥ | anityatāṃ ca lokānām anuśocāmi putraka ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— నీవు ఎల్లప్పుడూ శస్త్రాస్త్రాల నిరంతర అభ్యాసంలో నిమగ్నుడవై, పురుషప్రయత్నంలో దృఢంగా నిలిచివున్నావు. కాని కుమారా, లోకములన్నిటి మరియు జీవనస్థితుల అనిత్యతను తలచి నేను నిత్యం శోకాకులుడనై ఆందోళన చెందుచున్నాను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when one is disciplined in martial training and committed to heroic effort, wise reflection recognizes the transience of worldly states; this awareness can generate sober detachment and ethical seriousness about life’s fragility.
Vaiśampāyana describes addressing a younger person as “son,” acknowledging his constant weapons-practice and readiness for valor, while confessing his own ongoing grief born from contemplating the impermanence of worldly existence.