Shloka 16
Āṇīmāṇḍavya–Upākhyāna
The Account of Āṇīmāṇḍavya and the Birth of Vidura
ब्रह्मधर्मोत्तरे राज्ये शान्तनुर्विनयात्मवान् । सम॑ शशास भूतानि कामरागविवर्जित:,उनके राज्यमें ब्रह्म और धर्मकी प्रधानता थी। महाराज शान्तनु बड़े विनयशील तथा काम-राग आदि दोषोंसे दूर रहनेवाले थे। वे सब प्राणियोंका समानभावसे शासन करते थे
brahmadharmottare rājye śāntanur vinayātmavān | samaṁ śaśāsa bhūtāni kāmarāgavivarjitaḥ ||
ఆ రాజ్యంలో బ్రహ్మజ్ఞానమూ ధర్మమూ ప్రధానంగా నిలిచెను. మహారాజు శాంతను వినయశీలుడూ నియమనిష్ఠుడూ, కామ-రాగాది దోషాలకు దూరుడూ అయ్యెను. ఆయన సమభావంతో సమస్త ప్రాణులను పక్షపాతం లేక పాలించెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Ideal kingship rests on the primacy of brahma (sacred wisdom) and dharma (moral law). A ruler should be humble, self-restrained, and free from desire and attachment, governing all subjects impartially.
Vaiśampāyana describes the quality of Śāntanu’s reign: dharma and sacred order prevail in the kingdom, and Śāntanu rules with humility, freedom from passion, and equal treatment of all beings.