इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवार्चनविधिर् नामैकोनाशीतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं पशुपतिं दृष्ट्वा पशुपाशविमोक्षणम् पशुत्वं तत्यजुर्देवास् तन्नो वक्तुमिहार्हसि
iti śrīliṅgamahāpurāṇe pūrvabhāge śivārcanavidhir nāmaikonāśītitamo 'dhyāyaḥ ṛṣaya ūcuḥ kathaṃ paśupatiṃ dṛṣṭvā paśupāśavimokṣaṇam paśutvaṃ tatyajurdevās tanno vaktumihārhasi
ఇట్లు శ్రీలింగమహాపురాణ పూర్వభాగంలో ‘శివార్చనవిధి’ అనే ఎనభై తొమ్మిదవ అధ్యాయం ప్రారంభమగుచున్నది. ఋషులు పలికిరి—పశుపతిని దర్శించి దేవతలు పశు-పాశ విమోచనాన్ని ఎలా పొందిరి? ‘పశుత్వం’ను ఎలా విడిచిరి? దయచేసి మాకు చెప్పుము।
Ṛṣis (sages of Naimiṣāraṇya), within Sūta’s narration framework
It frames Śivārcana-vidhi as not merely ritual, but a liberation-teaching: beholding and worshipping Paśupati is presented as the means to loosen pāśa (bondage) and transcend paśutva (the bound state).
Śiva is invoked as Paśupati—Pati, the sovereign Lord—whose very darśana (vision/presence) is capable of granting paśu-pāśa-vimokṣaṇa, distinguishing Him from bound beings (paśu) and their fetters (pāśa).
The chapter heading signals Śiva-arcana (Linga/Śiva worship) as the practical path; the verse also points to darśana of Paśupati as a key salvific act aligned with Pāśupata-oriented liberation from pāśa.