Kurma Purana — Uttara Bhaga, Shloka 47
Yati-Āśrama: Bhikṣā-vidhi, Īśvara-dhyāna, and Prāyaścitta
Mahādeva as Non-dual Brahman
इति यतिनियमानामेतदुक्तं विधानं पशुपतिपरितोषे यद् भवेदेकहेतुः / न भवति पुनरेषामुद्भवो वा विनाशः प्रणिहितमनसो ये नित्यमेवाचरन्ति
iti yatiniyamānāmetaduktaṃ vidhānaṃ paśupatiparitoṣe yad bhavedekahetuḥ / na bhavati punareṣāmudbhavo vā vināśaḥ praṇihitamanaso ye nityamevācaranti
ఇట్లు యతి-నియమాల విధానం చెప్పబడింది—పశుపతిని ప్రసన్నం చేయుటకు ఏకైక ప్రభావకారణం. మనస్సు నిత్యం ఈశ్వరునందు నిలిపి, వీటిని సదా ఆచరించువారికి మళ్లీ బంధనోద్భవమూ లేదు, పొందిన స్థితి నుండి పతనమూ లేదు.
Lord Kūrma (Viṣṇu) instructing in a Śaiva–Vaiṣṇava synthesis (Iśvara-oriented yoga and yati-dharma)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
FAQs
It implies that steadfast, uninterrupted practice oriented to the Lord (Paśupati) leads to a state beyond repeated “arising” into bondage and beyond “loss,” indicating stable realization where the self is no longer entangled in cyclical becoming.
The verse stresses disciplined observance (yati-niyama) combined with praṇihita-manas—an unwaveringly focused mind—i.e., continuous īśvara-centered meditation and conduct as the decisive means (eka-hetu) to attain firmness and freedom from relapse.
Though the teaching is delivered by Lord Kūrma (Viṣṇu), the goal is explicitly “Paśupati’s satisfaction,” reflecting the Purāṇa’s non-sectarian synthesis where devotion and yoga directed to Śiva are affirmed within a Vaiṣṇava narrator’s framework.