Adhyaya 12

Verse 1

श्रोतृप्रवक्तृप्रसङ्गः सूत उवाच तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य व्यासः सत्यवतीसुतः । उवाच वचनं तत्र सभायां नृपतिं च तम्

శ్రోత మరియు వక్త ప్రసంగము. సూతుడు పలికెను: అతని మాటలు విని సత్యవతీ పుత్రుడైన వ్యాసుడు ఆ సభలో రాజుతో ఈ మాటలు పలికెను.

Verse 2

व्यास उवाच शृणु राजन् प्रवक्ष्यामि पुराणं गुह्यमद्‌भुतम् । पुण्यं भागवतं नाम नानाख्यानयुतं शिवम्

వ్యాసుడు పలికెను: ఓ రాజా! వినుము, నేను నీకు రహస్యమైన మరియు అద్భుతమైన పురాణమును చెప్పెదను, ఇది పవిత్రమైన 'భాగవతము' అను పేరు గలది, అనేక ఆఖ్యానములతో కూడినది మరియు పరమ శుభప్రదమైనది.

Verse 3

अध्यापितं मया पूर्वं शुकायात्मसुताय वै । श्रावयामि नृप त्वां हि रहस्यं परमं मम

వ్యాసుడు పలికెను: ఓ రాజా! పూర్వము నేను ఈ పురాణమును నా కుమారుడైన శుకునకు బోధించితిని. ఇప్పుడు నీకు నా పరమ రహస్యమును వినిపించెదను.

Verse 4

धर्मार्थकाममोक्षाणां कारणं श्रवणात्किल । शुभद सुखदं नित्यं सर्वागमसमुद्धृतम्

దీనిని వినడం వల్లనే ధర్మ, అర్థ, కామ, మోక్షములు సిద్ధించును. ఇది ఎల్లప్పుడూ శుభమును, సుఖమును ప్రసాదించును మరియు సర్వ ఆగమముల నుండి ఉద్ధరింపబడినది.

Verse 5

जनमेजय उवाच आस्तीकोऽयं सुतः कस्य विघ्नार्थं कथमागतः । प्रयोजनं किमत्रास्य सर्पाणां रक्षणे प्रभो

జనమేజయుడు అడిగెను: ఓ ప్రభూ! ఈ ఆస్తీకుడు ఎవరి కుమారుడు? నా యజ్ఞమునకు విఘ్నము కలిగించుటకు అతడు ఎలా వచ్చెను? సర్పములను రక్షించుటలో అతని ప్రయోజనమేమి?

Verse 6

कथयैतन्महाभाग विस्तरेण कथानकम् । पुराणं च तथा सर्वं विस्तराद्वद सुव्रत

ఓ మహాభాగా! ఈ కథను నాకు వివరముగా తెలుపుము. ఓ సువ్రతుడా! అలాగే ఈ పురాణమంతటినీ నాకు వివరముగా చెప్పుము.

Verse 7

व्यास उवाच जरत्कारुर्मुनिः शान्तो न चकार गृहाश्रमम् । तेन दृष्टा वने गर्ते लम्बमाना स्वपूर्वजाः

వ్యాసుడు పలికెను: శాంత స్వభావుడైన జరత్కారు ముని గృహస్థాశ్రమమును స్వీకరించలేదు. ఒకసారి అడవిలో అతను తన పితృదేవతలు ఒక గోతిలో వేలాడుతుండటం చూసెను.

Verse 8

ततस्तमाहुः कुरु पुत्र दारा- न्यथा च नः स्यात्परमा हि तृप्तिः । स्वर्गे व्रजामः खलु दुःखमुक्ता वयं सदाचारयुते सुते वै

అప్పుడు వారు అతనితో ఇట్లు పలికిరి: ఓ పుత్రా! వివాహము చేసుకొనుము, తద్వారా మాకు పరమ తృప్తి కలుగును. సదాచారవంతుడైన కుమారుడు కలిగినచో మేము నిశ్చయముగా దుఃఖము నుండి ముక్తులమై స్వర్గమునకు వెళ్లగలము.

Verse 9

स तानुवाचाथ लभे समाना- मयाचितां चातिवशानुगां च । तदा गृहारम्भमहं करोमि ब्रवीमि तथ्यं मम पूर्वजा वै

అతడు వారితో ఇట్లు పలికెను: ఓ నా పితృదేవతలారా! నేను సత్యము చెప్పుచున్నాను: నా పేరుతో సమానమైన పేరు కలిగినది, అడగకుండానే లభించినది మరియు నా మాటకు లోబడి ఉండే భార్య దొరికినప్పుడే నేను గృహస్థాశ్రమమును ప్రారంభించెదను.

Verse 10

इत्युक्त्वा ताञ्जरत्कारुर्गतस्तीर्थान्प्रति द्विजः । तदैव पन्नगाः शप्ता मात्राग्नौ निपतन्त्विति

వారితో ఇట్లు చెప్పి బ్రాహ్మణుడైన జరత్కారువు తీర్థయాత్రలకు వెళ్లెను. అదే సమయంలో, పాములు అగ్నిలో పడిపోవాలని వాటి తల్లి చేత శపించబడ్డాయి.

Verse 11

कश्यपस्य मुनेः पत्‍न्यौ कद्रूश्च विनता तथा । दृष्ट्वादित्यरथे चाश्वमूचतुश्च परस्परम्

కశ్యప ముని భార్యలైన కద్రువ మరియు వినత సూర్య భగవానుని రథము యొక్క గుర్రమును చూసి పరస్పరం మాట్లాడుకొనిరి.

Verse 12

तं दृष्ट्वा च तदा कद्रूर्विनतामिदमब्रवीत् । किंवर्णोऽयं हयो भद्रे सत्यं प्रब्रूहि माचिरम्

ఆ గుర్రమును చూసి కద్రువ వినతతో ఇట్లు పలికెను: ఓ భద్రా! ఆలస్యము చేయకుండా నిజము చెప్పుము, ఈ గుర్రము ఏ రంగులో ఉన్నది?

Verse 13

विनतोवाच श्वेत एवाश्वराजोऽयं किं वा त्वं मन्यसे शुभे । ब्रूहि वर्णं त्वमप्यस्य ततस्तु विपणावहे

వినత పలికెను: ఓ శుభప్రదమైనదానా! ఈ అశ్వశ్రేష్ఠుడు నిశ్చయముగా తెల్లనివాడు. నీవు ఏమనుకుంటున్నావు? నీవు కూడా దీని వర్ణమును తెలుపుము, అప్పుడు మనము పందెము వేయుదము.

Verse 14

कद्रुरुवाच कृष्णवर्णमहं मन्ये हयमेनं शुचिस्मिते । एहि सार्धं मया दिव्यं दासीभावाय भामिनि

కద్రువ పలికెను: ఓ పవిత్రమైన చిరునవ్వు కలదానా! నేను ఈ గుర్రమును నలుపు రంగుగా భావిస్తున్నాను. ఓ భామినీ! రా, నా వెంట దాస్యము కొరకు దివ్యమైన పందెము వేయుము.

Verse 15

सूत उवाच कद्रूश्च स्वसुतानाह सर्वान्सर्पान्वशे स्थितान् । बालाञ्छ्यामान्प्रकुर्वन्तु यावतोऽश्वशरीरके

సూతుడు పలికెను: కద్రువ తన వశములో ఉన్న సర్ప పుత్రులందరితో ఇట్లు పలికెను, 'గుర్రము శరీరముపై ఉన్న వెంట్రుకలన్నింటినీ నల్లగా చేయుము.'

Verse 16

नेति केचन तत्राहुस्तानथासौ शशाप ह । जनमेजयस्य यज्ञे वै गमिष्यथ हुताशनम्

వారిలో కొందరు 'వద్దు' అని పలికిరి. అప్పుడు ఆమె వారిని ఇట్లు శపించెను: 'మీరు నిశ్చయముగా జనమేజయుని యజ్ఞమునందు అగ్నిలో పడిపోవుదురు!'

Verse 17

अन्ये चक्रुर्हयं सर्पाः कर्बुरं वर्णभोगकैः । वेष्टयित्वास्य पुच्छं तु मातुः प्रियचिकीर्षया

తల్లికి ఇష్టమైనది చేయాలనే కోరికతో, ఇతర సర్పములు గుర్రము తోకను తమ శరీరములతో చుట్టుముట్టి దానిని నలుపు రంగుగా మార్చినవి.

Verse 18

भगिन्यौ च सुसंयुक्ते गत्वा ददृशतुर्हयम् । कर्बुरं तं हयं दृष्ट्वा विनता चातिदुःखिता

ఇద్దరు సోదరీమణులు కలిసి వెళ్లి గుర్రమును చూచిరి. ఆ గుర్రము తోక నల్లగా ఉండటము చూచి వినత మిక్కిలి దుఃఖించెను.

Verse 19

तदाजगाम गरुडः सुतस्तस्या महाबलः । स दृष्ट्वा मातरं दीनामपृच्छत्पन्नगाशनः

అప్పుడు ఆమె పుత్రుడు, మహాబలవంతుడు, సర్పములను భక్షించువాడైన గరుడుడు అక్కడకు వచ్చెను. తన తల్లి దీనముగా ఉండటము చూచి అతడు ఇట్లు అడిగెను:

Verse 20

मातः कथं सुदीनासि रुदितेव विभासि मे । जीवमाने मयि सुते तथान्ये रविसारथौ

అమ్మా! నీవు ఎందుకు ఇంత దీనముగా ఉన్నావు? నీవు ఏడుస్తున్నట్లు నాకు అనిపిస్తోంది. నీ కుమారుడనైన నేను మరియు సూర్యుని సారథియైన అరుణుడు జీవించి ఉండగా...

Verse 21

दुःखितासि ततो वां धिग्जीवितं चारुलोचने । किं जातेन सुतेनाथ यदि माता सुदुःखिता

...నీవు దుఃఖిస్తున్నావు! కావున ఓ సుందర నేత్రము కలదానా! మా ఇద్దరి జీవితములకు ధిక్కారము. తల్లి మిక్కిలి దుఃఖములో ఉన్నప్పుడు, కుమారుడు పుట్టి ఏమి ప్రయోజనము?

Verse 22

शंस मे कारणं मातः करोमि विगतज्वराम् । विनतोवाच सपत्‍न्या दास्यहं पुत्र किं ब्रवीमि वृथा क्षता

గరుడుడు పలికెను: అమ్మా! నాకు కారణము చెప్పుము, నేను నీ దుఃఖమును పోగొట్టెదను. వినత పలికెను: ఓ పుత్రా! నేను నా సవతికి దాసినైతిని. నేనేమి చెప్పగలను? నేను వ్యర్థముగా నశించితిని.

Verse 23

वह मां सा ब्रवीत्यद्य तेनास्मि दुःखिता सुत । गरुड उवाच वहिष्येऽहं तत्र किल यत्र सा गन्तुमुत्सुका

వినత పలికెను- ఓ పుత్రా! ఆమె ఈరోజు నన్ను 'నన్ను మోయుము' అని చెప్పుచున్నది, అందువలన నేను దుఃఖించుచున్నాను. గరుడుడు పలికెను- ఆమె ఎక్కడికి వెళ్లగోరుచున్నదో, నేను ఆమెను తప్పక అక్కడికి మోయుదును.

Verse 24

मा शोकं कुरु कल्याणि निश्चिन्तां त्वां करोम्यहम् । व्यास उवाच इत्युक्ता सा गता पार्श्वं कद्रोश्च विनता तदा

గరుడుడు పలికెను- ఓ కల్యాణీ! శోకించకుము, నేను నిన్ను చింతారహితురాలిని చేసెదను. వ్యాసుడు పలికెను- ఇట్లు చెప్పబడిన వినత అప్పుడు కద్రువు వద్దకు వెళ్లెను.

Verse 25

दासीभावमपाकर्तुं गरुडोऽपि महाबलः । उवाह तां सपुत्रां वै सिन्धोः पारं जगाम ह

దాస్యమును తొలగించుటకు మహాబలవంతుడైన గరుడుడు ఆమెను (కద్రువును) కుమారులతో సహా మోసి సముద్రమును దాటించెను.

Verse 26

गत्वा तां गरुडः प्राह ब्रूहि मातर्नमोऽस्तु ते । कथं मुच्येत मे माता दासीभावादसंशयम्

అక్కడికి వెళ్లి గరుడుడు ఆమెతో పలికెను- ఓ తల్లీ! నీకు నమస్కారము. నా తల్లి ఈ దాస్యము నుండి నిస్సందేహముగా ఎట్లు విముక్తురాలు కాగలదో తెలుపుము.

Verse 27

कद्रूरुवाच अमृतं देवलोकात्त्वं बलादानीय मे सुतान् । समर्पय सुताद्याशु मातरं मोचयाबलाम्

కద్రువు పలికెను- ఓ పుత్రా! నీవు దేవలోకము నుండి బలవంతముగా అమృతమును తెచ్చి నేడే నా కుమారులకు సమర్పించుము మరియు త్వరగా నీ అబలయైన తల్లిని విముక్తురాలిని చేయుము.

Verse 28

व्यास उवाच इत्युक्तः प्रययौ शीघ्रमिन्द्रलोकं महाबलः । कृत्वा युद्धं जहाराशु सुधाकुम्भं खगोत्तमः

వ్యాసుడు పలికెను- ఇట్లు చెప్పబడిన మహాబలవంతుడు, పక్షిశ్రేష్ఠుడైన గరుడుడు శీఘ్రముగా ఇంద్రలోకమునకు వెళ్లి, యుద్ధము చేసి వెంటనే అమృత కలశమును గ్రహించెను.

Verse 29

समानीयामृतं मात्रे वैनतेयः समर्पयत् । मोचिता विनता तेन दासीभावादसंशयम्

అమృతమును తెచ్చి వినతా పుత్రుడైన గరుడుడు దానిని తన సవతి తల్లికి సమర్పించెను. ఇట్లు అతని ద్వారా వినత నిస్సందేహముగా దాస్యము నుండి విముక్తురాలయ్యెను.

Verse 30

अमृतं सञ्जहारेन्द्रः स्नातुं सर्पा यदा गताः । दासीभावाद्विनिर्मुक्ता विनता विपतेर्बलात्

పాములు స్నానమునకు వెళ్లినప్పుడు ఇంద్రుడు అమృతమును తిరిగి తీసుకువెళ్లెను. ఇక్కడ పక్షిరాజైన గరుడుని బలముచే వినత దాస్యము నుండి విముక్తురాలయ్యెను.

Verse 31

तत्रास्तीर्णाः कुशास्तैस्तु लीढाः पन्नगनामकैः । द्विजिह्वास्ते सुसम्पन्नाः कुशाग्रस्पर्शमात्रतः

అక్కడ పరచిన కుశ గడ్డిని ఆ పాములు (అమృత బిందువుల ఆశతో) నాకెను. కుశాగ్రముల స్పర్శ మాత్రముననే వాటి నాలుకలు రెండుగా చీలిపోయెను.

Verse 32

मात्रा शप्ताश्च ये नागा वासुकिप्रमुखाः शुचा । ब्रह्माणं शरणं गत्वा ते होचुः शापजं भयम्

తల్లి చేత శపించబడిన వాసుకి మొదలైన నాగులు దుఃఖముతో నిండిరి. వారు బ్రహ్మదేవుని శరణు వేడి, శాపము వలన కలిగిన తమ భయమును గురించి తెలిపిరి.

Verse 33

तानाह भगवान्ब्रह्मा जरत्कारुर्महामुनिः । वासुकेर्भगिनीं तस्मै अर्पयध्वं सनामिकाम्

బ్రహ్మదేవుడు వారితో ఇలా అన్నాడు: 'వాసుకి సోదరిని, ఆమె పేరు కూడా జరత్కారువే, ఆ మహాముని జరత్కారువుకు అప్పగించండి.'

Verse 34

तस्यां यो जायते पुत्रः स वस्त्राता भविष्यति । आस्तीक इति नामासौ भविता नात्र संशयः

ఆమెకు జన్మించే కుమారుడు మీ రక్షకుడు అవుతాడు. అతని పేరు ఆస్తికుడు అని ఉంటుంది; ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 35

वासुकिस्तु तदाकर्ण्य वचनं ब्रह्मणः शिवम् । वनं गत्वा सुतां तस्मै ददौ विनयपूर्वकम्

బ్రహ్మదేవుని శుభప్రదమైన మాటలు విని, వాసుకి అడవికి వెళ్లి వినయపూర్వకంగా తన సోదరిని ఆయనకు ఇచ్చాడు.

Verse 36

सनामां तां मुनिर्ज्ञात्वा जरत्कारुरुवाच तम् । अप्रियं मे यदा कुर्यात्तदा तां सन्त्यजाम्यहम्

ఆమె తన పేరుతోనే ఉందని తెలుసుకున్న జరత్కారు ముని అతనితో ఇలా అన్నాడు: 'ఈమె ఎప్పుడైనా నాకు అప్రియమైనది చేస్తే, అప్పుడు నేను ఈమెను విడిచిపెడతాను.'

Verse 37

वाग्बन्धं तादृशं कृत्वा मुनिर्जग्राह तां स्वयम् । दत्त्वा च वासुकिः कामं भवनं स्वं जगाम ह

అటువంటి వాగ్దానం చేసి ముని స్వయంగా ఆమెను స్వీకరించాడు. కోరినట్లుగా ఆమెను ఇచ్చి వాసుకి తన భవనానికి వెళ్ళిపోయాడు.

Verse 38

कृत्वा पर्णकुटीं शुभ्रां जरत्कारुर्महावने । तया सह सुखं प्राप रममाणः परन्तप

ఓ శత్రుసంహారకా! మహాారణ్యంలో ఒక శుభ్రమైన పర్ణశాలను నిర్మించి, జరత్కారువు ఆమెతో కలిసి సుఖంగా గడిపాడు.

Verse 39

एकदा भोजनं कृत्वा सुप्तोऽसौ मुनिसत्तमः । भगिनी वासुकेस्तत्र संस्थिता वरवर्णिनी

ఒకసారి భోజనం చేసిన తర్వాత ఆ మునిశ్రేష్ఠుడు నిద్రపోయాడు. వాసుకి సోదరి అయిన ఆ సుందరి అక్కడే కూర్చుని ఉంది.

Verse 40

न सम्बोधयितव्योऽहं त्वया कान्ते कथञ्चन । इत्युक्त्वा तु गतो निद्रां मुनिस्तां सुदतीं तदा

'ఓ ప్రియురాలా! నువ్వు నన్ను ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ నిద్రలేపవద్దు.' ఆ సుందరమైన దంతాలు కల ఆమెతో ఇలా చెప్పి ముని నిద్రపోయాడు.

Verse 41

रविरस्तगिरिं प्राप्तः सन्ध्याकाल उपस्थिते । किं करोमि न मे शान्तिस्त्यजेन्मां बोधितः पुनः

సూర్యుడు అస్తమించాడు మరియు సంధ్యాకాలం వచ్చింది. ఆమె ఇలా అనుకుంది: 'నేను ఏమి చేయాలి? నాకు శాంతి లేదు. నిద్రలేపితే ఆయన నన్ను విడిచిపెడతారు.'

Verse 42

धर्मलोपभयाद्‌भीता जरत्कारुरचिन्तयत् । नोचेत्प्रबोथयाम्येनं सन्ध्याकालो वृथा व्रजेत्

ధర్మలోపం జరుగుతుందనే భయంతో జరత్కారువు ఇలా ఆలోచించింది: 'నేను ఈయన్ని నిద్రలేపకపోతే, సంధ్యావందన సమయం వృథాగా గడిచిపోతుంది.'

Verse 43

धर्मनाशाद्वरं त्यागस्तथापि मरणं ध्रुवम् । धर्महानिर्नराणां हि नरकाय भवेत्पुनः

ధర్మ నాశనం కంటే త్యాగం మిన్న, అది మరణానికి దారితీసినా సరే. ధర్మ హాని మనుషులను నరకానికి చేరుస్తుంది.

Verse 44

इति सञ्चिन्त्य सा बाला तं मुनिं प्रत्यबोधयत् । सन्ध्याकालोऽपि सञ्जात उत्तिष्ठोत्तिष्ठसुव्रत

ఇలా ఆలోచించి ఆ యువతి మునిని మేల్కొల్పుతూ, 'సంధ్యా సమయం ఆసన్నమైంది. ఓ సువ్రతుడా! మేల్కొనుము, మేల్కొనుము' అని పలికెను.

Verse 45

उत्थितोऽसौ मुनिः कोपात्तामुवाच व्रजाम्यहम् । त्वं तु भ्रातृगृहं याहि निद्राविच्छेदकारिणी

ముని కోపంతో మేల్కొని ఆమెతో ఇలా అన్నాడు: 'నేను వెళ్తున్నాను! నా నిద్రకు భంగం కలిగించిన నీవు నీ సోదరుని ఇంటికి వెళ్ళు!'

Verse 46

वेपमानाब्रवीद्वाक्यमित्युक्ता मुनिना तदा । भ्रात्रा दत्ता यदर्थं तत्कथं स्यादमितप्रभ

ముని మాటలకు ఆమె వణుకుతూ ఇలా పలికెను: 'ఓ అపరిమిత తేజోవంతుడా! నా సోదరుడు ఏ ఉద్దేశంతో నన్ను నీకు ఇచ్చాడో, అది ఎలా నెరవేరుతుంది?'

Verse 47

मुनिः प्राह जरत्कारुं तदस्तीति निराकुलः । गता सा मुनिना त्यक्ता वासुकेः सदनं तदा

ముని ప్రశాంతంగా జరత్కారుతో 'అది (గర్భం) ఉంది' అని చెప్పాడు. ముని చేత విడువబడిన ఆమె అప్పుడు వాసుకి నివాసానికి వెళ్ళింది.

Verse 48

पृष्टा भ्रात्राब्रवीद्वाक्यं यथोक्तं पतिना तदा । अस्तीत्युक्त्वा च हित्वा मां गतोऽसौ मुनिसत्तमः

సోదరుడు అడిగినప్పుడు ఆమె తన భర్త చెప్పిన మాటలనే చెప్పింది: 'మునిశ్రేష్ఠుడు 'అస్తి' (ఉంది) అని చెప్పి నన్ను విడిచి వెళ్ళిపోయాడు.'

Verse 49

वासुकिस्तु तदाकर्ण्य सत्यावाङ्‌मुनिरित्युत । विश्वासं च परं कृत्वा भगिनीं तां समाश्रयत्

వాసుకి అది విని, ముని సత్యవంతుడని భావించి, గొప్ప విశ్వాసంతో తన సోదరికి ఆశ్రయం ఇచ్చాడు.

Verse 50

ततः कालेन कियता जातोऽसौ मुनिबालकः । आस्तीक इति नामासौ विख्यातः कुरुसत्तम

కొంత కాలం తర్వాత ఆ ముని కుమారుడు జన్మించాడు. ఓ కురుశ్రేష్ఠుడా! అతడు ఆస్తీకుడు అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందాడు.

Verse 51

तेनायं रक्षितो यज्ञस्तव पार्थिवसत्तम । मातृपक्षस्य रक्षार्थं मुनिना भावितात्मना

ఓ రాజశ్రేష్ఠుడా! ఆ పరిశుద్ధాత్ముడైన ముని తన తల్లి పక్షాన్ని రక్షించడం కోసం నీ యజ్ఞాన్ని ఆపి రక్షించాడు.

Verse 52

भव्यं कृतं महाराज मानितोऽयं त्वया मुनिः । यायावरकुलोत्पनो वासुकेर्भगिनीसुतः

ఓ మహారాజా! యాయావర కులంలో జన్మించినవాడు, వాసుకి సోదరి కుమారుడైన ఈ మునిని గౌరవించి నీవు శుభకార్యం చేశావు.

Verse 53

स्वस्ति तेऽस्तु महाबाहो भारतं सकलं श्रुतम् । दानानि बहु दत्तानि पूजिता मुनयस्तथा

ఓ మహాబాహో! నీకు శుభం కలుగుగాక. నీవు సంపూర్ణ మహాభారతాన్ని విన్నావు, అనేక దానాలు చేసావు మరియు మునులను పూజించావు.

Verse 54

कृतेन सुकृतेनापि न पिता स्वर्गतिं गतः । पावितं न कुलं कृत्स्नं त्वया भूपतिसत्तम

ఓ రాజశ్రేష్ఠా! నీవు చేసిన ఈ పుణ్యకార్యాల వల్ల కూడా నీ తండ్రి స్వర్గగతిని పొందలేదు, నీ వంశం కూడా పూర్తిగా పవిత్రం కాలేదు.

Verse 55

देव्याश्चायतनं भूप विस्तीर्णं कुरु भक्तितः । येन वै सकला सिद्धिस्तव स्याज्जनमेजय

ఓ జనమేజయ రాజా! భక్తితో దేవికి ఒక విశాలమైన ఆలయాన్ని నిర్మించు. దానివల్ల నీకు సకల సిద్ధులు కలుగుతాయి.

Verse 56

पूजिता परया भक्त्या शिवा सकलदा सदा । कुलवृद्धिं करोत्येव राज्यं च सुस्थिरं सदा

పరమ భక్తితో పూజింపబడిన శుభప్రదమైన శివ (దేవి) ఎల్లప్పుడూ సర్వమును ప్రసాదిస్తుంది. ఆమె వంశవృద్ధిని కలిగిస్తుంది మరియు రాజ్యాన్ని ఎల్లప్పుడూ స్థిరంగా ఉంచుతుంది.

Verse 57

देवीमखं विधानेन कृत्वा पार्थिवसत्तम । श्रीमद्‌भागवतं नाम पुराणं परमं शृणु

ఓ రాజశ్రేష్ఠా! విధిపూర్వకంగా దేవీ యజ్ఞాన్ని నిర్వహించి, శ్రీమద్దేవీభాగవతం అనే పరమ పురాణాన్ని విను.

Verse 58

त्वामहं श्रावयिष्यामि कथां परमपावनीम् । संसारतारिणीं दिव्यां नानारससमाहृताम्

సంసార సాగరాన్ని దాటించేది, దివ్యమైనది మరియు అనేక రసాలతో కూడినది అయిన పరమ పవిత్రమైన ఆ కథను నేను నీకు వినిపిస్తాను.

Verse 59

न श्रोतव्यं परं चास्मात्पुराणाद्विद्यते भुवि । नाराध्यं विद्यते राजन्देवीपादाम्बुजादृते

ఓ రాజా! ఈ భూమిపై ఈ పురాణం కంటే వినదగినది మరొకటి లేదు, దేవి పాదపద్మాల కంటే ఆరాధించదగినది మరొకటి లేదు.

Verse 60

ते सभाग्याः कृतप्रज्ञा धन्यास्ते नृपसत्तम । येषां चित्ते सदा देवी वसति प्रेमसंकुले

ఓ రాజశ్రేష్ఠా! ఎవరి ప్రేమపూర్వక హృదయంలో దేవి ఎల్లప్పుడూ నివసిస్తుందో, వారు అదృష్టవంతులు, బుద్ధిమంతులు మరియు ధన్యులు.

Verse 61

सुदुःखितास्ते दृश्यन्ते भुवि भारत भारते । नाराधिता महामाया यैर्जनैश्च सदाम्बिका

ఓ భరతవంశీయుడా! ఈ భారత భూమిలో ఎవరైతే మహామాయ అయిన అంబికను ఎప్పుడూ ఆరాధించలేదో, వారు అత్యంత దుఃఖితులుగా కనిపిస్తారు.

Verse 62

ब्रह्मादयः सुराः सर्वे यदाराधनतत्पराः । वर्तन्ते सर्वदा राजंस्तां न सेवेत को जनः

ఓ రాజా! బ్రహ్మ మొదలైన దేవతలందరూ ఎల్లప్పుడూ ఆమె ఆరాధనలో నిమగ్నమై ఉన్నప్పుడు, ఆమెను సేవించని మనిషి ఎవరుంటారు?

Verse 63

य इदं शृणुयान्नित्यं सर्वान्कामानवाप्नुयात् । भगवत्या समाख्यातं विष्णवे यदनुत्तमम्

ఎవరు దీనిని నిత్యము వింటారో వారు సర్వ కోరికలను పొందుతారు. భగవతి విష్ణువుకు ఉపదేశించిన ఈ పురాణం అత్యుత్తమమైనది.

Verse 64

तेन श्रुतेन ते राजंश्चित्ते शान्तिर्भविष्यति । पितॄणां चाक्षयः स्वर्गः पुराणश्रवणाद्‌भवेत्

ఓ రాజా! దీనిని వినడం వల్ల నీ మనస్సులో శాంతి కలుగుతుంది. ఈ పురాణ శ్రవణం వల్ల నీ పితృదేవతలకు అక్షయమైన స్వర్గం లభిస్తుంది.

Verse 999

इति श्रीमद्देवीभागवते महापुराणेऽष्टादशसाहस्र्यां संहितायां द्वितीयस्कन्धे श्रोतृप्रवक्तृप्रसङ्गो नाम द्वादशोऽध्यायः

పద్దెనిమిది వేల శ్లోకములు కలిగిన శ్రీమద్దేవీభాగవత మహాపురాణములోని రెండవ స్కంధమునందు 'శ్రోతృ-ప్రవక్తృ ప్రసంగము' అను పన్నెండవ అధ్యాయము సమాప్తము.