Adhyaya 8

Verse 1

श्रीनारद उवाच अथ दैत्यसुता: सर्वे श्रुत्वा तदनुवर्णितम् । जगृहुर्निरवद्यत्वान्नैव गुर्वनुशिक्षितम् ॥ १ ॥

నారద ముని ఇలా అన్నారు: రాక్షస పుత్రులందరూ ప్రహ్లాద మహారాజు యొక్క దివ్యమైన ఉపదేశాలను ప్రశంసించారు మరియు వాటిని చాలా గంభీరంగా స్వీకరించారు. వారు తమ గురువులైన షండ మరియు అమర్కులు ఇచ్చిన భౌతికవాద విద్యను తిరస్కరించారు.

Verse 2

अथाचार्यसुतस्तेषां बुद्धिमेकान्तसंस्थिताम् । आलक्ष्य भीतस्त्वरितो राज्ञ आवेदयद्यथा ॥ २ ॥

శుక్రాచార్యుని కుమారులైన షండ మరియు అమర్కులు, విద్యార్థులందరూ (రాక్షస పుత్రులు) ప్రహ్లాద మహారాజు సాంగత్యం వల్ల కృష్ణ చైతన్యంలో పురోగమిస్తున్నారని గమనించి భయపడ్డారు. వారు రాక్షస రాజు వద్దకు వెళ్లి పరిస్థితిని వివరించారు.

Verse 3

कोपावेशचलद्गात्र: पुत्रं हन्तुं मनो दधे । क्षिप्‍त्वा परुषया वाचा प्रह्रादमतदर्हणम् । आहेक्षमाण: पापेन तिरश्चीनेन चक्षुषा ॥ ३ ॥ प्रश्रयावनतं दान्तं बद्धाञ्जलिमवस्थितम् । सर्प: पदाहत इव श्वसन्प्रकृतिदारुण: ॥ ४ ॥

పరిస్థితిని అర్థం చేసుకున్న హిరణ్యకశిపుడు విపరీతమైన కోపంతో వణికిపోయాడు. అతను తన కుమారుడైన ప్రహ్లాదుని చంపాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. స్వతహాగా క్రూరుడైన హిరణ్యకశిపుడు, అవమానభారంతో, కాలి కింద నలిగిన పాములా బుసలు కొట్టసాగాడు. ప్రహ్లాదుడు శాంతంగా, వినయంగా చేతులు జోడించి నిలబడ్డాడు. అయినా, వక్ర దృష్టితో చూస్తూ, హిరణ్యకశిపుడు అతన్ని కఠినమైన మాటలతో నిందించాడు.

Verse 4

कोपावेशचलद्गात्र: पुत्रं हन्तुं मनो दधे । क्षिप्‍त्वा परुषया वाचा प्रह्रादमतदर्हणम् । आहेक्षमाण: पापेन तिरश्चीनेन चक्षुषा ॥ ३ ॥ प्रश्रयावनतं दान्तं बद्धाञ्जलिमवस्थितम् । सर्प: पदाहत इव श्वसन्प्रकृतिदारुण: ॥ ४ ॥

హిరణ్యకశిపుడు పరిస్థితిని పూర్తిగా అర్థం చేసుకున్నప్పుడు, అతను ఎంతగానో కోపగించుకున్నాడు, అతని శరీరం వణికిపోయింది. చివరకు తన కుమారుడైన ప్రహ్లాదుని చంపాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. హిరణ్యకశిపుడు స్వభావరీత్యా చాలా క్రూరుడు, అవమాన భారంతో, ఎవరైనా కాలితో తొక్కిన పాములా బుసలు కొట్టడం ప్రారంభించాడు. అతని కుమారుడు ప్రహ్లాదుడు శాంతస్వभाవుడు, మృదువుగా మరియు సౌమ్యంగా ఉన్నాడు, అతని ఇంద్రియాలు అదుపులో ఉన్నాయి, మరియు అతను చేతులు జోడించి హిరణ్యకశిపుని ముందు నిలబడ్డాడు. ప్రహ్లాదుని వయస్సు మరియు ప్రవర్తన ప్రకారం, అతను శిక్షించబడకూడదు. అయినప్పటికీ, వంకర కళ్ళతో చూస్తూ, హిరణ్యకశిపుడు అతన్ని కఠినమైన మాటలతో మందలించాడు.

Verse 5

श्रीहिरण्यकशिपुरुवाच हे दुर्विनीत मन्दात्मन्कुलभेदकराधम । स्तब्धं मच्छासनोद्‌वृत्तं नेष्ये त्वाद्य यमक्षयम् ॥ ५ ॥

హిరణ్యకశిపుడు పలికెను: ఓరి మూర్ఖుడా, కులద్రోహి, నराधమా! నీవు నా ఆజ్ఞను ధిక్కరించావు, కాబట్టి నీవు మొండివాడివి. ఈ రోజే నిన్ను యమపురికి పంపిస్తాను.

Verse 6

क्रुद्धस्य यस्य कम्पन्ते त्रयो लोका: सहेश्वरा: । तस्य मेऽभीतवन्मूढ शासनं किं बलोऽत्यगा: ॥ ६ ॥

నా కుమారుడా ప్రహ్లాదా, ఓరి మూర్ఖుడా! నేను కోపగించుకున్నప్పుడు ముల్లోకాలు మరియు వాటి పాలకులు వణుకుతారని నీకు తెలుసు. ఎవరి బలంతో నీవు ఇంత అహంకారంతో, నిర్భయంగా నా ఆజ్ఞను అతిక్రమిస్తున్నావు?

Verse 7

श्रीप्रह्राद उवाच न केवलं मे भवतश्च राजन् स वै बलं बलिनां चापरेषाम् । परेऽवरेऽमी स्थिरजङ्गमा ये ब्रह्मादयो येन वशं प्रणीता: ॥ ७ ॥

ప్రహ్లాద మహారాజు పలికెను: ఓ రాజా, నీవు అడుగుతున్న నా బలానికి మూలం, నీ బలానికి కూడా మూలమే. నిజానికి, అన్ని రకాల బలాలకు మూలకారణం ఒక్కటే. ఆయన నీ బలం లేదా నా బలం మాత్రమే కాదు, అందరికీ ఏకైక బలం. ఆయన లేకుండా ఎవరూ ఏ బలాన్ని పొందలేరు. కదిలేవైనా, కదలనివైనా, గొప్పవారైనా, తక్కువవారైనా, బ్రహ్మదేవుడితో సహా అందరూ ఆ భగవంతుని శక్తి చేతనే నియంత్రించబడుతున్నారు.

Verse 8

स ईश्वर: काल उरुक्रमोऽसा- वोज: सह: सत्त्वबलेन्द्रियात्मा । स एव विश्वं परम: स्वशक्तिभि: सृजत्यवत्यत्ति गुणत्रयेश: ॥ ८ ॥

పరమేశ్వరుడు, సర్వనియంత మరియు కాలస్వరూపుడు, ఆయనే ఇంద్రియాల శక్తి, మనస్సు యొక్క శక్తి, శరీరం యొక్క శక్తి మరియు ఇంద్రియాల ప్రాణశక్తి. ఆయన ప్రభావం అనంతమైనది. ఆయన సమస్త జీవులలో శ్రేష్ఠుడు, మరియు భౌతిక ప్రకృతి యొక్క మూడు గుణాలకు అధిపతి. తన స్వంత శక్తితో, ఆయన ఈ విశ్వాన్ని సృష్టిస్తాడు, పోషిస్తాడు మరియు లయం చేస్తాడు.

Verse 9

जह्यासुरं भावमिमं त्वमात्मन: समं मनो धत्स्व न सन्ति विद्विष: । ऋतेऽजितादात्मन उत्पथे स्थितात् तद्धि ह्यनन्तस्य महत्समर्हणम् ॥ ९ ॥

ప్రహ్లాద మహారాజు ఇలా అన్నాడు: ఓ తండ్రీ, దయచేసి నీ రాక్షస స్వభావాన్ని విడిచిపెట్టు. నీ హృదయంలో శత్రువు, మిత్రుడు అనే భేదాన్ని చూపకు; అందరి పట్ల సమభావంతో ఉండు. అదుపులేని మనస్సు తప్ప ఈ లోకంలో వేరే శత్రువు లేడు. ఎప్పుడైతే మనిషి అందరినీ సమానంగా చూస్తాడో, అప్పుడే అతను భగవంతుని సరిగ్గా ఆరాధించగలడు.

Verse 10

दस्यून्पुरा षण् न विजित्य लुम्पतो मन्यन्त एके स्वजिता दिशो दश । जितात्मनो ज्ञस्य समस्य देहिनां साधो: स्वमोहप्रभवा: कुत: परे ॥ १० ॥

పూర్వకాలంలో నీలాంటి మూర్ఖులు చాలామంది ఉండేవారు, వారు శరీరం యొక్క సంపదను దోచుకునే ఆరు అంతర్గత శత్రువులను (కామ, క్రోధాదులను) జయించలేదు. 'నేను పది దిక్కులలోని శత్రువులందరినీ జయించాను' అని గర్వపడేవారు. కానీ ఒక వ్యక్తి ఈ ఆరు శత్రువులను జయించి, సకల జీవుల పట్ల సమభావంతో ఉంటే, అతనికి బాహ్య శత్రువులు ఉండరు. అజ్ఞానం వల్లనే శత్రువులు ఉన్నారని భ్రమిస్తారు.

Verse 11

श्रीहिरण्यकशिपुरुवाच व्यक्तं त्वं मर्तुकामोऽसि योऽतिमात्रं विकत्थसे । मुमूर्षूणां हि मन्दात्मन् ननु स्युर्विक्लवा गिर: ॥ ११ ॥

హిరణ్యకశిపుడు ఇలా బదులిచ్చాడు: ఓరి మూర్ఖుడా, నువ్వు నన్ను తక్కువ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నావు, ఇంద్రియ నిగ్రహంలో నువ్వు నాకంటే గొప్పవాడివని ఫోజులు కొడుతున్నావు. ఇది అతి తెలివి. నువ్వు నా చేతిలో చావాలని కోరుకుంటున్నావని నాకు అర్థమవుతోంది, ఎందుకంటే చనిపోయే వారు మాత్రమే ఇలాంటి అర్థంలేని మాటలు మాట్లాడతారు.

Verse 12

यस्त्वया मन्दभाग्योक्तो मदन्यो जगदीश्वर: । क्व‍ासौ यदि स सर्वत्र कस्मात् स्तम्भे न द‍ृश्यते ॥ १२ ॥

ఓ దురదృష్టవంతుడా ప్రహ్లాదా, నువ్వు ఎప్పుడూ నాకంటే భిన్నమైన, అందరికంటే పైన ఉన్న, అందరినీ నియంత్రించే, సర్వవ్యాపి అయిన వేరొక 'జగదీశ్వరుడి' గురించి వర్ణించావు. కానీ అతను ఎక్కడ ఉన్నాడు? అతను అంతటా ఉంటే, ఈ స్తంభంలో నాకెందుకు కనిపించడం లేదు?

Verse 13

सोऽहं विकत्थमानस्य शिर: कायाद्धरामि ते । गोपायेत हरिस्त्वाद्य यस्ते शरणमीप्सितम् ॥ १३ ॥

నువ్వు చాలా అర్థంలేని మాటలు మాట్లాడుతున్నావు కాబట్టి, నేను ఇప్పుడు నీ తలని శరీరం నుండి వేరు చేస్తాను. నీవు ఆశ్రయించిన ఆ 'హరి' నిన్ను రక్షించడానికి ఎలా వస్తాడో ఇప్పుడు నేను చూస్తాను. నేను అది చూడాలనుకుంటున్నాను.

Verse 14

एवं दुरुक्तैर्मुहुरर्दयन् रुषा सुतं महाभागवतं महासुर: । खड्‌गं प्रगृह्योत्पतितो वरासनात् स्तम्भं तताडातिबल: स्वमुष्टिना ॥ १४ ॥

ఇలా కోపంతో మత్తుడైన మహాబలుడు హిరణ్యకశిపుడు తన మహాభాగవత కుమారుడు ప్రహ్లాదుని పదేపదే కఠిన వాక్యాలతో దూషించాడు. తరువాత ఖడ్గం పట్టుకొని రాజాసనం నుండి లేచి, మహా రోషంతో స్తంభాన్ని తన ముష్టితో బలంగా కొట్టాడు.

Verse 15

तदैव तस्मिन्निनदोऽतिभीषणो बभूव येनाण्डकटाहमस्फुटत् । यं वै स्वधिष्ण्योपगतं त्वजादय: श्रुत्वा स्वधामात्ययमङ्ग मेनिरे ॥ १५ ॥

అప్పుడే ఆ స్తంభం లోపల నుండి అత్యంత భయంకరమైన గర్జన వినిపించింది; దానితో బ్రహ్మాండపు ఆవరణమే పగిలినట్లు అనిపించింది. ఓ ప్రియ యుధిష్ఠిరా, ఆ ధ్వని బ్రహ్మాది దేవతల లోకాలకూ చేరగా, వారు విని—“అయ్యో, ఇప్పుడు మా లోకాలు నశిస్తున్నాయి!” అని భావించారు.

Verse 16

स विक्रमन् पुत्रवधेप्सुरोजसा निशम्य निर्ह्रादमपूर्वमद्भ‍ुतम् । अन्त:सभायां न ददर्श तत्पदं वितत्रसुर्येन सुरारियूथपा: ॥ १६ ॥

తన కుమారుని వధించాలనే కోరికతో ఉగ్ర తేజస్సుతో విక్రమం చూపుతున్న హిరణ్యకశిపుడు, ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ వినని ఆ అపూర్వ అద్భుత గర్జనను విన్నాడు. సభలో ఆ ధ్వని మూలం ఎక్కడో ఎవరికీ కనిపించలేదు; దైత్య నాయకులు భయంతో వణికిపోయారు.

Verse 17

सत्यं विधातुं निजभृत्यभाषितं व्याप्तिं च भूतेष्वखिलेषु चात्मन: । अद‍ृश्यतात्यद्भ‍ुतरूपमुद्वहन् स्तम्भे सभायां न मृगं न मानुषम् ॥ १७ ॥

తన భక్తుడు ప్రహ్లాదుడు చెప్పిన మాటను సత్యం చేయడానికి, అలాగే పరమాత్ముడు సమస్త భూతాలలో—సభామందిరంలోని స్తంభంలో కూడా—వ్యాప్తుడని నిరూపించడానికి, భగవాన్ హరి ఎప్పుడూ చూడని అద్భుత రూపాన్ని ధరించాడు. ఆ రూపం మృగమూ కాదు, మనుష్యుడూ కాదు; అలా ప్రభువు సభలో స్తంభంలో నుండే ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

Verse 18

स सत्त्वमेनं परितो विपश्यन् स्तम्भस्य मध्यादनुनिर्जिहानम् । नायं मृगो नापि नरो विचित्र- महो किमेतन्नृमृगेन्द्ररूपम् ॥ १८ ॥

ఆ ధ్వని మూలాన్ని కనుగొనడానికి హిరణ్యకశిపుడు చుట్టూ చూస్తుండగా, ఆ అద్భుత సత్త్వం స్తంభం మధ్య నుండి బయటకు వస్తూ కనిపించింది. అది మృగమూ కాదు, నరుడూ కాదు; ఆశ్చర్యంతో అతడు—“అహో! ఇది ఏ నృసింహరూపం, అర్ధం మనిషి అర్ధం సింహం?” అని అనుకున్నాడు.

Verse 19

मीमांसमानस्य समुत्थितोऽग्रतो । नृसिंहरूपस्तदलं भयानकम् ॥ १९ ॥ प्रतप्तचामीकरचण्डलोचनं स्फुरत्सटाकेशरजृम्भिताननम् । करालदंष्ट्रं करवालचञ्चल क्षुरान्तजिह्वं भ्रुकुटीमुखोल्बणम् ॥ २० ॥ स्तब्धोर्ध्वकर्णं गिरिकन्दराद्भ‍ुत- व्यात्तास्यनासं हनुभेदभीषणम् । दिविस्पृशत्कायमदीर्घपीवर- ग्रीवोरुवक्ष:स्थलमल्पमध्यमम् ॥ २१ ॥ चन्द्रांशुगौरैश्छुरितं तनूरुहै- र्विष्वग्भुजानीकशतं नखायुधम् । दुरासदं सर्वनिजेतरायुध- प्रवेकविद्रावितदैत्यदानवम् ॥ २२ ॥

ముందు నిలిచిన భగవాన్ నృసింహదేవుని రూపాన్ని చూసి హిరణ్యకశిపుడు ‘ఇతడు ఎవరు?’ అని మనసులో తూచుచూశాడు. ఆ రూపం మహా భయంకరం; కరిగిన బంగారంలా మండే క్రోధ నేత్రాలు, మెరుస్తున్న కేశరాలతో విస్తరించిన ముఖం, వికట దంతాలు, ఖడ్గంలా చలించే క్షురధార జిహ్వ।

Verse 20

मीमांसमानस्य समुत्थितोऽग्रतो । नृसिंहरूपस्तदलं भयानकम् ॥ १९ ॥ प्रतप्तचामीकरचण्डलोचनं स्फुरत्सटाकेशरजृम्भिताननम् । करालदंष्ट्रं करवालचञ्चल क्षुरान्तजिह्वं भ्रुकुटीमुखोल्बणम् ॥ २० ॥ स्तब्धोर्ध्वकर्णं गिरिकन्दराद्भ‍ुत- व्यात्तास्यनासं हनुभेदभीषणम् । दिविस्पृशत्कायमदीर्घपीवर- ग्रीवोरुवक्ष:स्थलमल्पमध्यमम् ॥ २१ ॥ चन्द्रांशुगौरैश्छुरितं तनूरुहै- र्विष्वग्भुजानीकशतं नखायुधम् । दुरासदं सर्वनिजेतरायुध- प्रवेकविद्रावितदैत्यदानवम् ॥ २२ ॥

ఆయన చెవులు పైకి లేచి నిశ్చలంగా ఉన్నాయి; ఆయన నాసారంధ్రాలు, విప్పిన నోరు పర్వత గుహలవలె కనిపించాయి; దవడలు భయంకరంగా విడిపోయాయి. ఆయన దేహం ఆకాశాన్ని తాకింది; మెడ చిన్నదైనా బలంగా, వక్షస్థలం విశాలంగా, నడుము సన్నగా ఉంది. ఈ భయానక రూపాన్ని చూసి దైత్యరాజు స్థంభించెను.

Verse 21

मीमांसमानस्य समुत्थितोऽग्रतो । नृसिंहरूपस्तदलं भयानकम् ॥ १९ ॥ प्रतप्तचामीकरचण्डलोचनं स्फुरत्सटाकेशरजृम्भिताननम् । करालदंष्ट्रं करवालचञ्चल क्षुरान्तजिह्वं भ्रुकुटीमुखोल्बणम् ॥ २० ॥ स्तब्धोर्ध्वकर्णं गिरिकन्दराद्भ‍ुत- व्यात्तास्यनासं हनुभेदभीषणम् । दिविस्पृशत्कायमदीर्घपीवर- ग्रीवोरुवक्ष:स्थलमल्पमध्यमम् ॥ २१ ॥ चन्द्रांशुगौरैश्छुरितं तनूरुहै- र्विष्वग्भुजानीकशतं नखायुधम् । दुरासदं सर्वनिजेतरायुध- प्रवेकविद्रावितदैत्यदानवम् ॥ २२ ॥

ఆయన దేహరోమాలు చంద్రకిరణాలవలె తెల్లగా మెరుస్తున్నాయి; ఆయన భుజాలు అన్ని దిశలలో సైన్యపంక్తుల్లా విస్తరించాయి; ఆయన నఖాలే ఆయుధాలయ్యాయి. ఆ భగవంతుడు అజేయుడు, దురాసదుడు; శంఖం, చక్రం, గద, పద్మం మొదలైన దివ్య-స్వాభావిక ఆయుధాలతో దైత్యదానవులను చెదరగొట్టెను.

Verse 22

मीमांसमानस्य समुत्थितोऽग्रतो । नृसिंहरूपस्तदलं भयानकम् ॥ १९ ॥ प्रतप्तचामीकरचण्डलोचनं स्फुरत्सटाकेशरजृम्भिताननम् । करालदंष्ट्रं करवालचञ्चल क्षुरान्तजिह्वं भ्रुकुटीमुखोल्बणम् ॥ २० ॥ स्तब्धोर्ध्वकर्णं गिरिकन्दराद्भ‍ुत- व्यात्तास्यनासं हनुभेदभीषणम् । दिविस्पृशत्कायमदीर्घपीवर- ग्रीवोरुवक्ष:स्थलमल्पमध्यमम् ॥ २१ ॥ चन्द्रांशुगौरैश्छुरितं तनूरुहै- र्विष्वग्भुजानीकशतं नखायुधम् । दुरासदं सर्वनिजेतरायुध- प्रवेकविद्रावितदैत्यदानवम् ॥ २२ ॥

ఇలా నృసింహదేవుడు అన్ని దిశలలో భుజాలను విస్తరించి, నఖాలనే ఆయుధాలుగా చేసుకొని, అప్రతిహతంగా దైత్యదానవులను తరిమివేశాడు. ఆయన తేజస్సుకు దుష్టులు, పాషండులు కంపించారు. హిరణ్యకశిపుడు ఆ రూపాన్ని చూసి క్రోధభయాలతో కలవరపడ్డాడు.

Verse 23

प्रायेण मेऽयं हरिणोरुमायिना वध: स्मृतोऽनेन समुद्यतेन किम् । एवं ब्रुवंस्त्वभ्यपतद् गदायुधो नदन् नृसिंहं प्रति दैत्यकुञ्जर: ॥ २३ ॥

హిరణ్యకశిపుడు మనసులోనే మర్మరించాడు—“మహామాయావి హరి నన్ను సంహరించేందుకు ఈ యోచన చేశాడు; కానీ ఈ ప్రయత్నం వల్ల ఏమి లాభం? నాతో ఎవరు యుద్ధం చేయగలరు?” అని. అలా చెప్పి గదను ఎత్తుకొని గర్జిస్తూ, ఏనుగులా నృసింహదేవునిపై దూకెను.

Verse 24

अलक्षितोऽग्नौ पतित: पतङ्गमो यथा नृसिंहौजसि सोऽसुरस्तदा । न तद्विचित्रं खलु सत्त्वधामनि स्वतेजसा यो नु पुरापिबत् तम: ॥ २४ ॥

చిన్న పురుగు వేగంగా అగ్నిలో పడితే కనబడనట్లే, నృసింహదేవుని దివ్య తేజస్సుపై దాడి చేసిన హిరణ్యకశిపుడూ అప్పుడే అదృశ్యమయ్యాడు. ఇది ఆశ్చర్యం కాదు; ప్రభువు శుద్ధ సత్త్వధామంలో స్థితుడు. సృష్టి ఆరంభంలో ఆయన అంధకారమయ విశ్వంలో ప్రవేశించి తన ఆధ్యాత్మిక తేజస్సుతో దానిని ప్రకాశింపజేశాడు।

Verse 25

ततोऽभिपद्याभ्यहनन्महासुरो रुषा नृसिंहं गदयोरुवेगया । तं विक्रमन्तं सगदं गदाधरो महोरगं तार्क्ष्यसुतो यथाग्रहीत् ॥ २५ ॥

ఆపై మహాసురుడు హిరణ్యకశిపుడు కోపంతో ఉప్పొంగి, మహా వేగంతో గదను ఎత్తుకొని నృసింహదేవునిపై దూకి కొట్టసాగాడు. అయితే గదాధారి భగవాన్ నృసింహదేవుడు అతనిని గదతో సహా, గరుడుడు మహాసర్పాన్ని పట్టుకున్నట్లే పట్టుకున్నాడు।

Verse 26

स तस्य हस्तोत्कलितस्तदासुरो विक्रीडतो यद्वदहिर्गरुत्मत: । असाध्वमन्यन्त हृतौकसोऽमरा घनच्छदा भारत सर्वधिष्ण्यपा: ॥ २६ ॥

ఓ భారతనందన యుధిష్ఠిరా! గరుడుడు కొన్నిసార్లు పాముతో ఆడుతూ దానిని నోటినుంచి జారనివ్వినట్లే, భగవాన్ నృసింహదేవుడు క్రీడగా హిరణ్యకశిపుడిని తన చేతినుంచి జారనిచ్చాడు. అప్పుడు తమ నివాసాలు కోల్పోయి భయంతో మేఘాల వెనుక దాగిన దేవతలు దానిని మంచిదిగా భావించలేదు; వారు కలవరపడ్డారు।

Verse 27

तं मन्यमानो निजवीर्यशङ्कितं यद्धस्तमुक्तो नृहरिं महासुर: । पुनस्तमासज्जत खड्‌गचर्मणी प्रगृह्य वेगेन गतश्रमो मृधे ॥ २७ ॥

నృసింహదేవుని చేతులనుంచి విడిపోగానే మహాసురుడు హిరణ్యకశిపుడు, నృహరి తన వీర్యానికి భయపడ్డాడని తప్పుడు భావించాడు. అందుకే యుద్ధంలో కొద్దిగా విశ్రాంతి తీసుకొని, ఖడ్గం మరియు కవచం (ఢాలు) పట్టుకొని, మళ్లీ మహా వేగంతో ప్రభువుపై దాడి చేశాడు।

Verse 28

तं श्येनवेगं शतचन्द्रवर्त्मभि श्चरन्तमच्छिद्रमुपर्यधो हरि: । कृत्वाट्टहासं खरमुत्स्वनोल्बणं निमीलिताक्षं जगृहे महाजव: ॥ २८ ॥

గద్ద వేగంతో కొన్నిసార్లు ఆకాశంలో, కొన్నిసార్లు భూమిపై తిరుగుతూ, ఖడ్గం-ఢాలు చంద్రమండలాల్లా తిరుగజేస్తూ ఒక్క చీలిక కూడా లేకుండా తనను తాను కాపాడుకుంటున్న హిరణ్యకశిపుడిని, భయంకరమైన కర్కశ ధ్వనితో అట్టహాసం చేసి, అత్యంత బలవంతుడైన భగవాన్ నారాయణుడు పట్టుకున్నాడు. ఆ నవ్వు భయంతో హిరణ్యకశిపుడి కళ్ళు మూసుకుపోయాయి।

Verse 29

विष्वक्स्फुरन्तं ग्रहणातुरं हरि- र्व्यालो यथाखुं कुलिशाक्षतत्वचम् । द्वार्यूरुमापत्य ददार लीलया नखैर्यथाहिं गरुडो महाविषम् ॥ २९ ॥

పాము ఎలుకను పట్టుకున్నట్లు, గరుత్మంతుడు పామును పట్టుకున్నట్లు, నృసింహస్వామి హిరణ్యకశిపుని పట్టుకున్నారు. గడపపై తన తొడల మీద ఉంచుకుని, స్వామి తన గోళ్లతో రాక్షసుని చీల్చివేశారు.

Verse 30

संरम्भदुष्प्रेक्ष्यकराललोचनो व्यात्ताननान्तं विलिहन्स्वजिह्वया । असृग्लवाक्तारुणकेशराननो यथान्त्रमाली द्विपहत्यया हरि: ॥ ३० ॥

నృసింహస్వామి ముఖము మరియు జూలు రక్తపు బిందువులతో తడిసి ఉన్నాయి. ఆయన ఉగ్ర నేత్రాలను చూడటం అసాధ్యం. పేగుల దండను ధరించి, ఏనుగును చంపిన సింహం వలె స్వామి ప్రకాశించారు.

Verse 31

नखाङ्कुरोत्पाटितहृत्सरोरुहं विसृज्य तस्यानुचरानुदायुधान् । अहन् समस्तान्नखशस्‍त्रपाणिभि- र्दोर्दण्डयूथोऽनुपथान् सहस्रश: ॥ ३१ ॥

అనేక బాహువులు కలిగిన స్వామి, హిరణ్యకశిపుని గుండెను పెకలించి పక్కన పడేశారు. తరువాత ఆయుధాలతో వచ్చిన వేలాది మంది సైనికులను కేవలం తన గోళ్ళ చివరలతో సంహరించారు.

Verse 32

सटावधूता जलदा: परापतन् ग्रहाश्च तद् द‍ृष्टिविमुष्टरोचिष: । अम्भोधय: श्वासहता विचुक्षुभु- र्निर्ह्रादभीता दिगिभा विचुक्रुशु: ॥ ३२ ॥

నృసింహస్వామి జూలు మేఘాలను చెదరగొట్టింది. ఆయన కళ్ళ తేజస్సు గ్రహాల కాంతిని హరించింది. ఆయన శ్వాస సముద్రాలను కల్లోలపరిచింది. ఆయన గర్జన విని దిగ్గజాలు భయంతో అరిచాయి.

Verse 33

द्यौस्तत्सटोत्क्षिप्तविमानसङ्कुला प्रोत्सर्पत क्ष्मा च पदाभिपीडिता । शैला: समुत्पेतुरमुष्य रंहसा तत्तेजसा खं ककुभो न रेजिरे ॥ ३३ ॥

నృసింహస్వామి జూలు విమానాలను అంతరిక్షంలోకి విసిరివేసింది. ఆయన పాదాల ఒత్తిడికి భూమి తన స్థానం నుండి జారిపోయింది, పర్వతాలు పైకి లేచాయి. ఆయన తేజస్సు వల్ల ఆకాశం మరియు దిక్కులు కాంతిహీనమయ్యాయి.

Verse 34

तत: सभायामुपविष्टमुत्तमे नृपासने सम्भृततेजसं विभुम् । अलक्षितद्वैरथमत्यमर्षणं प्रचण्डवक्त्रं न बभाज कश्चन ॥ ३४ ॥

అప్పుడు పరమ తేజస్సుతో ప్రకాశిస్తూ, భయంకర ముఖంతో ఉన్న శ్రీ నృసింహదేవుడు తీవ్రమైన కోపంతో రాజసింహాసనంపై సభలో కూర్చున్నాడు. ఆయన పరాక్రమానికి ఎదురు నిలిచే వాడు కనబడలేదు; భయం, విధేయతల వల్ల ఎవరూ నేరుగా సేవ చేయడానికి ముందుకు రాలేదు.

Verse 35

निशाम्य लोकत्रयमस्तकज्वरं तमादिदैत्यं हरिणा हतं मृधे । प्रहर्षवेगोत्कलितानना मुहु: प्रसूनवर्षैर्ववृषु: सुरस्त्रिय: ॥ ३५ ॥

మూడు లోకాల తలపై జ్వరంలా ఉన్న ఆదిదైత్యుడు హిరణ్యకశిపుడు స్వయంగా భగవాన్ హరి చేత యుద్ధంలో హతుడైనట్లు దేవతల భార్యలు చూశారు. వారి ముఖాలు మహానందంతో వికసించాయి; వారు మళ్లీ మళ్లీ ఆకాశం నుండి పుష్పవర్షం కురిపించి శ్రీ నృసింహదేవునిపై పూల వర్షం కురిపించారు.

Verse 36

तदा विमानावलिभिर्नभस्तलं दिद‍ृक्षतां सङ्कुलमास नाकिनाम् । सुरानका दुन्दुभयोऽथ जघ्निरे गन्धर्वमुख्या ननृतुर्जगु: स्त्रिय: ॥ ३६ ॥

ఆ సమయంలో పరమేశ్వరుడు నారాయణుని లీలలను దర్శించాలనే కోరికతో దేవతల విమానాల వరుసలు ఆకాశాన్ని నిండ్చాయి. దేవతలు నగారాలు, దుందుభులు మోగించారు; వాటిని విని దివ్య స్త్రీలు నర్తించగా, గంధర్వుల ప్రధానులు మధురంగా గానం చేశారు.

Verse 37

तत्रोपव्रज्य विबुधा ब्रह्मेन्द्रगिरिशादय: । ऋषय: पितर: सिद्धा विद्याधरमहोरगा: ॥ ३७ ॥ मनव: प्रजानां पतयो गन्धर्वाप्सरचारणा: । यक्षा: किम्पुरुषास्तात वेताला: सहकिन्नरा: ॥ ३८ ॥ ते विष्णुपार्षदा: सर्वे सुनन्दकुमुदादय: । मूर्ध्नि बद्धाञ्जलिपुटा आसीनं तीव्रतेजसम् । ईडिरे नरशार्दुलं नातिदूरचरा: पृथक् ॥ ३९ ॥

ప్రియమైన రాజా యుధిష్ఠిరా, అప్పుడు బ్రహ్మ, ఇంద్ర, గిరీశుడు (శివుడు) మొదలైనవారి నేతృత్వంలో దేవతలు ప్రభువుని సమీపించారు. ఋషులు, పితృదేవతలు, సిద్ధులు, విద్యాధరులు, నాగలోకవాసులు కూడా వచ్చారు; మనువులు, ప్రజాపతులు, గంధర్వులు, అప్సరలు, చారణులు, యక్షులు, కింపురుషులు, వేతాళులు, కిన్నరులు కూడా చేరారు. విష్ణుపార్షదులు సునంద, కుముద మొదలైనవారు అందరూ తీవ్రమైన తేజస్సుతో ప్రకాశించే నరశార్దూలుడైన ప్రభువుని దగ్గరకు వచ్చి, తలపై అంజలి బద్ధం చేసి, ఒక్కొక్కరుగా నమస్కారాలు మరియు స్తోత్రాలు అర్పించారు.

Verse 38

तत्रोपव्रज्य विबुधा ब्रह्मेन्द्रगिरिशादय: । ऋषय: पितर: सिद्धा विद्याधरमहोरगा: ॥ ३७ ॥ मनव: प्रजानां पतयो गन्धर्वाप्सरचारणा: । यक्षा: किम्पुरुषास्तात वेताला: सहकिन्नरा: ॥ ३८ ॥ ते विष्णुपार्षदा: सर्वे सुनन्दकुमुदादय: । मूर्ध्नि बद्धाञ्जलिपुटा आसीनं तीव्रतेजसम् । ईडिरे नरशार्दुलं नातिदूरचरा: पृथक् ॥ ३९ ॥

ప్రియమైన రాజా యుధిష్ఠిరా, అప్పుడు బ్రహ్మ, ఇంద్ర, గిరీశుడు (శివుడు) మొదలైనవారి నేతృత్వంలో దేవతలు ప్రభువుని సమీపించారు. ఋషులు, పితృదేవతలు, సిద్ధులు, విద్యాధరులు, నాగలోకవాసులు కూడా వచ్చారు; మనువులు, ప్రజాపతులు, గంధర్వులు, అప్సరలు, చారణులు, యక్షులు, కింపురుషులు, వేతాళులు, కిన్నరులు కూడా చేరారు. విష్ణుపార్షదులు సునంద, కుముద మొదలైనవారు అందరూ తీవ్రమైన తేజస్సుతో ప్రకాశించే నరశార్దూలుడైన ప్రభువుని దగ్గరకు వచ్చి, తలపై అంజలి బద్ధం చేసి, ఒక్కొక్కరుగా నమస్కారాలు మరియు స్తోత్రాలు అర్పించారు.

Verse 39

तत्रोपव्रज्य विबुधा ब्रह्मेन्द्रगिरिशादय: । ऋषय: पितर: सिद्धा विद्याधरमहोरगा: ॥ ३७ ॥ मनव: प्रजानां पतयो गन्धर्वाप्सरचारणा: । यक्षा: किम्पुरुषास्तात वेताला: सहकिन्नरा: ॥ ३८ ॥ ते विष्णुपार्षदा: सर्वे सुनन्दकुमुदादय: । मूर्ध्नि बद्धाञ्जलिपुटा आसीनं तीव्रतेजसम् । ईडिरे नरशार्दुलं नातिदूरचरा: पृथक् ॥ ३९ ॥

ప్రియ రాజా యుధిష్ఠిరా! అప్పుడు బ్రహ్మ, ఇంద్ర, గిరీశుడు (శివుడు) మొదలైన దేవతలు, ఋషులు, పితృలోకవాసులు, సిద్ధులు, విద్యాధరులు, మహోరగ నాగులు, మనువులు, ప్రజాపతులు, గంధర్వులు, అప్సరసలు, చారణులు, యక్షులు, కింపురుషులు, వేతాళులు, కిన్నరులు మరియు విష్ణు పార్షదులు సునంద-కుముదాదులు—అందరూ తీవ్రమైన తేజస్సుతో ప్రకాశించే ప్రభువుని సమీపించారు. తలపై అంజలి బద్ధం చేసి, ఒక్కొక్కరుగా నమస్కరించి స్తుతించారు.

Verse 40

श्रीब्रह्मोवाच नतोऽस्म्यनन्ताय दुरन्तशक्तये विचित्रवीर्याय पवित्रकर्मणे । विश्वस्य सर्गस्थितिसंयमान् गुणै: स्वलीलया सन्दधतेऽव्ययात्मने ॥ ४० ॥

శ్రీబ్రహ్మ అన్నారు—హే అనంత ప్రభూ! నీ శక్తులు అపారమైనవి; నీ వీర్యం విచిత్రమైనది; నీ కర్మలు సదా పవిత్రమైనవి. గుణముల ద్వారా స్వలీలగా నీవు విశ్వ సృష్టి-స్థితి-సంహారములను సులభంగా నిర్వహిస్తావు; అయినా నీవు అవ్యయాత్మగా మార్పులేనివాడవు. నీకు నేను సాష్టాంగ నమస్కారం అర్పిస్తున్నాను.

Verse 41

श्रीरुद्र उवाच कोपकालो युगान्तस्ते हतोऽयमसुरोऽल्पक: । तत्सुतं पाह्युपसृतं भक्तं ते भक्तवत्सल ॥ ४१ ॥

శ్రీరుద్రుడు అన్నారు—హే ప్రభూ! నీ కోపకాలం యుగాంతంలాంటిది. ఈ అల్పమైన అసురుడు హతుడయ్యాడు. హే భక్తవత్సలా! నీ శరణాగత భక్తుడు ప్రహ్లాదుడు సమీపంలో నిలిచున్నాడు; దయచేసి అతనిని కాపాడు.

Verse 42

श्रीइन्द्र उवाच प्रत्यानीता: परम भवता त्रायता न: स्वभागा दैत्याक्रान्तं हृदयकमलं तद्गृहं प्रत्यबोधि । कालग्रस्तं कियदिदमहो नाथ शुश्रूषतां ते मुक्तिस्तेषां न हि बहुमता नारसिंहापरै: किम् ॥ ४२ ॥

శ్రీఇంద్రుడు అన్నారు—హే పరమ నాథా! నీవే మా రక్షకుడు; యజ్ఞభాగాలు నిజానికి నీకే చెందినవి, వాటిని నీవు దైత్యుని నుండి మాకు తిరిగి అందించావు. భయంకరుడైన హిరణ్యకశిపుడు నీ నిత్య నివాసమైన మా హృదయకమలాన్ని ఆక్రమించాడు; కానీ నీ సన్నిధితో ఆ చీకటి తొలగిపోయింది. హే నరసింహా! నీ సేవలో నిత్యం లీనమైనవారికి ముక్తి కూడా తక్కువే; ఇక కామ-అర్థ-ధర్మ ఫలాలు, భోగైశ్వర్యాలు ఏమాత్రం విలువైనవి కావు.

Verse 43

श्रीऋषय ऊचु: त्वं नस्तप: परममात्थ यदात्मतेजो येनेदमादिपुरुषात्मगतं ससर्क्थ । तद्विप्रलुप्तममुनाद्य शरण्यपाल रक्षागृहीतवपुषा पुनरन्वमंस्था: ॥ ४३ ॥

ఋషులు అన్నారు—హే శరణ్యపాలా, హే ఆదిపురుషా! నీవు మాకు ఉపదేశించిన పరమ తపస్సు నీ ఆత్మతేజస్సే; ఆ తపస్సు ద్వారానే నీవు నీలో నిద్రించిన జగత్తును సృష్టిగా వెలికి తెస్తావు. ఈ దైత్యుని దుష్కర్మల వల్ల ఆ తపోమార్గం దాదాపు నశించిపోయింది; కానీ రక్షణార్థం నీవు నృసింహరూపంలో అవతరించి దైత్యుని వధించి, మళ్లీ తపస్సు మార్గాన్ని సమర్థించి స్థాపించావు.

Verse 44

श्रीपितर ऊचु: श्राद्धानि नोऽधिबुभुजे प्रसभं तनूजै- र्दत्तानि तीर्थसमयेऽप्यपिबत्तिलाम्बु । तस्योदरान्नखविदीर्णवपाद्य आर्च्छत् तस्मै नमो नृहरयेऽखिलधर्मगोप्त्रे ॥ ४४ ॥

పితృలోకవాసులు పలికిరి—సర్వధర్మరక్షకుడైన శ్రీ నృసింహదేవునికి మా నమస్కారములు. మా కుమారులు, మనుమలు శ్రాద్ధకాలమున అర్పించిన అన్నమును బలవంతముగా భుజించి, తీర్థకాలమున అర్పించిన తిలజలమును కూడా త్రాగిన హిరణ్యకశిపుని, మీరు మీ నఖములతో ఉదరమును చీల్చి దోచినదంతా తిరిగి పొందితిరి. అందుకే మేము మీకు భక్తితో ప్రణమిల్లుచున్నాము.

Verse 45

श्रीसिद्धा ऊचु: यो नो गतिं योगसिद्धामसाधु- रहार्षीद् योगतपोबलेन । नाना दर्पं तं नखैर्विददार तस्मै तुभ्यं प्रणता: स्मो नृसिंह ॥ ४५ ॥

సిద్ధలోకవాసులు పలికిరి—ఓ నృసింహదేవా! మేము సిద్ధలోకవాసులము; యోగసిద్ధులు సహజముగా లభించును. కాని ఆ దుష్టుడు హిరణ్యకశిపుడు యోగతపోబలముతో మా సిద్ధులను హరించి, అనేక గర్వములతో మత్తుడయ్యెను. మీరు అతనిని మీ నఖములతో చీల్చితిరి. అందుకే మేము మీకు ప్రణామములు అర్పించుచున్నాము.

Verse 46

श्रीविद्याधरा ऊचु: विद्यां पृथग्धारणयानुराद्धां न्यषेधदज्ञो बलवीर्यद‍ृप्त: । स येन सङ्ख्ये पशुवद्धतस्तं मायानृसिंहं प्रणता: स्म नित्यम् ॥ ४६ ॥

విద్యాధరలోకవాసులు పలికిరి—ధ్యానమున వివిధ ధారణలచే మేము పొందిన ప్రత్యక్ష-అప్రత్యక్షమగు విద్యలను, తన బలవీర్యగర్వముతో ఆ అజ్ఞాని హిరణ్యకశిపుడు నిషేధించెను. ఇప్పుడు భగవంతుడు అతనిని యుద్ధమున పశువువలె వధించెను. ఆ లీలామయ మాయానృసింహునికి మేము నిత్యము ప్రణమిల్లుచున్నాము.

Verse 47

श्रीनागा ऊचु: येन पापेन रत्नानि स्त्रीरत्नानि हृतानि न: । तद्वक्ष:पाटनेनासां दत्तानन्द नमोऽस्तु ते ॥ ४७ ॥

నాగలోకవాసులు పలికిరి—పాపిష్ఠుడైన హిరణ్యకశిపుడు మా ఫణములపై రత్నములను, మా స్త్రీరత్నములను హరించెను. మీరు అతని వక్షస్థలమును నఖములతో చీల్చితిరి. ఇప్పుడు మా స్త్రీలకు ఆనందదాత మీరు. మీకు నమస్కారము.

Verse 48

श्रीमनव ऊचु: मनवो वयं तव निदेशकारिणो दितिजेन देव परिभूतसेतव: । भवता खल: स उपसंहृत: प्रभो करवाम ते किमनुशाधि किङ्करान् ॥ ४८ ॥

మనువులు పలికిరి—ఓ దేవా! మేము మనువులము మీ ఆజ్ఞావాహకులము; మానవసమాజమున ధర్మనియమములను స్థాపించువారము. కాని దితిజుడైన హిరణ్యకశిపుని తాత్కాలిక ఆధిపత్యముచేత మా వర్ణాశ్రమధర్మమర్యాదలు భంగమయ్యెను. ప్రభో! మీరు ఆ ఖలుని సంహరించితిరి; ఇప్పుడు మేము స్వస్థితిలో ఉన్నాము. దయచేసి మీ కింకరులమైన మాకు ఆజ్ఞాపించండి—ఇప్పుడు మేము ఏమి చేయవలెను?

Verse 49

श्रीप्रजापतय ऊचु: प्रजेशा वयं ते परेशाभिसृष्टा न येन प्रजा वै सृजामो निषिद्धा: । स एष त्वया भिन्नवक्षा नु शेते जगन्मङ्गलं सत्त्वमूर्तेऽवतार: ॥ ४९ ॥

ప్రజాపతులు ఇలా ప్రార్థించారు: ఓ పరమేశ్వరా! సృష్టిని విస్తరించడానికి మీరు మమ్మల్ని సృష్టించారు, కానీ హిరణ్యకశిపుడు మమ్మల్ని అడ్డుకున్నాడు. ఇప్పుడు ఆ రాక్షసుడు మీ చేత వక్షస్థలం చీల్చబడి పడి ఉన్నాడు. లోక కళ్యాణం కోసం శుద్ధ సత్వ రూపంలో అవతరించిన మీకు మా నమస్కారాలు.

Verse 50

श्रीगन्धर्वा ऊचु: वयं विभो ते नटनाट्यगायका येनात्मसाद्वीर्यबलौजसा कृता: । स एष नीतो भवता दशामिमां किमुत्पथस्थ: कुशलाय कल्पते ॥ ५० ॥

గంధర్వులు ఇలా అన్నారు: ఓ ప్రభూ! మేము మీ సేవలో నృత్యం మరియు గానం చేసేవారము. కానీ ఈ హిరణ్యకశిపుడు తన బలంతో మమ్మల్ని లొంగదీసుకున్నాడు. ఇప్పుడు మీరు అతన్ని ఈ దుస్థితికి చేర్చారు. ధర్మమార్గం తప్పిన వాడు ఎప్పుడైనా క్షేమంగా ఉండగలడా?

Verse 51

श्रीचारणा ऊचु: हरे तवाङ्‌घ्रिपङ्कजं भवापवर्गमाश्रिता: । यदेष साधुहृच्छयस्त्वयासुर: समापित: ॥ ५१ ॥

చారణులు ఇలా అన్నారు: ఓ హరీ! సాధువుల హృదయాలలో ముల్లులాంటి ఈ రాక్షసుడిని మీరు సంహరించారు. మాకు ఇప్పుడు ఊరట లభించింది. సంసార బంధాల నుండి విముక్తిని ప్రసాదించే మీ పాదపద్మాలను మేము ఆశ్రయిస్తున్నాము.

Verse 52

श्रीयक्षा ऊचु: वयमनुचरमुख्या: कर्मभिस्ते मनोज्ञै- स्त इह दितिसुतेन प्रापिता वाहकत्वम् । स तु जनपरितापं तत्कृतं जानता ते नरहर उपनीत: पञ्चतां पञ्चविंश ॥ ५२ ॥

యక్షులు ఇలా ప్రార్థించారు: ఓ ఇరవై నాలుగు తత్వాలకు అధిపతీ! మేము మీకు ప్రీతికరమైన సేవలు చేసే మీ ముఖ్య సేవకులము. అయినా దితి కుమారుడైన హిరణ్యకశిపుడు మమ్మల్ని పల్లకీ మోసేవారిగా చేశాడు. ఓ నరసింహ దేవా! ఆ రాక్షసుడు పెట్టిన బాధలు మీకు తెలుసు, అందుకే మీరు అతన్ని సంహరించారు.

Verse 53

श्रीकिम्पुरुषा ऊचु: वयं किम्पुरुषास्त्वं तु महापुरुष ईश्वर: । अयं कुपुरुषो नष्टो धिक्कृत: साधुभिर्यदा ॥ ५३ ॥

కింపురుషులు ఇలా అన్నారు: మేము అల్పజీవులము, మీరు సాక్షాత్తు మహాపురుషులైన పరమేశ్వరులు. సాధువులు ఎప్పుడైతే ఈ కుపురుషుని (దుష్టుని) అసహ్యించుకుని నిందించారో, అప్పుడే మీరు అతన్ని సంహరించారు.

Verse 54

श्रीवैतालिका ऊचु: सभासु सत्रेषु तवामलं यशो गीत्वा सपर्यां महतीं लभामहे । यस्तामनैषीद् वशमेष दुर्जनो द्विष्टय‍ा हतस्ते भगवन्यथामय: ॥ ५४ ॥

శ్రీ వైతాలికులు పలికిరి—ప్రభూ! సభలలో, యజ్ఞసత్రాలలో మీ నిర్మల యశస్సును గానంచేసి మేము గొప్ప గౌరవాన్ని పొందేవారము. ఈ దుష్టుడు ఆ స్థానాన్ని అపహరించాడు. ఇప్పుడు మీరు అతనిని సంహరించిరి; దీర్ఘరోగం వైద్యంతో నయమగునట్లు.

Verse 55

श्रीकिन्नरा ऊचु: वयमीश किन्नरगणास्तवानुगा दितिजेन विष्टिममुनानुकारिता: । भवता हरे स वृजिनोऽवसादितो नरसिंह नाथ विभवाय नो भव ॥ ५५ ॥

శ్రీ కిన్నరులు పలికిరి—హే ఈశ్వరా! మేము కిన్నరగణము మీ నిత్య దాసులము; కాని ఈ దితిజుడు మమ్మల్ని జీతం లేకుండా నిరంతరం తన సేవలో పెట్టెను. హే హరి! మీరు ఆ పాపిని సంహరించిరి. హే నరసింహనాథా, మా స్వామీ, మీకు నమస్కారం; మా సంరక్షకుడిగా ఉండండి.

Verse 56

श्रीविष्णुपार्षदा ऊचु: अद्यैतद्धरिनररूपमद्भ‍ुतं ते द‍ृष्टं न: शरणद सर्वलोकशर्म । सोऽयं ते विधिकर ईश विप्रशप्त- स्तस्येदं निधनमनुग्रहाय विद्म: ॥ ५६ ॥

శ్రీ విష్ణుపార్షదులు పలికిరి—హే శరణదా, సర్వలోకశర్మ! ఈ రోజు మేము మీ అద్భుత హరి-నర (నరసింహ) రూపాన్ని దర్శించాము. హిరణ్యకశిపుడు మీ సేవకుడైన జయనే; బ్రాహ్మణశాపం వల్ల దైత్యదేహం పొందెను. అతని మరణం మీ ప్రత్యేక అనుగ్రహమని మేము గ్రహించుచున్నాము.