Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 7
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥
prāpta-dvijāti-saṁskāro mārkaṇḍeyaḥ pituḥ kramāt chandāṁsy adhītya dharmeṇa tapaḥ-svādhyāya-saṁyutaḥ
తండ్రి విధిగా చేసిన ద్విజాతి సంస్కారంతో శుద్ధుడైన మార్కండేయుడు క్రమంగా వేదఛందస్సులను అధ్యయనం చేసి ధర్మమార్గంలో నియమాలను పాటించాడు; తపస్సు, స్వాధ్యాయంతో యుక్తుడై జీవితాంతం నైష్ఠిక బ్రహ్మచారిగా నిలిచాడు. అతడు శాంతస్వరూపుడు, జటాధారి, వల్కలవస్త్రధారి; కమండలువు, దండము, యజ్ఞోపవీతము, మేఖలము ధరించి, నియమవృద్ధికై కృష్ణాజినము, జపమాల, కుశగడ్డి కట్టలు కూడా ఉంచేవాడు. సంధ్యాకాలాలలో అగ్ని, సూర్యుడు, గురువు, బ్రాహ్మణులు, హృదయస్థ పరమాత్మ—ఈ ఐదు రూపాలలో హరిని నిత్యం ఆరాధించేవాడు. ఉదయం-సాయంత్రం భిక్ష తెచ్చి మౌనంగా గురువుకు సమర్పించేవాడు; గురువు అనుమతిస్తే రోజుకు ఒక్కసారి భుజించేవాడు, లేకపోతే ఉపవాసం. ఈ విధంగా అనేక కోటి సంవత్సరాలు హృషీకేశ భగవంతుని సేవించి, అజేయమైన మృత్యువును జయించాడు.