Shloka 17
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
భృగువు వృత్తాంతాన్ని విని మునులు ఆశ్చర్యపడి, సందేహముల నుండి విముక్తులై, విష్ణువే పరమేశ్వరుడని दृఢంగా నమ్మారు. ఆయన నుండే శాంతి, అభయం, ధర్మసారము, జ్ఞానసహిత వైరాగ్యం, యోగంలోని అష్టసిద్ధులు, మనోమలాన్ని తొలగించే కీర్తి కలుగుతాయి. అహింసను ఆశ్రయించి, శాంతంగా, సమచిత్తంగా, నిష్కామంగా ఉన్న సాధువులు ఆయననే పరమగతిగా చెబుతారు. ఆయనకు ప్రియమైన రూపం శుద్ధ సత్త్వమయము; బ్రాహ్మణులు ఆయనకు ఆరాధ్యులు; నిష్కామంగా, శాంతచిత్తంతో, నిపుణబుద్ధులు ఆయనను భజిస్తారు.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :
FAQs
This verse praises anāśiṣaḥ—devotees who worship Viṣṇu without material demands—describing them as śānta (peaceful) and guided by refined intelligence.
Here Viṣṇu is described as especially associated with sattva, the mode that supports clarity, peace, and spiritual discernment—qualities that naturally nourish devotion.
Serve and pray with the intention to please the Lord rather than to secure outcomes—do your duties sincerely, reduce selfish bargaining in prayer, and cultivate calmness and clarity (sattva) through disciplined living.