Shloka 15
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
భృగువు వృత్తాంతాన్ని విని మునులు ఆశ్చర్యపడి, సందేహాలన్నీ విడిచి, విష్ణువే పరమేశ్వరుడని మరింత దృఢంగా విశ్వసించారు. ఆయన నుండే శాంతి, అభయం, సాక్షాత్ ధర్మతత్త్వం, జ్ఞానంతో కూడిన వైరాగ్యం, యోగంలోని అష్టసిద్ధులు, అలాగే మనస్సు మలినాలను తొలగించే ఆయన యశస్సు ఉద్భవిస్తాయి. హింసను విడిచి దండాన్ని వదిలిన, శాంతమైన, సమచిత్తమైన, అకించన సాధువులకు ఆయనే పరమగతి అని చెప్పబడతాడు. శుద్ధ సత్త్వమే ఆయనకు ప్రియమైన రూపం; బ్రాహ్మణులే ఆయన ఇష్టదేవతలు; ఆత్మశాంతి పొందిన నిపుణబుద్ధులు ఆయనను నిష్కామంగా భజిస్తారు.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :