Shloka 32
The Prayers of the Personified Vedas (Śruti-stuti) and the Indescribable Absolute
नृषु तव मयया भ्रमममीष्ववगत्य भृशं त्वयि सुधियोऽभवे दधति भावमनुप्रभवम् । कथमनुवर्ततां भवभयं तव यद् भ्रुकुटि: सृजति मुहुस्त्रिनेमिरभवच्छरणेषु भयम् ॥ ३२ ॥
nṛṣu tava mayayā bhramam amīṣv avagatya bhṛśaṁ tvayi su-dhiyo ’bhave dadhati bhāvam anuprabhavam katham anuvartatāṁ bhava-bhayaṁ tava yad bhru-kuṭiḥ sṛjati muhus tri-nemir abhavac-charaṇeṣu bhayam
నీ మాయ మనుష్యులను ఎలా భ్రమింపజేస్తుందో గ్రహించిన జ్ఞానులు, జననమరణ బంధనాల నుండి విముక్తి నిచ్చే నిన్ను గాఢ ప్రేమభక్తితో సేవిస్తారు. నీ శరణాగత భక్తులకు సంసారభయం ఎలా తాకగలదు? కానీ నిన్ను ఆశ్రయించని వారిని నీ భ్రూకుటి—త్రినేమి కాలచక్రం—మళ్లీ మళ్లీ భయపెడుతుంది.
The Vedas reveal their most cherished secret — devotional service to the Personality of Godhead — only to those who are tired of material illusion, which is based on a false sense of independence from the Lord. The Vājasaneyī-saṁhitā (32.11) of the White Yajur Veda contains the following mantra:
FAQs
This verse says the wise, understanding māyā’s bewildering power, fix their hearts intensely on the unborn Lord; for those who follow Him, fear of saṁsāra cannot remain because His shelter is supreme.
They emphasize the Lord’s absolute supremacy: even Śiva, who is renowned as fearless, is awed by the Lord’s frown that manifests formidable cosmic power—so ordinary fear cannot stand before surrender to the Supreme.
Recognize how distractions and ego-driven narratives create anxiety, then deliberately anchor the mind in steady remembrance and service to God; consistent devotion reframes life’s threats and dissolves existential fear.