Shloka 29
The Prayers of the Personified Vedas (Śruti-stuti) and the Indescribable Absolute
स्थिरचरजातय: स्युरजयोत्थनिमित्तयुजो विहर उदीक्षया यदि परस्य विमुक्त तत: । न हि परमस्य कश्चिदपरो न परश्च भवेद् वियत इवापदस्य तव शून्यतुलां दधत: ॥ २९ ॥
sthira-cara-jātayaḥ syur ajayottha-nimitta-yujo vihara udīkṣayā yadi parasya vimukta tataḥ na hi paramasya kaścid aparo na paraś ca bhaved viyata ivāpadasya tava śūnya-tulāṁ dadhataḥ
హే నిత్యముక్త పరమేశ్వరా! నీ మాయ స్థిరచర జీవజాతులను భౌతిక కోరికల కారణంగా ప్రదర్శిస్తుంది; కానీ అది నీవు క్షణమాత్రం దృష్టి వేసి ఆమెతో లీలగా విహరించినప్పుడే జరుగుతుంది. నీవే పరమ పురుషుడు; నీకు ఎవరు సన్నిహితులు కాదు, ఎవరు పరాయివారు కాదు—ఆకాశం దృశ్యగుణాలకు అసంగంగా ఉండినట్లే. ఈ అర్థంలో నీవు శూన్యసమానంగా కనిపిస్తావు.
Not only are living beings totally dependent on the all-powerful, independent Lord for their maintenance and welfare, but even the very fact of their embodied existence is due only to His exceptional mercy. The Personality of Godhead has no interest in material affairs, since He has nothing to gain from the petty pleasures of this world and is altogether free from any contamination of envy or lust. He is exclusively involved in confidential, loving pastimes with His pure devotees in the internal realm of His spiritual energies. Therefore the only reason He ever turns to the business of material creation is to help draw lost souls back into this inner circle of eternal enjoyment.
FAQs
This verse explains that all moving and nonmoving beings manifest and act because the Supreme Lord glances upon māyā and its causes, while He Himself remains eternally liberated and unaffected.
The speakers are the personified Vedas (Śrutis), who praise the Supreme Lord through philosophical yet devotional prayers (Śruti-stuti).
When facing change and anxiety, reflect that the world’s roles arise from māyā’s causes, but the Lord is always free; this supports steady devotion (bhakti) without being overwhelmed by temporary conditions.