Shloka 47
अवध्योऽयं ममाप्येष वैरोचनिसुतोऽसुर: । प्रह्रादाय वरो दत्तो न वध्यो मे तवान्वय: ॥ ४७ ॥
avadhyo ’yaṁ mamāpy eṣa vairocani-suto ’suraḥ prahrādāya varo datto na vadhyo me tavānvayaḥ
వైరోచని కుమారుడైన ఈ అసురుడు నా చేత కూడా అవధ్యుడు; ఎందుకంటే ప్రహ్లాద మహారాజుకు నేను వరమిచ్చాను—నీ వంశంలో ఎవ్వరినీ నేను వధించను అని।
FAQs
Śiva explains that Bāṇa is Prahlāda’s descendant, and Śiva had previously granted Prahlāda a boon that his lineage would not be slain by Śiva; thus he must honor that promise.
It shows the lasting potency of blessings given to great devotees: divine promises protect and shape the destiny of their descendants, even amid conflict.
It teaches integrity—keeping one’s word even under pressure—and highlights the spiritual principle that honoring commitments is a form of dharma.