Shloka 42
The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
सोऽनुध्यायंस्तदेवाघं बलवद्विग्रहाकुल: । कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥ किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा । अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥ दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च । उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
so ’nudhyāyaṁs tad evāghaṁ balavad-vigrahākulaḥ kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ prasīded vācyutaḥ katham
తన ఘోర అపరాధాన్ని తలచుకొని, ప్రభువు బలవంతమైన భక్తులతో విగ్రహం కలుగుతుందేమోనని కలతచెంది రాజు సత్రాజిత్ ఇలా ఆలోచించాడు—“నా అంతర మలినతను ఎలా తుడిచిపెట్టుకోను? అచ్యుతుడు ఎలా ప్రసన్నుడవుతాడు? నేను ఏమి చేస్తే నా మంగళం కలిగి, ప్రజలు నన్ను అల్పదృష్టి, కృపణుడు, మూఢుడు, ధనలోభి అని శపించరు? నేను నా కుమార్తె—స్త్రీరత్నం—మరియు స్యామంతక మణిని కూడా భగవంతునికి సమర్పిస్తాను; ఇదే సముచిత ఉపాయం, ఇదే ఆయన శాంతికి మార్గం.”
FAQs
This verse shows the offender reflecting deeply on his wrongdoing and seeking a way to cleanse the heart and regain Lord Acyuta’s pleasure—repentance begins with honest self-examination and desire to rectify.
Acyuta means “infallible” and “never deviating.” The speaker highlights that Krishna is perfectly steady and pure, and thus one must sincerely purify oneself to regain His favor.
When you realize you have wronged someone, don’t justify it—acknowledge the fault, seek inner reform, and take concrete steps to make amends.