Shloka 11
The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
दिने दिने स्वर्णभारानष्टौ स सृजति प्रभो । दुर्भिक्षमार्यरिष्टानि सर्पाधिव्याधयोऽशुभा: । न सन्ति मायिनस्तत्र यत्रास्तेऽभ्यर्चितो मणि: ॥ ११ ॥
dine dine svarṇa-bhārān aṣṭau sa sṛjati prabho durbhikṣa-māry-ariṣṭāni sarpādhi-vyādhayo ’śubhāḥ na santi māyinas tatra yatrāste ’bhyarcito maṇiḥ
హే ప్రభో! ఆ మణి ప్రతిరోజు ఎనిమిది భారాల బంగారాన్ని సృష్టించేది. అది విధిగా పూజింపబడి ఉన్న చోట క్షామం, అకాలమరణం వంటి అపశకునాలు, సర్పదంశం, మానసిక-శారీరక వ్యాధులు మరియు మాయగాళ్ల ఉనికి—ఇవి ఏవీ ఉండేవి కావు।
Śrīla Śrīdhara Svāmī gives the following śāstric reference concerning the bhāra:
FAQs
In this verse, Śukadeva explains that the Syamantaka Maṇi yields eight bhāras of gold daily and, when properly worshiped, prevents famine, calamities, inauspicious dangers, disease, and the influence of deceitful people where it resides.
He is narrating the Syamantaka episode in Kṛṣṇa’s pastimes, explaining why the gem became a source of prosperity, conflict, and suspicion—setting the context for the events involving its possession and the moral tensions around it.
The verse highlights that prosperity becomes auspicious when aligned with devotion and integrity—resources should be honored, used dharmically, and kept free from deception, which protects society from scarcity, fear, and disorder.