तां बुद्धिलक्षणौदार्यरूपशीलगुणाश्रयाम् । कृष्णश्च सदृशीं भार्यां समुद्वोढुं मनो दधे ॥ २४ ॥
tāṁ buddhi-lakṣaṇaudārya- rūpa-śīla-guṇāśrayām kṛṣṇaś ca sadṛśīṁ bhāryāṁ samudvoḍhuṁ mano dadhe
రుక్మిణీకి ఉన్న బుద్ధి, శుభలక్షణాలు, ఔదార్యం, సౌందర్యం, శీలం మరియు సద్గుణాలను తెలిసిన శ్రీకృష్ణుడు ఆమెనే తనకు తగిన భార్యగా భావించి వివాహానికి మనసు పెట్టాడు।
Just as Lord Kṛṣṇa was described as sadṛśaṁ patim, an ideal husband for Rukmiṇī, being just like her, Rukmiṇī is described as sadṛśīṁ bhāryām, an ideal wife for Śrī Kṛṣṇa, being just like Him. That is natural, since Śrīmatī Rukmiṇī is Lord Kṛṣṇa’s internal potency.
This verse describes Rukmiṇī as the abode of intelligence, auspicious qualities, magnanimity, beauty, good conduct, and virtues—making her perfectly suitable as Kṛṣṇa’s wife.
Śukadeva explains that Kṛṣṇa recognized Rukmiṇī’s exceptional virtues and suitability, and thus fixed His mind on accepting her in marriage.
It highlights valuing character, intelligence, conduct, and inner virtues along with beauty—seeing a partner as a shelter of good qualities rather than only external attraction.