Shloka 28
सोऽहं तवाङ्घ्र्युपगतोऽस्म्यसतां दुरापं तच्चाप्यहं भवदनुग्रह ईश मन्ये । पुंसो भवेद् यर्हि संसरणापवर्ग- स्त्वय्यब्जनाभ सदुपासनया मति: स्यात् ॥ २८ ॥
so ’haṁ tavāṅghry-upagato ’smy asatāṁ durāpaṁ tac cāpy ahaṁ bhavad-anugraha īśa manye puṁso bhaved yarhi saṁsaraṇāpavargas tvayy abja-nābha sad-upāsanayā matiḥ syāt
ఇలా పతితుడైన నేను నీ పాదాల శరణు చేరాను, ఓ ప్రభూ; అపవిత్రులకు అందనిది అయినా నీ అనుగ్రహంతో సాధ్యమని నేను భావిస్తున్నాను। ఓ పద్మనాభా, జీవుని సంసార బంధనం నశించినప్పుడే, శుద్ధ భక్తుల సేవారూపమైన సదుపాసన ద్వారా నీపై చైతన్యం కలుగుతుంది।
FAQs
This verse states that freedom from saṁsāra arises when the mind becomes fixed on the Lord through sincere devotional worship (sad-upāsanā), which is ultimately enabled by His mercy.
Akrura contrasts the asat (those opposed to devotion) with devotees: without bhakti and divine grace, one does not easily approach the Lord’s feet, which are accessed through surrender and worship.
Cultivate steady devotional practice—prayer, remembrance, and sincere worship—while attributing spiritual progress to divine grace rather than ego, and let that reshape daily choices.