Shloka 14
Akrūra’s Prayers (Akrūra-stuti): The Lord as Cause of Causes, Virāṭ, and the Goal of All Paths
अग्निर्मुखं तेऽवनिरङ्घ्रिरीक्षणं सूर्यो नभो नाभिरथो दिश: श्रुति: । द्यौ: कं सुरेन्द्रास्तव बाहवोऽर्णवा: कुक्षिर्मरुत् प्राणबलं प्रकल्पितम् ॥ १३ ॥ रोमाणि वृक्षौषधय: शिरोरुहा मेघा: परस्यास्थिनखानि तेऽद्रय: । निमेषणं रात्र्यहनी प्रजापति- र्मेढ्रस्तु वृष्टिस्तव वीर्यमिष्यते ॥ १४ ॥
agnir mukhaṁ te ’vanir aṅghrir īkṣaṇaṁ sūryo nabho nābhir atho diśaḥ śrutiḥ dyauḥ kaṁ surendrās tava bāhavo ’rṇavāḥ kukṣir marut prāṇa-balaṁ prakalpitam
అగ్ని నీ ముఖము, భూమి నీ పాదములు, సూర్యుడు నీ నేత్రము, ఆకాశము నీ నాభి. దిక్కులు నీ శ్రవణశక్తి, దేవేంద్రులు నీ భుజములు, సముద్రాలు నీ ఉదరము. ద్యౌలోకము నీ శిరస్సు, వాయువు నీ ప్రాణము మరియు బలము. వృక్షౌషధులు నీ రోమాలు, మేఘాలు నీ కేశాలు, పర్వతాలు నీ ఎముకలు-నఖాలు; పగలు-రాత్రి నీ కనురెప్పల మిటక; ప్రజాపతి నీ ఉపస్థము, వర్షము నీ వీర్యమని కీర్తించబడుతుంది.
FAQs
In Akrura’s prayers, the cosmos is described as the Lord’s body—fire as His mouth, earth as His feet, sun as His eye—teaching that all elements rest in and depend on Him.
While traveling to bring Krishna and Balarama to Mathura, Akrura’s devotion overflows; he recognizes Krishna as the Supreme and offers Vedic-style cosmic praise to glorify His all-pervading lordship.
It trains the mind to see the sacred in all of nature—reducing ego and anxiety by remembering a higher order and offering daily experiences back to God in gratitude.