Shloka 12
किं मया हतया मन्द जात: खलु तवान्तकृत् । यत्र क्व वा पूर्वशत्रुर्मा हिंसी: कृपणान् वृथा ॥ १२ ॥
kiṁ mayā hatayā manda jātaḥ khalu tavānta-kṛt yatra kva vā pūrva-śatrur mā hiṁsīḥ kṛpaṇān vṛthā
ఓ మూర్ఖుడా కంసా! నన్ను చంపడం వల్ల నీకు ఏమి ప్రయోజనం? నీ పూర్వ శత్రువు మరియు నిన్ను అంతం చేసేవాడు వేరే చోట జన్మించాడు. కాబట్టి అనవసరంగా అమాయక పిల్లలను చంపవద్దు.
FAQs
In this verse, the dying Pūtanā calls Krishna a ‘former enemy’ and warns him not to harm the helpless in vain—highlighting her delusion and the inevitability of divine justice in Krishna’s Vraja-līlā.
As Krishna sucked out her life-air, Pūtanā—bewildered at being defeated by an infant—speaks in anger and confusion, claiming his act will lead to his own death and urging him not to kill others, reflecting her demonic mentality even at death.
It cautions against harming the innocent out of fear or hatred and reminds us that violence driven by delusion rebounds; instead, cultivate protection, compassion, and accountability under dharma.