Shloka 57
Akrūra’s Mission: The Departure from Vraja and the Yamunā Vision of Viṣṇu-Ananta
विलोक्य सुभृशं प्रीतो भक्त्या परमया युत: । हृष्यत्तनूरुहो भावपरिक्लिन्नात्मलोचन: ॥ ५६ ॥ गिरा गद्गदयास्तौषीत् सत्त्वमालम्ब्य सात्वत: । प्रणम्य मूर्ध्नावहित: कृताञ्जलिपुट: शनै: ॥ ५७ ॥
vilokya su-bhṛśaṁ prīto bhaktyā paramayā yutaḥ hṛṣyat-tanūruho bhāva- pariklinnātma-locanaḥ
అక్రూరుడు సత్త్వాన్ని ఆశ్రయించి గద్గద స్వరంతో స్తుతించాడు. తల నేలపై పెట్టి జాగ్రత్తగా నమస్కరించి, అంజలి ముద్రతో నెమ్మదిగా ఏకాగ్రంగా ప్రార్థన ప్రారంభించాడు.
Thus end the purports of the humble servants of His Divine Grace A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda to the Tenth Canto, Thirty-ninth Chapter, of the Śrīmad-Bhāgavatam, entitled “Akrūra’s Vision.”
FAQs
This verse describes classic bhakti symptoms—overwhelming joy, hairs standing on end, and tear-filled eyes—arising when a devotee beholds Kṛṣṇa with supreme devotion.
Akrūra’s heart was filled with paramā-bhakti; upon receiving Their darśana, his inner devotion naturally manifested as ecstatic bodily transformations.
Cultivate sincere devotion through remembrance, prayer, and service; the verse highlights that genuine spiritual emotion arises from real inner connection, not performance.