Shloka 14
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
तं त्वद्य नूनं महतां गतिं गुरुं त्रैलोक्यकान्तं दृशिमन्महोत्सवम् । रूपं दधानं श्रिय ईप्सितास्पदं द्रक्ष्ये ममासन्नुषस: सुदर्शना: ॥ १४ ॥
taṁ tv adya nūnaṁ mahatāṁ gatiṁ guruṁ trailokya-kāntaṁ dṛśiman-mahotsavam rūpaṁ dadhānaṁ śriya īpsitāspadaṁ drakṣye mamāsann uṣasaḥ su-darśanāḥ
ఈ రోజు నేను నిశ్చయంగా మహాత్ముల గతి, గురువు, త్రిలోకసౌందర్యం, నేత్రాలకు మహోత్సవమైన ప్రభువును దర్శిస్తాను. శ్రీదేవి కోరుకునే ఆశ్రయమైన ఆయన దివ్యరూపం వల్ల నా జీవితంలోని అన్ని ఉదయాలు శుభమయ్యాయి.
FAQs
This verse describes Kṛṣṇa as “a festival for the eyes,” teaching that simply seeing Him is spiritually transformative and the supreme fulfillment sought by great devotees.
As Akrūra approached Vṛndāvana, his heart overflowed with devotion and anticipation; he glorified Kṛṣṇa as the ultimate goal of saints and prayed that his life—and even his daily dawns—become blessed by Kṛṣṇa’s sight.
Cultivate daily longing for divine remembrance—begin the day with prayer, kīrtana, and scripture—so that “dawn” becomes auspicious through conscious seeking of Kṛṣṇa’s presence.