Shloka 13
Gopī-gīta in Separation: The Flute’s Call and Vraja’s Ecstatic Response
सहबल: स्रगवतंसविलास: सानुषु क्षितिभृतो व्रजदेव्य: । हर्षयन् यर्हि वेणुरवेण जातहर्ष उपरम्भति विश्वम् ॥ १२ ॥ महदतिक्रमणशङ्कितचेता मन्दमन्दमनुगर्जति मेघ: । सुहृदमभ्यवर्षत् सुमनोभि- श्छायया च विदधत् प्रतपत्रम् ॥ १३ ॥
saha-balaḥ srag-avataṁsa-vilāsaḥ sānuṣu kṣiti-bhṛto vraja-devyaḥ harṣayan yarhi veṇu-raveṇa jāta-harṣa uparambhati viśvam
హే వ్రజదేవతలారా! శ్రీకృష్ణుడు బలరామునితో కలిసి పర్వత శిఖరాల ఒడిలో పుష్పమాలిని శిరోభూషణంగా ధరించి లీలగా విహరిస్తూ, మధుర వంశీనాదంతో సమస్త జగత్తును హర్షింపజేస్తాడు. అప్పుడు మహాపురుషుని అపరాధం చేయబోతున్నానేమోనని భయపడిన సమీప మేఘం మెల్లగా గర్జిస్తూ తాళం కలుపుతుంది. అది తన స్నేహితుడైన కృష్ణునిపై పుష్పవర్షం కురిపించి, గొడుగు వలె నీడనిచ్చి ఎండనుండి కాపాడుతుంది।
FAQs
It portrays the cloud as a humble servant and friend—restrained, respectful, and eager to offer service (flowers and shade), illustrating that true bhakti expresses itself through gentle, protective, selfless giving.
In their devotional vision, even nature behaves with reverence around Kṛṣṇa; the cloud’s soft rumbling suggests humility—acting carefully so as not to disturb or presume upon the Supreme Lord’s pastime.
Serve like a ‘suhṛt’—be protective rather than demanding: offer practical help, create comfort for others, and act with humility and restraint instead of seeking attention.