Shloka 14
Rāsa-līlā Begins; Divine Multiplication; Moral Doubt and Its Resolution
गोप्यो लब्ध्वाच्युतं कान्तं श्रिय एकान्तवल्लभम् । गृहीतकण्ठ्यस्तद्दोर्भ्यां गायन्त्यस्तं विजह्रिरे ॥ १४ ॥
gopyo labdhvācyutaṁ kāntaṁ śriya ekānta-vallabham gṛhīta-kaṇṭhyas tad-dorbhyāṁ gāyantyas tam vijahrire
గోపికలు అచ్యుతుడైన శ్రీకృష్ణుణ్ని తమ అంతరంగ ప్రియుడిగా పొందారు—ఆయన శ్రీదేవికి ఏకాంత ప్రియుడు. ఆయన భుజాలతో వారి కంఠాలను ఆలింగనం చేయగా, వారు ఆయన మహిమలను పాడుతూ పరమానందంతో విహరించారు।
FAQs
It describes the gopīs attaining Kṛṣṇa as their beloved and sporting with Him as He embraces them, highlighting their intimate, exclusive devotion.
It emphasizes Kṛṣṇa’s supreme attractiveness and lordship—He is the dearmost even to Lakṣmī—yet He becomes personally accessible to the Vraja gopīs through pure love.
It encourages wholehearted devotion—seeking closeness to God through sincere bhakti and glorification (kīrtana), rather than through status, ritual pride, or mere intellectualism.