Shloka 16
The Gopīs Glorify the Song of Kṛṣṇa’s Flute
Veṇu-gīta
दृष्ट्वातपे व्रजपशून् सह रामगोपै: सञ्चारयन्तमनु वेणुमुदीरयन्तम् । प्रेमप्रवृद्ध उदित: कुसुमावलीभि: सख्युर्व्यधात् स्ववपुषाम्बुद आतपत्रम् ॥ १६ ॥
dṛṣṭvātape vraja-paśūn saha rāma-gopaiḥ sañcārayantam anu veṇum udīrayantam prema-pravṛddha uditaḥ kusumāvalībhiḥ sakhyur vyadhāt sva-vapuṣāmbuda ātapatram
వేసవి ఎండ తీవ్రంగా ఉన్నప్పటికీ బలరాముడు, గోపబాలులతో కలిసి శ్రీకృష్ణుడు వ్రజ పశువులను మేపుతూ నిరంతరం వేణువు మ్రోగిస్తున్నాడు. ఇది చూసి ఆకాశంలోని మేఘం ప్రేమతో విస్తరించి, పుష్పాల్లాంటి జలబిందువులతో తన దేహాన్నే గొడుగుగా చేసి మిత్రుని కోసం పై నుంచి నీడనిచ్చింది.
Śrīla Prabhupāda states in his Kṛṣṇa, the Supreme Personality of Godhead: “The scorching heat of the autumn sunshine was sometimes intolerable, and therefore the clouds in the sky appeared in sympathy above Kṛṣṇa and Balarāma and Their boyfriends while They engaged in blowing Their flutes. The clouds served as a soothing umbrella over Their heads just to make friendship with Kṛṣṇa.”
FAQs
This verse describes a cloud, moved by love, rising to shade Kṛṣṇa like a parasol, showing that even nature in Vraja participates in loving service to Him.
Because Kṛṣṇa is the well-wisher of all beings, the cloud responds affectionately—like a friend—by offering protective shade and flowers, expressing devotion through service.
Offer practical, caring service to the Lord and His devotees—like providing comfort and protection—letting love express itself through tangible acts rather than words alone.