Shloka 35
Brahmā’s Prayers to Lord Kṛṣṇa (Brahmā-stuti) and the Restoration of Vraja’s Lunch Pastime
एषां घोषनिवासिनामुत भवान् किं देव रातेति न- श्चेतो विश्वफलात् फलं त्वदपरं कुत्राप्ययन् मुह्यति । सद्वेषादिव पूतनापि सकुला त्वामेव देवापिता यद्धामार्थसुहृत्प्रियात्मतनयप्राणाशयास्त्वत्कृते ॥ ३५ ॥
eṣāṁ ghoṣa-nivāsinām uta bhavān kiṁ deva rāteti naś ceto viśva-phalāt phalaṁ tvad-aparaṁ kutrāpy ayan muhyati sad-veṣād iva pūtanāpi sa-kulā tvām eva devāpitā yad-dhāmārtha-suhṛt-priyātma-tanaya-prāṇāśayās tvat-kṛte
హే దేవా! వ్రజ గోష్ఠనివాసులకు నీవే సమస్త వరాల పరమ ఫలము; నీకు మించిన ఫలం ఎక్కడ దొరుకుతుందో అనుకొని నా మనస్సు మోహితమవుతుంది. పూతన కూడా భక్తురాలివలె వేషం ధరించి నిన్నే పొందింది; మరి ఇల్లు, ధనం, స్నేహితులు, ప్రియులు, దేహం, సంతానం, ప్రాణం, హృదయం అన్నీ నీకోసమే అర్పించిన వ్రజభక్తులకు నీవు ఇంకేమి ఇవ్వగలవు?
FAQs
This verse says their hearts do not seek any result apart from Kṛṣṇa Himself; for them He is everything—home, wealth, friend, beloved, self, child, life, and refuge—showing the pinnacle of exclusive devotion (ananya-bhakti).
Brahmā highlights Kṛṣṇa’s astonishing mercy: even Pūtanā, who came with harmful intent, attained a motherly position by His acceptance—so the reward for the loving Vrajavāsīs is beyond measure.
Make devotion single-pointed: instead of chasing many “fruits” (status, control, recognition), center life on remembrance and service to God as the primary goal and shelter.