Shloka 7
Aghāsura-vadha: The Killing and Deliverance of Aghāsura
केचिद्वेणून्वादयन्तो ध्मान्त: शृङ्गाणि केचन । केचिद्भृङ्गै: प्रगायन्त: कूजन्त: कोकिलै: परे ॥ ७ ॥ विच्छायाभि: प्रधावन्तो गच्छन्त: साधु हंसकै: । बकैरुपविशन्तश्च नृत्यन्तश्च कलापिभि: ॥ ८ ॥ विकर्षन्त: कीशबालानारोहन्तश्च तैर्द्रुमान् । विकुर्वन्तश्च तै: साकं प्लवन्तश्च पलाशिषु ॥ ९ ॥ साकं भेकैर्विलङ्घन्त: सरित: स्रवसम्प्लुता: । विहसन्त: प्रतिच्छाया: शपन्तश्च प्रतिस्वनान् ॥ १० ॥ इत्थं सतां ब्रह्मसुखानुभूत्या दास्यं गतानां परदैवतेन । मायाश्रितानां नरदारकेण साकं विजह्रु: कृतपुण्यपुञ्जा: ॥ ११ ॥
kecid veṇūn vādayanto dhmāntaḥ śṛṅgāṇi kecana kecid bhṛṅgaiḥ pragāyantaḥ kūjantaḥ kokilaiḥ pare
కొంతమంది వేణువులు వాయించిరి, మరికొందరు కొమ్ము శృంగాలను ఊదిరి; కొందరు భ్రమరగుంజనను పాడిరి, మరికొందరు కోకిలకూకను అనుకరించిరి. కొందరు పక్షుల నీడలను వెంబడించి పరుగెత్తిరి, కొందరు హంసల నడకను అనుసరించిరి; కొందరు బకులతో నిశ్శబ్దంగా కూర్చుండిరి, మరికొందరు నెమళ్లతో నర్తించిరి. కొందరు కోతిపిల్లలను లాగిరి, కొందరు చెట్లెక్కిరి; వాటితో కలిసి ముఖవికారాలు చేసి, పలాశ కొమ్మలపై దూకిరి. కొందరు కప్పలతో కలిసి జలపాతాలతో నిండిన నదులను దాటిరి; నీటిలో తమ ప్రతిబింబాన్ని చూసి నవ్విరి, తమ ప్రతిధ్వనులను దూషించిరి. ఇలా అనేక జన్మల పుణ్యసంచయమున్న గోపబాలురు కృష్ణునితో విహరించిరి—జ్ఞానులకు బ్రహ్మసుఖప్రకాశానికి మూలమైనవాడు, భక్తులకు పరమదేవుడు మరియు నిత్యదాస్యాధిపతి, మాయావశులకైతే సాధారణ బాలుడివలె కనిపించువాడు।
As recommended by Śrīla Rūpa Gosvāmī, tasmāt kenāpy upāyena manaḥ kṛṣṇe niveśayet ( Bhakti-rasāmṛta-sindhu 1.2.4). Somehow or other, whether one thinks of Kṛṣṇa as an ordinary human child, as the source of the Brahman effulgence, as the origin of Paramātmā, or as the Supreme Personality of Godhead, one should concentrate one’s full attention upon the lotus feet of Kṛṣṇa. That is also the instruction of Bhagavad-gītā (18.66) : sarva-dharmān parityajya mām ekaṁ śaraṇaṁ vraja. Śrīmad-Bhāgavatam is the easiest way of directly approaching Kṛṣṇa. Īśvaraḥ sadyo hṛdy avarudhyate ’tra kṛtibhiḥ śuśrūṣubhis tat-kṣaṇāt ( Bhāg. 1.1.2 ). Diverting even a little of one’s attention toward Kṛṣṇa and activities in Kṛṣṇa consciousness immediately enables one to achieve the highest perfection of life. This is the purpose of the Kṛṣṇa consciousness movement. Lokasyājānato vidvāṁś cakre sātvata-saṁhitām ( Bhāg. 1.7.6 ). The secret of success is unknown to people in general, and therefore Śrīla Vyāsadeva, being compassionate toward the poor souls in this material world, especially in this Age of Kali, has given us the Śrīmad-Bhāgavatam. Śrīmad-bhāgavataṁ purāṇam amalaṁ yad vaiṣṇavānāṁ priyam ( Bhāg. 12.13.18 ). For Vaiṣṇavas who are somewhat advanced, or who are fully aware of the glories and potencies of the Lord, Śrīmad-Bhāgavatam is a beloved Vedic literature. After all, we have to change this body ( tathā dehāntara-prāptiḥ ). If we do not care about Bhagavad-gītā and Śrīmad-Bhāgavatam, we do not know what the next body will be. But if one adheres to these two books — Bhagavad-gītā and Śrīmad-Bhāgavatam — one is sure to obtain the association of Kṛṣṇa in the next life ( tyaktvā dehaṁ punar janma naiti mām eti so ’rjuna ). Therefore, distribution of Śrīmad-Bhāgavatam all over the world is a great welfare activity for theologians, philosophers, transcendentalists and yogīs ( yoginām api sarveṣām ), as well as for people in general. Janma-lābhaḥ paraḥ puṁsām ante nārāyaṇa-smṛtiḥ ( Bhāg. 2.1.6 ): if we can somehow or other remember Kṛṣṇa, Nārāyaṇa, at the end of life, our life will be successful.
FAQs
It describes the cowherd boys as joyfully playing with Kṛṣṇa, even imitating nature’s music—flutes, horns, bees, and cuckoos—showing intimate, playful devotion.
They highlight how Vraja’s natural world participates in the pastime, and how the boys, absorbed in Kṛṣṇa’s company, mirror that sweetness through song and sound.
Bring devotion into daily life by turning ordinary moments—music, nature, friendship—into remembrance and celebration of the Divine.