Adhyaya 357
Tिङ्विभक्तिसिद्धरूपम् (Established Forms of Tiṅ-Inflections)
ఈ అధ్యాయంలో పురాణీయ విజ్ఞానకోశ పరంపరలో భాగంగా తిఙ్-ప్రత్యయాలు (క్రియాపద పురుష-వచనాంతాలు) మరియు అవి భావ, కర్మ, కర్తృ ప్రయోగాలలో ఎలా వినియోగించాలో సంక్షిప్త వ్యాకరణంగా వివరించబడింది. ముందున్న ఉణాది విషయానికి సంబంధించిన పాఠ విఛ్ఛేదాన్ని సూచించి, లకారాల అర్థ పరిధిని క్రమంగా చెబుతుంది—లట్ వర్తమానం, లిఙ్ విధి/ఆశీర్వాదం, లోట్ ఆజ్ఞ/ఆశీష్, లఙ్ దూర భూతం, లుఙ్ మరియు లిట్ భూతం (లిట్లో పరోక్ష/అదృష్ట విశేషం), అలాగే లుట్/లృఙ్ భవిష్యత్. పరస్మైపద-ఆత్మనేపద భేదంతో పురుషాంతాల జాబితా ఇచ్చి, భూ, ఏధ్ వంటి ధాతువులతో రూపాలు చూపిస్తుంది; ఇతర ధాతు సమూహాలు, వికరణ సూచనలు కూడా ఉన్నాయి. చివరగా సన్ (ఇచ్ఛార్థ), ణిచ్ (ప్రేరణార్థ), యఙ్ (పునరావృత్తి) మరియు యఙ్-లుక్ రూపాలను ఉదాహరణలు, ‘రూపక’ నమూనాలతో అనుసంధానించి వివరిస్తుంది।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.
Frequently Asked Questions
The mapping of lakāras to time/meaning (present, past, future, injunction, benediction, conditional) along with tiṅ-ending paradigms across persons and voices, illustrated via bhū/edh and related dhātu examples plus san–ṇic–yaṅ derivations.
By safeguarding linguistic precision for mantra and śāstra, it supports correct ritual speech and disciplined study; this technical clarity is framed as Agneya Vidya—worldly mastery (bhukti) placed in service of dharma and inner purification toward mukti.