Adhyaya 19
अक्रूरस्य यमुनादर्शनम्, मथुराप्रवेशः, रजकवधः, माल्यजीवकवरदानम्
பராசரர் மைத்ரேயரிடம் கூறுகிறார்—அக்ரூரன் யமுனை நீரில் விஷ்ணுவை மனப்பூவும் தூபமும் கொண்டு வழிபட்டு, விஷயத் துறவால் சமாதி பெற்று மீண்டும் ரதத்திற்குத் திரும்புகிறான். ரதத்தில் ராம-கிருஷ்ணரை முன்புபோலவே கண்டதும் அவன் வியக்கிறான்; கிருஷ்ணன் அவன் வியப்பை உணர்கிறான். மதுராவை அடைந்தபின் அக்ரூரன் நகரப் பிரவேச முறையைச் சொல்கிறான்; ராஜமார்க்கத்தில் ராம-கிருஷ்ணர் மக்கள் மகிழ்ச்சி-வியப்புக்குக் காரணமாகிறார்கள். வழியில் கம்சனின் வண்ணான் அவமதிக்க, கிருஷ்ணன் ஒரே கைஅடியில் அவனை வீழ்த்தி, ஆடைகளை எடுத்துக் கொண்டு மஞ்சள்-நீல அம்பரங்கள் அணிந்து மாலைக்காரன் வீட்டிற்குச் செல்கிறார்கள். மால்யஜீவகன் தெய்வபுத்தியால் வணங்கி மணமிகு மலர்களை அளிக்க, கிருஷ்ணன் மகிழ்ந்து ‘ஸ்ரீசெல்வம் உன்னை விட்டு நீங்காது’ என வரமளித்து உலகியலும் ஆன்மீகமும் ஆகிய பலன்களை அருள்கிறான்; இறுதியில் இருவரும் பூஜிக்கப்பட்டு புறப்படுகிறார்கள்.
Shlokas
Verse 1
एवम् अन्तर् जले विष्णुम् अभिष्टूय स यादवः अर्चयाम् आस सर्वेशं पुष्पधूपैर् मनोमयैः
இவ்வாறு நீருக்குள் விஷ்ணுவைத் துதித்து, அந்த யாதவன் அனைத்திற்கும் ஆண்டவனை வழிபடத் தொடங்கினான்; மனத்தால் உருவாக்கிய மலர்களும் தூபமும் அர்ப்பணித்தான்.
Verse 2
परित्यक्तान्यविषयं मनस् तत्र निवेश्य सः ब्रह्मभूते चिरं स्थित्वा विरराम समाधितः
மற்ற எல்லா பொருள்களையும் விட்டு, அவன் மனத்தை அங்கேயே நிலைநிறுத்தினான்; பிரம்மநிலையிலே நீண்ட நேரம் தங்கி, சமாதியில் அமைதியடைந்தான்.
Verse 3
कृतकृत्यम् इवात्मानं मन्यमानो महामतिः आजगाम रथं भूयो निर्गम्य यमुनाम्भसः
தன் காரியம் நிறைவேறியதுபோல் எண்ணிய அந்த மகாமதி, யமுனை நீரிலிருந்து வெளியே வந்து மீண்டும் ரதத்திடம் சென்றான்.
Verse 4
रामकृष्णौ च ददृशे यथापूर्वं रथे स्थितौ विस्मिताक्षस् तदाक्रूरस् तं च कृष्णो ऽभ्यभाषत
அப்போது அக்ரூரன், ராமனையும் கிருஷ்ணனையும் முன்புபோலவே ரதத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான். அவன் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன; அதை உணர்ந்த கிருஷ்ணன் அவனை நோக்கி பேசினார்.
Verse 5
नूनं ते दृष्टम् आश्चर्यम् अक्रूर यमुनाजले विस्मयोत्फुल्लनयनो भवान् संलक्ष्यते यतः
நிச்சயமாக, ஓ அக்ரூரா, யமுனை நீரில் நீ ஏதோ அதிசயத்தை கண்டாய்; அதனால் உன் கண்கள் வியப்பால் விரிந்துள்ளன, உன் பார்வையிலேயே அது தெளிவாகிறது।
Verse 6
अन्तर् जले यद् आश्चर्यं दृष्टं तत्र मयाच्युत तद् अत्रापि हि पश्यामि मूर्तिमत् पुरतः स्थितम्
ஓ அச்யுதா, நீருக்குள் நான் அங்கே கண்ட அதிசய தரிசனம்—இங்கேயும் அதையே காண்கிறேன்; அதே வியப்பு உருவமெடுத்து என் முன் வெளிப்படையாக நிற்கிறது।
Verse 7
जगद् एतन् महाश्चर्यं रूपं यस्य महात्मनः तेनाश्चर्यपरेणाहं भवता कृष्ण संगतः
இந்த முழு உலகமும் அந்த உயர்ந்த மகாத்மாவின் அதிசய வடிவமே; ஓ கிருஷ்ணா, அந்த வியப்பை வெளிப்படுத்த எப்போதும் முனைந்த நீயே என்னை உன் சங்கத்தில் சேர்த்தாய்।
Verse 8
तत् किम् एतेन मथुरां प्रयामो मधुसूदन बिभेमि कंसाद् धिग् जन्म परपिण्डोपजीविनाम्
“ஓ மதுசூதனா, இதனால் என்ன பயன்? நாம் மதுராவிற்குச் செல்லலாமா? கம்சனை நான் அஞ்சுகிறேன். பிறரின் அன்னத்தில் வாழும் வாழ்க்கைக்கு நிந்தை!”
Verse 9
इत्य् उक्त्वा चोदयाम् आस तान् हयान् वातरंहसः संप्राप्तश् चातिसायाह्ने सो ऽक्रूरो मथुरां पुरीम्
இவ்வாறு கூறி, காற்றின் வேகமென ஓடும் அந்தக் குதிரைகளை அக்ரூரன் விரட்டினான்; மாலைக்குச் சற்றுமுன் அவன் மதுரா நகரை அடைந்தான்।
Verse 10
विलोक्य मथुरां रामं कृष्णं चाह स यादवः पद्भ्यां यातं महावीर्यौ रथेनैको विशाम्य् अहम्
மதுராவைக் கண்டு அந்த யாதவன் ராமனையும் கிருஷ்ணனையும் நோக்கி—“நீங்கள் இருவரும் மகாவீரர்; காலால் வந்தீர்கள். நான் ஒருவனே ரதத்தில் நகரில் நுழைவேன்” என்றான்.
Verse 11
गन्तव्यं वसुदेवस्य न भवद्भ्यां तथा गृहम् युवयोर् हि कृते वृद्धः स कंसेन निरस्यते
நீங்கள் இருவரும் வசுதேவரின் இல்லத்திற்குச் சாதாரண வழியில் செல்லக் கூடாது. உங்கள் காரணமாக அந்த முதியவர் கம்சனால் துரத்தப்பட்டு அலைக்கழிக்கப்படுகிறார்; அவரது வீடும் பாதுகாப்பற்றது.
Verse 12
इत्य् उक्त्वा प्रविवेशाथ सो ऽक्रूरो मथुरां पुरीम् प्रविष्टौ रामकृष्णौ च राजमार्गम् उपागतौ
இவ்வாறு சொல்லி அக்ரூரன் மதுரா நகரில் நுழைந்தான். ராமன்-கிருஷ்ணனும் அரசவீதிக்கு வந்து நகரில் பிரவேசித்தனர்—அரசரும் அரசுகளும் இயங்கும் இறைவனின் லீலா-ஒழுங்கின்படி முன்னேறி.
Verse 13
स्त्रीभिर् नरैश् च सानन्दं लोचनैर् अभिवीक्षितौ जग्मतुर् लीलया वीरौ मत्तौ बालगजाव् इव
பெண்களும் ஆண்களும் மகிழ்ந்த கண்களால் அவர்களை நோக்கினர். அந்த இரு வீரரும் லீலையாக முன்னே சென்றனர்—தம் உற்சாகத்தில் மத்தமடைந்த இரு இளைய யானைகள் போல.
Verse 14
भ्रममाणौ तु तौ दृष्ट्वा रजकं रङ्गकारकम् अयाचेतां सुरूपाणि वासांसि रुचिराननौ
அவர்கள் சுற்றிச் செல்லும் போது ஒரு துவைப்பவனையும் நிறமிடுபவனையும் கண்டனர். அழகிய முகத்தையுடைய அந்த இரு இளைஞரும் அவனிடம் நன்றாகச் செய்யப்பட்ட அழகிய ஆடைகளை வேண்டினர்.
Verse 15
कंसस्य रजकः सो ऽथ प्रसादारूढविस्मयः बहून्य् आक्षेपवाक्यानि प्राहोच्चै रामकेशवौ
அப்போது கம்சனின் துவைப்பவன், அரசன் அருளால் திமிர் கொண்டு, ராமன் மற்றும் கேசவனை நோக்கி உரக்க பல இழிவுச்சொற்களையும் கேலிவாக்குகளையும் கூறினான்।
Verse 16
ततस् तलप्रहारेण कृष्णस् तस्य दुरात्मनः पातयाम् आस कोपेन रजकस्य शिरो भुवि
அப்போது கோபமுற்ற கிருஷ்ணன், அந்த தீய துவைப்பவனை ஒரு கைத் தட்டுப் பிரஹாரத்தால் வீழ்த்தினான்; அவன் தலை தரையில் விழுந்தது. இவ்வேகச் செயலில் ஆண்டவன் தர்மத்தை வெளிப்படுத்தினான்।
Verse 17
हत्वादाय च वस्त्राणि पीतनीलाम्बरौ ततः कृष्णरामौ मुदा युक्तौ मालाकारगृहं गतौ
அவனை வதைத்து ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டு, பின்னர் கிருஷ்ணனும் ராமனும் மஞ்சள் மற்றும் ஆழ்நீல ஆடைகள் அணிந்து, மகிழ்ச்சியுடன் ஒன்றாக மாலைக்காரனின் வீட்டிற்குச் சென்றனர்।
Verse 18
विकासिनेत्रयुगलो मालाकारो ऽपि विस्मितः एतौ कस्य कुतो वैतौ मैत्रेयाचिन्तयत् ततः
மாலைக்காரனும் கண்கள் விரிய வியப்பில் நின்றான். அப்போது மைத்ரேயர் சிந்தித்தார்: “இவர்கள் இருவர் யாருடையவர்கள், எங்கிருந்து வந்தவர்கள்?”
Verse 19
पीतनीलाम्बरधरौ तौ दृष्ट्वातिमनोहरौ स तर्कयाम् आस तदा भुवं देवाव् उपागतौ
மஞ்சள் மற்றும் ஆழ்நீல ஆடைகள் அணிந்த, மனதை மயக்கும் அந்த இருவரையும் கண்ட அவன், “இரு தேவர்கள் இப்போது பூமிக்கு இறங்கி வந்துள்ளனர்” என்று உள்ளத்தில் எண்ணினான்।
Verse 20
विकासिमुखपद्माभ्यां ताभ्यां पुष्पाणि याचितः भुवं विष्टभ्य हस्ताभ्यां पस्पर्श शिरसा महीम्
மலர்ந்த முகத் தாமரையுடன் அவர் அவர்களிடம் மலர்களை வேண்டினார். பின்னர் இரு கைகளாலும் நிலத்தைத் தாங்கி, தலை பூமியைத் தொடுமாறு ஆழ்ந்து வணங்கினார்.
Verse 21
प्रसादपरमौ नाथौ मम गेहम् उपागतौ धन्यो ऽहम् अर्चयिष्यामीत्य् आह तौ माल्यजीवकः
“அருளே வடிவான நாதர்களே, நீங்கள் இருவரும் என் இல்லத்துக்கு வந்தீர்கள்; நான் பாக்கியவான்!” என்று மால்யஜீவகன் கூறி, “நான் உங்களை இருவரையும் வழிபடுவேன்” என்றான்.
Verse 22
ततः प्रहृष्टवदनस् तयोः पुष्पाणि कामतः चारूण्य् एतान्य् अथैतानि प्रददौ स विलोभयन्
பின்னர் மகிழ்ச்சியால் ஒளிரும் முகத்துடன் அவர்—அவர்களை ஈர்க்கும் பொருட்டு—அவர்களின் விருப்பத்திற்கேற்ற அழகிய மலர்களை இருவருக்கும் அளித்தார்.
Verse 23
पुनः पुनः प्रणम्यासौ मालाकारो नरोत्तमौ ददौ पुष्पाणि चारूणि गन्धवन्त्य् अमलानि च
அந்த மாலைக்காரன் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, அந்த இரு நரோத்தமர்க்கு அழகிய, மணமிக்க, தூய மலர்களை அளித்தான்.
Verse 24
मालाकाराय कृष्णो ऽपि प्रसन्नः प्रददौ वरम् श्रीस् त्वां मत्संश्रया भद्र न कदाचित् त्यजिष्यति
மாலைக்காரனிடம் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மகிழ்ந்து வரம் அளித்தான்—“நல்லவனே, என்னுள் வாசம் செய்யும் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) உன்னை எந்நேரமும் விட்டு விலகமாட்டாள்.”
Verse 25
बलहानिर् न ते सौम्य धनहानिस् तथैव च यावद् दिनानि तावच् च न नशिष्यति संततिः
அன்புள்ளவனே, உன் வலிமை குறையாது; உன் செல்வமும் சுருங்காது; விதிக்கப்பட்ட நாட்கள் எத்தனைவோ அவ்வளவு நாட்கள் உன் சந்ததி அழியாது—வம்சம் துண்டாகாது।
Verse 26
भुक्त्वा च भोगान् विपुलांस् त्वम् अन्ते मत्प्रसादजम् ममानुस्मरणं प्राप्य दिव्यं लोकम् अवाप्स्यसि
மிகுந்த போகங்களை அனுபவித்த பின், இறுதியில் என் அருளால் நீ என்னை நினைவு பெறுவாய்; அந்த நினைவினால் நீ தெய்வீக உலகை அடைவாய்।
Verse 27
धर्मे मनश् च ते भद्र सर्वकालं भविष्यति युष्मत्संततिजातानां दीर्घम् आयुर् भविष्यति
நல்லவனே, உன் மனம் எக்காலமும் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும்; மேலும் உன் வம்சத்தில் பிறந்தோர்க்கு நீண்ட ஆயுள் உண்டாகும்।
Verse 28
नोपसर्गादिकं दोषं युष्मत्संततिसंभवः संप्राप्स्यति महाभाग यावत् सूर्यो भविष्यति
மகாபாக்கியவனே, உன் வம்சத்தில் பிறந்தவர்களுக்கு எந்த உபசர்கம் முதலான குறையும்—எந்த பேரிடரும் மாசும்—வராது; சூரியன் இருக்கும் வரை.
Verse 29
इत्य् उक्त्वा तद्गृहात् कृष्णो बलदेवसहायवान् निर्जगाम मुनिश्रेष्ठ मालाकारेण पूजितः
இவ்வாறு கூறி, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, பலதேவன் துணையுடன் கிருஷ்ணன் அந்த வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டான்; மாலைக்காரன் பக்தியுடன் அவரை வழிபட்டான்।
Frequently Asked Questions
It frames Krishna as Vishnu who is simultaneously ‘within the waters’ and ‘before the eyes’—a narrative device teaching Antaryāmin-bhāva and the non-contradiction of transcendence and immanence.
The rājāśraya-born arrogance (कंसप्रसादजन्य गर्व) becomes adharma when it turns into cruelty and insult; Krishna’s swift punishment functions as dharma-prakaṭīkaraṇa—making moral order unmistakable.
Read Vishnu Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.