Adhyaya 13

Verse 1

गते शक्रे तु गोपालाः कृष्णम् अक्लिष्टकारिणम् ऊचुः प्रीत्या धृतं दृष्ट्वा तेन गोवर्धनाचलम्

சக்ரன் சென்றபின், எளிதில் செயல்படுவோனான கிருஷ்ணன் கோவர்தன மலையைத் தாங்கியதை அன்புடன் கண்டு, கோபாலர்கள் மகிழ்ச்சியும் பக்தியும் கொண்டு அவரிடம் பேசினர்.

Verse 2

वयम् अस्मान् महाभाग भवता महतो भयात् गावश् च भवता त्राता गिरिधारणकर्मणा

மகாபாகனே! மலைத் தாங்கிய உன் செய்கையால் எங்களையும் பசுக்களையும் பெரும் அச்சத்திலிருந்து காத்தாய்।

Verse 3

बालक्रीडेयम् अतुला गोपालत्वं जुगुप्सितम् दिव्यं च कर्म भवतः किम् एतत् तात कथ्यताम्

இணையற்ற குழந்தை விளையாட்டுகள், இகழத்தக்க கோபால வேடம்; ஆனாலும் உன் தெய்வீகச் செயல்கள்—இதன் பொருள் என்ன, அன்பே? சொல்லு, குழந்தையே.

Verse 4

कालियो दमितस् तोये प्रलम्बो विनिपातितः धृतो गोवर्धनश् चायं शङ्कितानि मनांसि नः

நீரில் காலியன் அடக்கப்பட்டான்; பிரலம்பன் வீழ்த்தப்பட்டான்; இந்த கோவர்த்தனமும் தாங்கப்பட்டது—ஆயினும் எங்கள் உள்ளங்கள் இன்னும் அச்சச் சுடரால் நடுங்குகின்றன.

Verse 5

सत्यं सत्यं हरेः पादौ शपामो ऽमितविक्रम यथा त्वद्वीर्यम् आलोक्य न त्वां मन्यामहे नरम्

உண்மை, உண்மை—ஹரியின் திருவடிகளின் பேரில் சத்தியம் செய்கிறோம், அளவற்ற வீரனே! உன் பராக்கிரமத்தைப் பார்த்தபின் உன்னை மனிதன் என இனி எண்ணோம்.

Verse 6

प्रीतिः सस्त्रीकुमारस्य व्रजस्य तव केशव कर्म चेदम् अशक्यं यत् समस्तैस् त्रिदशैर् अपि

கேசவா! இந்தச் செயல் எல்லாத் தேவர்களும் ஒன்றுகூடியாலும் செய்ய இயலாதது; பெண்களும் குழந்தைகளும் உடைய வ்ரஜத்தின் அன்பை நீ வென்றாய்.

Verse 7

बालत्वं चातिवीर्यं च जन्म चास्मासु शोभनम् चिन्त्यमानम् अमेयात्मञ् शङ्कां कृष्ण प्रयच्छति

உன் பால்யமும், உன் அளவற்ற வீரமும், எங்களிடையே உன் மங்களமான பிறப்பும்—இவற்றை நினைத்தாலே, ஹே அளவிலா ஆத்மையுடைய கிருஷ்ணா, எங்களில் வியப்புடன் கூடிய சந்தேகம் எழுகிறது: நீ உண்மையில் யார்?

Verse 8

देवो वा दानवो वा त्वं यक्षो गन्धर्व एव वा किं वास्माकं विचारेण बान्धवो ऽसि नमो ऽस्तु ते

நீ தேவரோ தானவரோ, யக்ஷரோ கந்தர்வரோ—எங்கள் தீர்ப்பால் என்ன பயன்? நீ எங்களுடைய சொந்த உறவினன்; உனக்கு வணக்கம்.

Verse 9

क्षणं भूत्वा त्व् असौ तूष्णीं किंचित् प्रणयकोपवान् इत्य् एवम् उक्तस् तैर् गोपैः कृष्णो ऽप्य् आह महामुने

ஒரு கணம் அவர் மௌனமாயிருந்தார்; காதலால் பிறந்த சிறு சினத்தை உள்ளத்தில் தாங்கியவனாய். பின்னர் அந்த கோபர்கள் இவ்வாறு கூற, ஹே மகாமுனியே, கிருஷ்ணனும் பதிலுரைத்தான்.

Verse 10

मत्संबन्धेन वो गोपा यदि लज्जा न जायते श्लाघ्यो वाहं ततः किं वो विचारेण प्रयोजनम्

ஓ கோபியரே—என்னுடன் உள்ள பந்தத்தால் உங்களில் வெட்கம் எழவில்லை என்றால், நான் நிச்சயமாகப் புகழத்தக்கவன்; அப்படியிருக்க மேலும் ஆலோசனை எதற்கு?

Verse 11

यदि वो ऽस्ति मयि प्रीतिः श्लाघ्यो ऽहं भवतां यदि तदात्मबन्धुसदृशी बुद्धिर् वः क्रियतां मयि

உங்களுக்குள் என்னிடம் பாசம் இருந்தால்—நான் உங்களுக்குப் புகழத்தக்கவன் என்றால்—என்னிடம் உங்கள் எண்ணம் உங்கள் சொந்த ஆத்ம உறவினரிடம் இருப்பதுபோல் அமையட்டும்: என்னை உங்களுடையவனாகக் கருதுங்கள்.

Verse 12

नाहं देवो न गन्धर्वो न यक्षो न च दानवः अहं वो बान्धवो जातो नैतच् चिन्त्यम् अतो ऽन्यथा

நான் தேவனும் அல்ல, கந்தர்வனும் அல்ல; யக்ஷனும் அல்ல, தானவனும் அல்ல. நான் உங்களுடைய சொந்த உறவினராகப் பிறந்தேன்; ஆகவே இதை வேறாக எண்ணி கலங்காதீர்கள்।

Verse 13

इति श्रुत्वा हरेर् वाक्यं बद्धमौनास् ततो वनम् ययुर् गोपा महाभाग तस्मिन् प्रणयकोपिनि

ஹரியின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டதும், கோபர்கள் உதடுகளில் மௌனம் கட்டப்பட்டவர்களாய் ஆனார்கள். ஓ மகாபாக! பின்னர் அவர்கள் காட்டிற்குச் சென்றார்கள்; அந்தப் பிரியவள் அன்புக் கலந்த சினத்தில் அங்கேயே நின்றாள்।

Verse 14

कृष्णस् तु विमलं व्योम शरच्चन्द्रस्य चन्द्रिकाम् तथा कुमुदिनीं फुल्लाम् आमोदितदिगन्तराम्

ஆனால் கிருஷ்ணன் களங்கமற்ற வானம்போல்—சரத்கால நிலவின் குளிர்ந்த ஒளிபோல்; மலர்ந்து நிறைந்த குமுதினி குளம்போல், அதன் மணம் திசைகளின் எல்லை வரை மகிழ்வை பரப்பியது।

Verse 15

वनराजीं तथा कूजद्भृङ्गमालामनोरमाम् विलोक्य सह गोपीभिर् मनश् चक्रे रतिं प्रति

கூவும் தேனீக் கூட்டங்கள் அழகூட்டிய காடின் அரசோச்சியைக் கண்டு, கோபிகளுடன் இருந்தபோது, அவர் மனத்தை காதலின் பக்கம் திருப்பினார்।

Verse 16

विना रामेण मधुरम् अतीव वनिताप्रियम् जगौ कलपदं शौरिर् नानातन्त्रीकृतव्रतम्

ராமன் இல்லாமல், சௌரி இனிமையான—பெண்களுக்கு மிகப் பிரியமான—பாடலைப் பாடினார்; அது நளினமான தாள-லயத்தில் அளவிடப்பட்டு, பல தந்திரி முறைகளின் ஒழுக்கச் சாதனையால் செம்மைப்படுத்தப்பட்டது।

Verse 17

रम्यं गीतध्वनिं श्रुत्वा संत्यज्यावसथांस् तदा आजग्मुस् त्वरिता गोप्यो यत्रास्ते मधुसूदनः

அவரது பாடலின் இனிய ஒலியை கேட்டவுடன் கோபியர் தங்கள் இல்லங்களை விட்டுவிட்டு, மதுசூதனன் தங்கியிருந்த இடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றனர்।

Verse 18

शनैः शनैर् जगौ गोपी काचित् तस्य लयानुगम् दत्तावधाना काचिच् च तम् एव मनसास्मरत्

ஒரு கோபி மெதுவாக மெதுவாக அவரது இசையின் தாளத்தைப் பின்பற்றி பாடத் தொடங்கினாள்; மற்றொருத்தி முழு கவனத்துடன் மனத்தில் அவரையே நினைத்தாள்।

Verse 19

काचित् कृष्णेति कृष्णेति प्रोक्त्वा लज्जाम् उपाययौ ययौ च काचित् प्रेमान्धा तत्पार्श्वम् अविलज्जिता

ஒருத்தி “கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!” என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறி வெட்கத்தில் ஒதுங்கினாள்; மற்றொருத்தி காதலால் மயங்கி, வெட்கமின்றி நேரே அவன் அருகே சென்றாள்।

Verse 20

काचिद् आवसथस्यान्तः स्थित्वा दृष्ट्वा बहिर् गुरुम् तन्मयत्वेन गोविन्दं दध्यौ मीलितलोचना

ஒரு கோபி வீட்டினுள் நின்றபடி வெளியே மூத்தவரைக் கண்டாள்; உடனே கோவிந்தனில் முழுமையாக ஒன்றி, கண்களை மூடி தியானித்தாள்।

Verse 21

तच्चिन्ताविपुलाह्लादक्षीणपुण्यचया तथा तदप्राप्तिमहादुःखविलीनाशेषपातका

அவரைத் தியானித்தால் பேரானந்தம் பெருகி, சேர்த்த புண்ணியக் குவியல் குறைகிறது; அந்த அடைவு கிடைக்காவிட்டால், அதற்கான பெருந்துயரால் மீதமுள்ள பாவங்கள் கரைந்து போகின்றன।

Verse 22

चिन्तयन्ती जगत्सूतिं परब्रह्मस्वरूपिणम् निरुच्छ्वासतया मुक्तिं गतान्या गोपकन्यका

உலகின் ஆதிகர்த்தா, பரப்ரஹ்மஸ்வரூபனான பகவானை ஒருமுகமாகத் தியானித்த அந்த கோபகன்னி, மூச்சு நின்ற தியானநிலையால் முக்தியை அடைந்தாள்।

Verse 23

गोपीपरिवृतो रात्रिं शरच्चन्द्रमनोरमाम् मानयाम् आस गोविन्दो रासारम्भरसोत्सुकः

கோபிகளால் சூழப்பட்ட கோவிந்தன், ராசத்தின் தொடக்க ஆனந்தத்தை நாடி, சரத்சந்திரன் அழகூட்டிய அந்த இரவை தன் லீலையால் மதித்ததுபோல் கழித்தான்।

Verse 24

गोप्यश् च वृन्दशः कृष्णचेष्टास्व् आयत्तमूर्तयः अन्यदेशं गते कृष्णे चेरुर् वृन्दावनान्तरम्

கோபியர் கூட்டம் கூட்டமாக, கண்ணனின் ஒவ்வொரு செயலில் மனமும் உடலும் கட்டுண்டவர்களாய், கண்ணன் வேறிடத்திற்குச் சென்றபோது விருந்தாவனத்தின் உள்ளவழிகளில் கலங்கித் திரிந்தனர்।

Verse 25

कृष्णो ऽहम् एतत् ललितं व्रजाम्य् आलोक्यतां गतिः अन्या ब्रवीति कृष्णस्य मम गीतिर् निशम्यताम्

ஒருத்தி சொன்னாள்—“நானே கண்ணன்; பாருங்கள், நான் இவ்வளவு லலிதமாக நடக்கிறேன்—என் நடை மற்றவர்களைவிட வேறு. கண்ணனைப் பற்றி மக்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் பேசட்டும்; இப்போது என் பாடலைக் கேளுங்கள்।”

Verse 26

दुष्ट कालिय तिष्ठात्र कृष्णो ऽहम् इति चापरा बाहुम् आस्फोट्य कृष्णस्य लीलासर्वस्वम् आददे

மற்றொருத்தி சொன்னாள்—“துஷ்ட காலிய, இங்கே நில்!” என்று; “நானே கண்ணன்” என அறிவிப்பதுபோல் கைமுட்டியைச் சடக்கெனத் தட்டி சவால் செய்து, கண்ணனின் லீலையின் சாரமையே தன்னகத்தே எடுத்துக்கொண்டாள்।

Verse 27

अन्या ब्रवीति भो गोपा निःशङ्कैः स्थीयताम् इह अलं वृष्टिभयेनात्र धृतो गोवर्धनो मया

மற்றொரு கோபி கூறினாள்—“ஓ கோபர்களே, அஞ்சாமல் இங்கேயே நில்லுங்கள். மழைபயம் போதும்; கோவர்த்தனத்தை நான் இங்கேத் தூக்கி தாங்கியுள்ளேன்.”

Verse 28

धेनुको ऽयं मया क्षिप्तो विचरन्तु यथेच्छया गोपी ब्रवीति चैवान्या कृष्णलीलानुकारिणी

“இந்த தேனுகனை நான் வீழ்த்திவிட்டேன்; அவன் விருப்பம்போல் அலைவானாக!” என்று ஒரு கோபி சொன்னாள்; மற்றொருத்தி கிருஷ்ணலீலையைப் பின்பற்றி விளையாட்டுணர்வில் அதையே கூறினாள்।

Verse 29

एवं नानाप्रकारासु कृष्णचेष्टासु तास् तदा गोप्यो व्यग्राः समं चेरू रम्यं वृन्दावनं वनम्

இவ்வாறு கிருஷ்ணனின் பலவகை விளையாட்டுச் செயல்கள் நிகழ்ந்தபோது, அவனை நினைத்து கலங்கிய கோபியர் அனைவரும் சேர்ந்து அழகிய விருந்தாவனக் காட்டில் உலாவினர்।

Verse 30

विलोक्यैका भुवं प्राह गोपी गोपवराङ्गना पुलकाञ्चितसर्वाङ्गी विकासिनयनोत्पला

கோபியருள் தலைசிறந்த ஒருத்தி நிலத்தை நோக்கி பேசினாள். அவளது உடல் முழுதும் பரவச ரோமாஞ்சம் எழுந்தது; மலர்ந்த தாமரையென அவள் கண்கள் விரிந்தன।

Verse 31

ध्वजवज्राङ्कुशाब्जाङ्करेखावन्त्य् आलि पश्यत पदान्य् एतानि कृष्णस्य लीलालंकृतगामिनः

அழகிய தோழியே, பார்—இவை கிருஷ்ணனின் பாதச்சுவடுகள்; அவன் நடையும் லீலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. இவற்றில் கொடி, வஜ்ரம், அங்குசம், தாமரை ஆகிய மங்களச் சின்னங்கள் பதிந்துள்ளன।

Verse 32

कापि तेन समं याता कृतपुण्या मदालसा पदानि तस्याश् चैतानि घनान्य् अल्पतनूनि च

நன்குச் செய்த புண்ணியமுடைய மதாலசா அவனுடன் இணைந்து சென்றாள். இவை அவளுடைய பாதச்சுவடுகள்—நெருக்கமாகவும் அடர்த்தியாகவும், ஆயினும் மெலிந்தும் நுண்மையாகவும் உள்ளன.

Verse 33

पुष्पावचयम् अत्रोच्चैश् चक्रे दामोदरो ध्रुवम् येनाग्राक्रान्तिमात्राणि पदान्य् अत्र महात्मनः

இங்கேதான் தாமோதரன் துருவனை மலர்மரியாதையுடன் உயர்த்தினான்; ஆகவே இவ்விடத்தில் அந்த மகாத்மாவின் பாதச்சுவடுகள் நிலைத்துள்ளன—விரல்தொடுதலளவிலேயே பதிந்தவை.

Verse 34

अत्रोपविश्य सा तेन कापि पुष्पैर् अलंकृता अन्यजन्मनि सर्वात्मा विष्णुर् अभ्यर्चितो यया

அங்கே அமர்ந்திருந்த அவள் அவனால் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள். ஏனெனில் முன்ஜென்மத்தில் அனைத்தின் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவான விஷ்ணுவை பக்தியுடன் வழிபட்டவள் அவளே.

Verse 35

पुष्पबन्धनसंमानकृतमानाम् अपास्य ताम् नन्दगोपसुतो यातो मार्गेणानेन पश्यत

மலர்மாலைகளின் அன்பு-மரியாதையால் எழுந்த அவளுடைய மானம்கோபத்தை ஒதுக்கி, நந்தகோபனின் மகன் இதே பாதையில் சென்றான்—பாருங்கள்.

Verse 36

अनुयाने ऽसमर्थान्या नितम्बभरमन्थरा या गन्तव्ये द्रुतं याति निम्नपादाग्रसंस्थितिः

நீண்ட பயணத்திற்கு ஏற்றவளல்ல; இடுப்பின் பாரம் அவளின் நடையை மந்தமாக்கும். ஆனால் சேர வேண்டிய இடமெனில் அவள் விரைவாகச் செல்கிறாள்—பாதத்தின் முன்பகுதியைத் தாழ்வாக வைத்து அடியெடுத்து.

Verse 37

हस्तन्यस्ताग्रहस्तेयं तेन याति तथा सखी अनायत्तपदन्यासा लक्ष्यते पदपद्धतिः

வழிகாட்டியின் பிடியில் தன் கையை வைத்து அவள் நடக்கிறாள்; அவளின் தோழியும் அதுபோல. இனி அவளின் அடிகள் தன்னிச்சையல்ல—அவளின் நடைவும் பாதையும் அந்தப் பிடியால் ஆளப்படுவது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

Verse 38

हस्तसंस्पर्शमात्रेण धूर्तेनैषा विमानिता नैराश्यान् मन्दगामिन्या निवृत्तं लक्ष्यते पदम्

கையின் தொடுதலே போதுமானதாக, அந்தக் கபடன் அவளை அவமதித்தான்; பின்னர் நம்பிக்கை சோர்ந்து, விரக்தியால் அவளின் அடிகள் மந்தமாயின; அவளின் பாதை திரும்பியது—அவளின் பின்வாங்கல் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

Verse 39

नूनम् उक्ता त्वरामीति पुनर् एष्यामि ते ऽन्तिकम् तेन कृष्णेन येनैषा त्वरिता पदपद्धतिः

“நிச்சயமாக,” என்று அவன் எண்ணினான், “நான் ‘நான் அவசரமாகச் செல்கிறேன்’ என்று சொன்னேன்; ஆகவே மீண்டும் உன் அருகே வருவேன்.” இந்த அடிப்பாதையை விரைவாக்கிய அந்தக் கிருஷ்ணனால், பாதையே வேகமடைந்தது.

Verse 40

प्रविष्टो गहनं कृष्णः पदम् अत्र न लक्ष्यते निवर्तध्वं शशाङ्कस्य नैतद् दीधितिगोचरे

கிருஷ்ணன் அடர்ந்த, ஊடுருவ முடியாத இருளில் புகுந்துவிட்டான்; இங்கே அவன் பாதச்சுவடு தெரியவில்லை. திரும்பிச் செல்லுங்கள்—இது சந்திரனின் கதிர்களின் எல்லைக்குள் அல்ல; அவன் ஒளியின் எட்டுப்பாட்டிலும் இல்லை.

Verse 41

निवृत्तास् तास् ततो गोप्यो निराशाः कृष्णदर्शने यमुनातीरम् आगम्य जगुस् तच्चरितं तदा

அப்போது அந்த கோபியர், கிருஷ்ணனைப் பார்க்கும் நம்பிக்கை முறிந்ததால், திரும்பினர். யமுனைத் துறையை அடைந்து, அந்த நொடியில் அவன் லீலைச் சரிதத்தைப் பாடினர்—நினைவே அவர்களுக்கு தரிசனமாயிற்று.

Verse 42

ततो ददृशुर् आयान्तं विकासिमुखपङ्कजम् गोप्यस् त्रैलोक्यगोप्तारं कृष्णम् अक्लिष्टचेष्टितम्

அப்போது கோபியர் தம்மை நோக்கி வரும் கிருஷ்ணனை கண்டனர்—மலர்ந்த தாமரைபோல் முகம்; அவர் மும்முலகக் காவலன், துன்பமற்ற செயல்களுடைய பரமேஸ்வரன்।

Verse 43

काचिद् आलोक्य गोविन्दम् आयान्तम् अतिहर्षिता कृष्ण कृष्णेति कृष्णेति प्राह नान्यद् उदीरयत्

ஒரு கோபி கோவிந்தன் அருகே வருவதைப் பார்த்ததும் பேரானந்தத்தில் “கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா!” என்று மட்டும் கூறி, வேறொன்றும் சொல்லவில்லை।

Verse 44

काचिद् भ्रूभङ्गुरं कृत्वा ललाटफलकं हरिम् विलोक्य नेत्रभृङ्गाभ्यां पपौ तन्मुखपङ्कजम्

ஒரு கோபி புருவங்களைச் சுளித்து, நெற்றியைச் சற்றே சாய்த்து ஹரியை நோக்கினாள்; தேனீ போன்ற கண்களால் அவரது முகத் தாமரையின் தேனைப் பருகினாள்.

Verse 45

काचिद् आलोक्य गोविन्दं निमीलितविलोचना तस्यैव रूपं ध्यायन्ती योगारूढेव चाबभौ

ஒரு இளம்பெண் கோவிந்தனை கண்டதும் மெதுவாக கண்களை மூடினாள்; அவரது உருவமே தியானித்து, யோகத்தில் ஆழ்ந்தவள்போல் தோன்றினாள்.

Verse 46

ततः काश्चित्प्रियालापैः काश्चिद् भ्रूभङ्गवीक्षितैः निन्ये ऽनुनयम् अन्याश् च करस्पर्शेन माधवः

பின்னர் மாதவன் அவர்களை சமாதானப்படுத்தினான்—சிலரை அன்புச் சொற்களால், சிலரை புருவ வளைவின் விளையாட்டு பார்வையால், மற்றவர்களை மென்மையான கைத் தொடுதலால்.

Verse 47

ताभिः प्रसन्नचित्ताभिर् गोपीभिः सह सादरम् रराम रासगोष्ठीभिर् उदारचरितो हरिः

மனநிறைவு பெற்ற கோபியருடன், மரியாதைமிகு அன்போடு, உயர்ந்த நடத்தையுடைய ஹரி ராசக் கூட்டங்களில் விளையாடி மகிழ்ந்தான்।

Verse 48

रासमण्डलबन्धो ऽपि कृष्णपार्श्वम् अनुज्झता गोपीजनेन नैवाभूद् एकस्थानस्थिरात्मना

ராசமண்டலத்தை அமைப்பதும் கோபியரால் உண்மையில் நிகழவில்லை; ஒரே இடத்தில் மனம் நிலைத்து, அவர்கள் கிருஷ்ணனின் அருகை விட்டுப் பிரியவில்லை।

Verse 49

हस्ते प्रगृह्य चैकैकां गोपिकां रासमण्डले चकार तत्करस्पर्शनिमीलितदृशं हरिः

அப்போது ஹரி ராசமண்டலத்தில் ஒவ்வொரு கோபியையும் கையால் பிடித்து, தன் கரஸ்பரிசத்தின் இனிமையால் அவளின் கண்களை மூடச் செய்தான்।

Verse 50

ततः प्रववृते रासश् चलद्वलयनिस्वनैः अनुयातशरत्काव्यगेयगीतिर् अनुक्रमात्

பின்னர் ராசநடனம் தொடங்கியது—அசையும் வளையல்களின் ஒலியுடன்; மேலும் வரிசையாக, சரத்காலத்திற்கேற்ற கவிதை-இசைப் பாடல்கள் தொடர்ந்து ஒலித்தன।

Verse 51

कृष्णः शरच्चन्द्रमसं कौमुदीं कुमुदाकरम् जगौ गोपीजनस् त्व् एकं कृष्णनाम पुनः पुनः

கிருஷ்ணன் சரத்சந்திரன், நிலவொளி, குமுதம் மலரும் ஏரியைப் பாடினான்; ஆனால் கோபியர் ஒரே பாடலையே பாடினர்—‘கிருஷ்ண’ நாமத்தை மீண்டும் மீண்டும்।

Verse 52

परिवर्तश्रमेणैका चलद्वलयलापिनी ददौ बाहुलतां स्कन्धे गोपी मधुनिघातिनः

நடனத்தில் இடையறாது சுழன்று சோர்ந்த ஒரு கோபி—அசையும் வளையல்களின் ஒலியுடன்—ஆதரவுக்காக மதுவை வதைத்த மதுசூதனனின் தோளில் தன் கையின் பாரத்தை வைத்தாள்।

Verse 53

काचित् प्रविलसद्बाहुं परिरभ्य चुचुम्ब तम् गोपी गीतस्तुतिव्याजनिपुणा मधुसूदनम्

பாடலின் போர்வையில் துதிப்பதை மறைக்க வல்ல ஒரு கோபி, விளையாட்டாய் அசையும் கரங்களையுடைய மதுசூதனனை அணைத்து முத்தமிட்டாள்।

Verse 54

गोपीकपोलसंश्लेषम् अभिपद्य हरेर् भुजौ पुलकोद्गमसस्याय स्वेदाम्बुघनतां गतौ

கோபிகளின் கன்னம் கன்னமாக இணைந்து அணைத்தபோது, ஹரியின் கரங்கள் அவர்களை நெருக்கமாக இழுத்தன; அந்த தெய்வக் கரங்களில் பரவசத்தின் ரோமாஞ்சம் முளைத்து, வியர்வைத் துளிகளால் நீர்மேகம் போல் கனத்தன.

Verse 55

रासगेयं जगौ कृष्णो यावत्तारतरध्वनिः साधु कृष्णेति कृष्णेति तावत् ता द्विगुणं जगुः

கிருஷ்ணன் ராசத்தின் இசையைப் பாடினான்; அவன் குரல் மேலும் மேலும் உயர்ந்து தெளிவடைந்தது. அந்த இனிய ஒலி ஓடியவரை, கோபிகள் இரட்டிப்பு உற்சாகத்துடன்—“சாது! கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!” என்று பாடினர்।

Verse 56

गते ऽनुगमनं चक्रुर् वलने संमुखं ययुः प्रतिलोमानुलोमेन भेजुर् गोपाङ्गना हरिम्

அவன் நகர்ந்தால் அவர்கள் அவனைத் தொடர்ந்து நகர்ந்தனர்; அவன் திரும்பினால் அவர்கள் எதிரே வந்தனர். இவ்வாறு ஓட்டத்திற்கு எதிராகவும், ஓட்டத்தோடு இணங்கவும் மாறிமாறி சுழன்று, கோபாங்கனைகள் ஹரி—கிருஷ்ணரூப விஷ்ணு—வை இடையறாது அணைத்தனர்।

Verse 57

स तथा सह गोपीभी रराम मधुसूदनः यथाब्दकोटिप्रतिमः क्षणस् तेन विनाभवत्

இவ்வாறு மதுசூதனன் கோபியருடன் அங்கே மகிழ்ந்து விளையாடினான்; அவன் இல்லாமல் அவர்களுக்கு ஒரு கணமும் கோடி ஆண்டுகள்போல் நீண்டதாகத் தோன்றியது।

Verse 58

ता वार्यमाणाः पतिभिः पितृभिर् भ्रातृभिस् तथा कृष्णं गोपाङ्गना रात्रौ रमयन्ति रतिप्रियाः

அந்த கோபாங்கனைகள்—காதலில் மகிழ்வோர்—கணவர், தந்தை, சகோதரர் தடுத்தாலும் இரவில் கிருஷ்ணனை அணைந்து அவருடன் க்ரீடித்தனர்।

Verse 59

सो ऽपि कैशोरकवयो मानयन् मधुसूदनः रेमे ताभिर् अमेयात्मा क्षपासु क्षपिताहितः

அவனும் மதுசூதனன்—இளமை மலர்ந்த கன்னியரை மதித்து—அளவிலா ஆத்மாவாய் இரவுகளெல்லாம் அவர்களுடன் க்ரீடித்தான்; தீமையை நீக்கி அவர்களின் துயரை முடித்தான்।

Verse 60

तद्भर्तृषु तथा तासु सर्वभूतेषु चेश्वरः आत्मस्वरूपरूपो ऽसौ व्याप्य वायुर् इव स्थितः

அவர்களின் கணவர்களிலும், அவர்களிலும், எல்லா உயிர்களிலும் ஆண்டவன் ஆத்மச్వరூபமாகப் பரவி நிற்கிறான்; எங்கும் நிறைந்த காற்றுபோல் நிலைத்திருக்கிறான்।

Verse 61

यथा समस्तभूतेषु नभो ऽग्निः पृथिवी जलम् वायुश् चात्मा तथैवासौ व्याप्य सर्वम् अवस्थितः

எல்லா உயிர்களிலும் ஆகாயம், அக்கினி, பூமி, நீர், காற்று ஆகியவை உள்ளார்ந்த ஆதாரமாக இருப்பதுபோல், விஷ்ணுவும் அனைத்தையும் ஊடுருவி எல்லாவற்றிலும் நிலைத்திருக்கிறான்।