Adhyaya 7

Verse 1

यथावत् कथितं सर्वं यत् पृष्टो ऽसि मया गुरो श्रोतुम् इच्छाम्य् अहं त्व् एकं तद् भवान् प्रब्रवीतु मे

ஓ குருவே, நான் கேட்ட அனைத்தையும் நீங்கள் முறையாக விளக்கினீர். எனினும் இன்னொரு விஷயத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; தயை செய்து அதையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

सप्तद्वीपानि पातालवीथ्यश् च सुमहामुने सप्त लोकाश् च ये ऽन्तःस्था ब्रह्माण्डस्यास्य सर्वतः

ஓ மகாமுனியே, இந்தப் பிரம்மாண்டம் எனும் அண்டத்தின் உள்ளே எல்லாத் திசைகளிலும் ஏழு தீவுகள், பாதாளப் பாதைகள், மேலும் உள்ளே நிலைபெற்ற ஏழு லோகங்கள் உள்ளன।

Verse 3

स्थूलैः सूक्ष्मैस् तथासूक्ष्मैः सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरैस् तथा स्थूलैः स्थूलतरैश् चैतत् सर्वं प्राणिभिर् आवृतम्

இந்த முழு விரிவு உயிர்களால் மூடப்பட்டுள்ளது—ஸ்தூலம், சூக்ஷ்மம், அதிசூக்ஷ்மம்; சூக்ஷ்மத்தினும் மிகச் சூக்ஷ்மம், மேலும் ஸ்தூலம் மற்றும் அதிலும் மிக ஸ்தூலம் ஆகியவற்றால்।

Verse 4

अङ्गुलस्याष्टभागो ऽपि न सो ऽस्ति मुनिसत्तम न सन्ति प्राणिनो यत्र कर्मबन्धनिबन्धनाः

முனிவரே சிறந்தவரே! விரலின் எட்டில் ஒரு பங்கு அளவுக்குக் கூட, உயிர்கள் இல்லாத இடமில்லை—அவர்கள் கர்மப் பந்தத்தால் கட்டப்பட்ட நிலையிலுள்ளவர்கள்.

Verse 5

सर्वे चैते वशं यान्ति यमस्य भगवन् किल आयुषो ऽन्ते ततो यान्ति यातनास् तत्प्रचोदिताः

பகவனே! ஆயுள் முடிவில் இவர்கள் அனைவரும் யமனின் அதிகாரத்திற்குள் செல்கின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது; பின்னர் அவன் ஆணையால் உந்தப்பட்டு நியமிக்கப்பட்ட யாதனைகளுக்குச் செல்கின்றனர்।

Verse 6

यातनाभ्यः परिभ्रष्टा देवाद्यास्व् अथ योनिषु जन्तवः परिवर्तन्ते शास्त्राणाम् एष निर्णयः

அந்த யாதனைகளிலிருந்து விடுபட்ட பின், உயிர்கள் மீண்டும் பிறவிகளில் சுழல்கின்றன—தேவ நிலைகளிலிருந்து தொடங்கி பிற யோனிகளிலும்; இதுவே சாஸ்திரங்களின் உறுதியான தீர்மானம்.

Verse 7

सो ऽहम् इच्छामि तच् छ्रोतुं यमस्य वशवर्तिनः न भवन्ति नरा येन तत् कर्म कथयामलम्

ஆகவே அதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—எனக்கு மாசற்றும் தெளிவாகவும் கூறுங்கள்—எந்த தர்மச் செயலில் மனிதர் யமனின் ஆட்சிக்குள் விழாமல் இருப்பர்?

Verse 8

अयम् एव मुने प्रश्नो नकुलेन महात्मना पृष्टः पितामहः प्राह भीष्मो यत् तच् छृणुष्व मे

முனிவரே, இதே கேள்வியை முன்பு மகாத்மா நகுலன் கேட்டான். பிதாமகர் பீஷ்மர் அளித்த பதிலை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 9

पुरा ममागतो वत्स सखा कालिङ्गको द्विजः माम् उवाच स पृष्टो वै मया जातिस्मरो मुनिः

முன்னொரு காலத்தில், குழந்தையே, கலிங்க நாட்டைச் சேர்ந்த என் பிராமண நண்பன் என்னிடம் வந்தான். நான் கேட்டபோது, முன்ஜன்ம நினைவுடைய அந்த முனி என்னிடம் கூறினான்.

Verse 10

तेनाख्यातम् इदं चेदम् इत्थं चैतद् भविष्यति तथा च तद् अभूद् वत्स यथोक्तं तेन धीमता

அந்த ஞானி, “இவ்வாறே இது நிகழும்” என்று அறிவித்தான். குழந்தையே, அவன் சொன்னபடியே அது நடந்தது.

Verse 11

स पृष्टश् च मया भूयः श्रद्दधानेन वै द्विजः यद् यद् आह न तद् दृष्टम् अन्यथा हि मया क्वचित्

நம்பிக்கையுடன் நான் அந்த இருபிறப்பனை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டேன். அவன் சொன்ன எதையும் நான் ஒருபோதும் வேறுபடக் கண்டதில்லை.

Verse 12

एकदा तु मया पृष्टम् यद् एतद् भवतोदितम् प्राह कालिङ्गको विप्रः स्मृत्वा तस्य मुनेर् वचः

ஒருமுறை, நீ இப்போது கூறியதையே நான் கேட்டேன். அப்போது கலிங்கப் பிராமணன், அந்த முனியின் சொற்களை நினைத்து, பதிலளித்தான்.

Verse 13

जातिस्मरेण कथितं रहस्यं परमं मम यमकिंकरयोर् यो ऽभूत् संवादस् तं ब्रवीमि ते

இப்போது நான் உனக்கு முன்பிறவி நினைவுடையவர் கூறிய மிக உயர்ந்த இரகசிய உபதேசத்தைச் சொல்கிறேன்—யமனின் பணியாளர்களுக்கிடையே நடந்த உரையாடலை உனக்கு அறிவிக்கிறேன்।

Verse 14

स्वपुरुषम् अभिवीक्ष्य पाशहस्तं वदति यमः किल तस्य कर्णमूले परिहर मधुसूदनप्रपन्नान् प्रभुर् अहम् अन्यनृणां न वैष्णवानाम्

தன் பணியாளர் பாசம் கையில் நிற்பதைப் பார்த்த யமன் அவன் காதருகே கூறுகிறான்—“மதுசூதனனிடம் சரணடைந்தவர்களை விலக்கு. நான் பிற மனிதர்களுக்கே அதிபதி; வைஷ்ணவர்களுக்கு அல்ல.”

Verse 16

कटकमुकुटकर्णिकादिभेदैः कनकम् अभेदम् अपीष्यते यथैकम् सुरपशुमनुजादिकल्पनाभिर् हरिर् अखिलाभिर् उदीर्यते तथैकः

வளையல், கிரீடம், காதணி முதலிய பல வடிவங்களாக அமைந்தாலும் தங்கம் ஒன்றே, பிளவில்லாததே என்று ஏற்கப்படுவது போல; தேவர், மிருகம், மனிதன் முதலிய எல்லா கருத்துகளாலும் ஹரி கூறப்படுகிறார், ஆயினும் அவர் ஒருவனே।

Verse 17

क्षितिजलपरमाणवो ऽनिलान्ते पुनर् अपि यान्ति यथैकतां धरित्र्याः सुरपशुमनुजादयस् तथान्ते गुणकलुषेण सनातनेन तेन

மண், நீரின் அணுக்கள் காற்றின் ஓட்டம் முடிவில் மீண்டும் பூமியின் தொகையுடன் ஒன்றாகச் சேர்வது போல; இறுதியில் தேவர், மிருகம், மனிதன் முதலியோர் அனைவரும் குணங்களின் மறைமாசால் வெளிப்படும் அந்த நித்தியத் தத்துவத்தால் ஒருமையிலே ஒன்றாக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 18

हरिम् अमरगणार्चिताङ्घ्रिपद्मं प्रणमति यः परमार्थतो हि मर्त्यः तम् अपगतसमस्तपापबन्धं व्रज परिहृत्य यथाग्निम् आज्यसिक्तम्

உயர்ந்த உண்மையால் ஹரியை—அமரக் கூட்டங்கள் வணங்கும் தாமரைத் திருவடிகளை உடையவரை—வணங்கும் மனிதன் அவரிடமே செல்லட்டும். மற்ற அனைத்தையும் விட்டு விடு; அவரை அணுகினால் பாவப் பந்தங்கள் அனைத்தும் நீங்கும், நெய் ஊற்றினால் தீ எரிவது போல।

Verse 19

इति यमवचनं निशम्य पाशी यमपुरुषस् तम् उवाच धर्मराजम् कथय मम विभो समस्तधातुर् भवति हरेः खलु यादृशो ऽस्य भक्तः

யமனின் சொற்களை கேட்ட பாசம் ஏந்திய யமதூதன் தர்மராஜனை நோக்கி—“என் ஆண்டவா, ஒருவர் எல்லாவிதத்திலும் உறுதியாக எவ்வாறு ஆகிறார்? மேலும் ஹரியின் பக்தன் எப்படிப்பட்டவன்—அவனது உண்மை இயல்பு என்ன?” என்று கேட்டான்.

Verse 20

न चलति निजवर्णधर्मतो यः सममतिर् आत्मसुहृद्विपक्षपक्षे न हरति न च हन्ति किंचिद् उच्चैः सितमनसं तम् अवैहि विष्णुभक्तम्

தன் வர்ணதர்மத்திலிருந்து விலகாதவன், நண்பன்-பகைவன் இருவரிடமும் சமநோக்குடையவன், திருடாதவன், கொல்லாதவன், தூய மனத்தையுடையவன்—அவனை விஷ்ணு பக்தன் என்று அறிக.

Verse 21

कलिकलुषमलेन यस्य नात्मा विमलमतेर् मलिनीकृतो ऽस्तमोहे मनसि कृतजनार्दनं मनुष्यं सततम् अवैहि हरेर् अतीव भक्तम्

கலியின் மாசால் யாருடைய ஆத்மா களங்கமடையாதோ, தெளிந்த புத்தி மோகத்தால் மறைக்கப்படாதோ, யாருடைய மனத்தில் ஜனார்தனன் உறுதியாக நிறுவப்பட்டுள்ளானோ—அவனை எப்போதும் ஹரியின் மிகுந்த பக்தன் என்று அறிக.

Verse 22

कनकम् अपि रहस्य् अवेक्ष्य बुद्ध्या तृणम् इव यः समवैति वै परस्वम् भवति च भगवत्य् अनन्यचेताः पुरुषवरं तम् अवैहि विष्णुभक्तम्

தங்கத்தில்கூட மறைந்திருக்கும் வலைவை அறிவால் கண்டு அதை புல்லெனக் கருதுபவன், பிறருடைய செல்வத்தால் அசையாதவன், மேலும் பகவானில் மட்டுமே ஒருமனத்துடன் நிலைப்பவன்—அவனை மனிதர்களில் சிறந்தவன், விஷ்ணு பக்தன் என்று அறிக.

Verse 23

स्फटिकगिरिशिलामलः क्व विष्णुर् मनसि नृणां क्व च मत्सरादिदोषः न हि तुहिनमयूखरश्मिपुञ्जे भवति हुताशनदीप्तिजः प्रतापः

மனிதரின் மனத்தில் படிக மலைப்பாறைபோல் களங்கமற்ற விஷ்ணு இருப்பின், அதே மனத்தில் பொறாமை முதலான குற்றங்கள் எங்கே நிலைக்கும்? குளிர்ந்த நிலவொளிக் கதிர்களின் குவியலில் தீயின் எரிக்கும் வெப்பத் திகழ்ச்சி இருப்பதில்லை.

Verse 24

विमलमतिर् अमत्सरः प्रशान्तः शुचिचरितो ऽखिलसत्त्वमित्रभूतः प्रियहितवचनो ऽस्तमानमायो वसति सदा हृदि तस्य वासुदेवः

அறிவு மாசற்றவன், பொறாமையற்றவன், உள்ளம் அமைதியுற்றவன், தூய நடத்தையுடையவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் நண்பன், இனிமையும் நன்மையும் தரும் சொற்கள் பேசுபவன், அகந்தையும் வஞ்சகமும் அடங்கியவன்—அவனுடைய இதயத்தில் வாசுதேவன் எப்போதும் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 25

वसति हृदि सनातने च तस्मिन् भवति पुमाञ् जगतो ऽस्य सौम्यरूपः क्षितिरसम् अतिरम्यम् आत्मनो ऽन्तः कथयति चारुतयैव शालपोतः

அந்த சனாதனன் இதயத்தில் உறையும் போது, மனிதன் இவ்வுலகமெங்கும் பரவும் மென்மையான உருவம் போல ஆகிறான். உள்ளிருந்து பாடும் சாலபோதப் பறவை போல, சொற்களின் அழகினாலேயே, ஆத்ம அனுபவமாக மிக இனிய பூமியின் சாரத்தை உரைக்கிறான்।

Verse 26

यमनियमविधूतकल्मषाणाम् अनुदिनम् अच्युतसक्तमानसानाम् अपगतमदमानमत्सराणां व्रज भट दूरतरेण मानवानाम्

ஓ காவலனே! யம-நியம ஒழுக்கங்களால் பாவம் கழுவப்பட்ட, நாள்தோறும் அச்யுதனில் மனம் பற்றிய, அகந்தை, திமிர், பொறாமை நீங்கிய மனிதர்களிடமிருந்து மிகத் தொலைவில் விலகிச் செல்।

Verse 27

हृदि यदि भगवान् अनादिर् आस्ते हरिर् असिशङ्खगदाधरो ऽव्ययात्मा तदघम् अघविघातकर्तृभिन्नं भवति कथं सति चान्धकारम् अर्के

இதயத்தில் பகவான்—ஆதியற்ற, அழிவிலாத ஆத்மசொரூபன், வாள்-சங்கு-கதை தாங்கிய ஹரி—உறைந்தால், பாவநாசகனாகிய அவரிடமிருந்து வேறுபட்ட பாவம் அங்கே எவ்வாறு நிலைக்கும்? சூரியன் இருக்கையில் இருள் எப்படித் தங்கும்?

Verse 28

हरति परधनं निहन्ति जन्तून् वदति तथानृतनिष्ठुराणि यश् च अशुभजनितदुर्मदस्य पुंसः कलुषमतेर् हृदि तस्य नास्त्य् अनन्तः

பிறருடைய செல்வத்தைத் திருடுபவன், உயிர்களை கொல்லுபவன், பொய்யும் கடுமையும் நிறைந்த சொற்கள் பேசுபவன்—அவன் தீமையால் எழும் துர்-அகந்தை மயக்கத்தில் மூழ்கிய மாசுற்ற அறிவுடையவன்; அவன் இதயத்தில் அனந்தன் இல்லை।

Verse 29

न सहति परसंपदं विनिन्दां कलुषमतिः कुरुते सताम् असाधुः न यजति न ददाति यश् च सन्तं मनसि न तस्य जनार्दनो ऽधमस्य

பிறருடைய செல்வத்தைக் கண்டு பொறுக்காதவனும், மாசுபட்ட மனதுடன் நல்லோரை நிந்திப்பவனும், வேள்விகள் செய்யாதவனும், தானம் அளிக்காதவனும், சான்றோரை மனதில் கொள்ளாதவனுமான அந்த இழிந்தவனிடத்தில் ஜனார்த்தனன் உறைவதில்லை.

Verse 30

परमसुहृदि बान्धवे कलत्रे सुततनयापितृमातृभृत्यवर्गे शठमतिर् उपयाति यो ऽर्थतृष्णां तम् अधमचेष्टम् अवैहि नास्य भक्तम्

உற்ற நண்பன், உறவினர், மனைவி, மக்கள், பெற்றோர் மற்றும் வேலையாட்கள் ஆகியோரிடத்தும் பொருளாசையுடன் பழகும் வஞ்சக எண்ணம் கொண்டவனை இழிவானவன் என்று அறிவாயாக; அவன் இறைவனின் பக்தன் அல்லன்.

Verse 31

अशुभमतिर् असत्प्रवृत्तिसक्तः सततम् अनार्यविशालसङ्गमत्तः अनुदिनकृतपापबन्धयत्नः पुरुषपशुर् न हि वासुदेवभक्तः

தீய எண்ணம் கொண்டவனும், தகாத செயல்களில் ஈடுபடுபவனும், இழிந்தோர் சேர்க்கையில் எப்போதும் மயங்கிக் கிடப்பவனும், நாளுக்கு நாள் பாவத் தளைகளை இறுக்கிக் கொள்பவனுமான அந்த மனித வடிவில் உள்ள மிருகம் வாசுதேவனின் பக்தன் அல்லன்.

Verse 32

सकलम् इदम् अहं च वासुदेवः परमपुमान् परमेश्वरः स एकः इति मतिर् अमला भवत्य् अनन्ते हृदयगते व्रज तान् विहाय दूरात्

அந்தமில்லாத இறைவன் இதயத்தில் குடிகொள்ளும்போது, 'இவ்வுலகம் அனைத்தும், நானும் வாசுதேவனே; அந்தப் பரம்பொருள் ஒருவரே' என்ற களங்கமற்ற அறிவு உண்டாகிறது. (எமதூதனே!) அத்தகையவர்களை விட்டு வெகுதூரம் விலகிச் செல்வாயாக.

Verse 33

कमलनयन वासुदेव विष्णो धरणिधराच्युत शङ्खचक्रपाणे भव शरणम् इतीरयन्ति ये वै त्यज भट दूरतरेण तान् अपापान्

'தாமரைக்கண்ணா! வாசுதேவா! விஷ்ணுவே! பூமியைத் தாங்குபவனே! அச்சுதா! சங்கு சக்கரம் ஏந்தியவனே! எனக்கு அடைக்கலம் அருள்வாயாக!' என்று எவர் கூறுகிறார்களோ, அந்தப் பாவமற்றவர்களை விட்டுவிடு; அவர்களை விட்டு வெகுதூரம் விலகிச் செல்.

Verse 34

वसति मनसि यस्य सो ऽव्ययात्मा पुरुषवरस्य न तस्य दृष्टिपाते तव गतिर् अथवा ममास्ति चक्र प्रतिहतवीर्यबलस्य सो ऽन्यलोक्यः

எந்த பரமபுருஷனின் மனத்தில் அந்த அவ்யய ஆத்மா வாசம் செய்கிறதோ, அந்த ஆண்டவனின் பார்வையின் முன் உனக்கும் எனக்கும் அடைக்கலம் அல்லது தப்பும் வழி இல்லை. என் வீரியமும் பலமும் சக்கரத்தால் தடுக்கப்பட்டன; அவர் இவ்வுலகில் வெல்லப்படவோ பிடிக்கப்படவோ இயலாதவர், பிறலோகத்தவர்.

Verse 35

इति निजभटशासनाय देवो रवितनयः स किलाह धर्मराजः मम कथितम् इदं च तेन तुभ्यं कुरुवर सम्यग् इदं मयापि चोक्तम्

இவ்வாறு கூறி, தெய்வமான சூரியபுத்திரன்—தர்மராஜன் எனப் புகழ்பெற்றவன்—தன் பணியாளர்களுக்கு ஆணையிட்டு சொன்னான்: “இதை நான் அறிவித்தேன்; அவனாலும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. ஓ குருவில் சிறந்தவனே, இதைத் தெளிவாகக் காத்துக்கொள்; இதையும் நானே கூறினேன்.”

Verse 36

नकुलैतन् ममाख्यातं पूर्वं तेन द्विजन्मना कलिङ्गदेशाद् अभ्येत्य प्रीयता सुमहात्मना

ஓ நகுலா, இதை முன்பு அந்த இருபிறப்புடைய முனிவர் எனக்குச் சொன்னார்; அவர் கலிங்க தேசத்திலிருந்து இங்கு வந்து, அந்த மகாத்மாவால் அன்புடன் வரவேற்கப்பட்டு மரியாதை பெற்றார்.

Verse 37

मयाप्य् एतद् यथान्यायं सम्यग् वत्स तवोदितम् यथा विष्णुम् ऋते नान्यत् त्राणं संसारसागरे

ஆம் குழந்தையே, நீ நியாயத்திற்கேற்றவாறு முறையாகச் சொன்னாய்—இந்த சம்சாரக் கடலில் விஷ்ணுவைத் தவிர வேறு எந்தத் தாரணமும், காப்பும் இல்லை.

Verse 38

किंकरा दण्डपाशौ वा न यमो न च यातना समर्थास् तस्य यस्यात्मा केशवालम्बनः सदा

யாருடைய ஆத்மா எப்போதும் கேசவனைத் தாங்குதலாகக் கொண்டு நிலைத்திருக்கிறதோ, அவன்மேல் யமனும், அவன் சேவகரும், தண்டமும் பாசமும், எந்த வேதனையும் அதிகாரம் செலுத்த முடியாது.

Verse 39

एतन् मुने तवाख्यातं गीतं वैवस्वतेन यत् त्वत्प्रश्नानुगतं सम्यक् किम् अन्यच् छ्रोतुम् इच्छसि

முனிவரே, வைவர்ஸ்வதன் பாடியதை உமது கேள்விகளுக்கேற்ப நான் துல்லியமாக எடுத்துரைத்தேன். இனி நீர் வேறு என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்?