Shloka 120
सूर्यरथ-कालचक्र-आयनविभागः, संध्योपासनम्, देवयान-पितृयानम्, विष्णुपद-गङ्गावतरणम्
श्रुताभिलषिता दृष्टा स्पृष्टा पीतावगाहिता या पावयति भूतानि कीर्तिता च दिने दिने
śrutābhilaṣitā dṛṣṭā spṛṣṭā pītāvagāhitā yā pāvayati bhūtāni kīrtitā ca dine dine
அந்தப் புனிதப் பெருமை—அதை கேட்பதாலோ, விரும்புவதாலோ, பார்ப்பதாலோ, தொடுவதாலோ, குடிப்பதாலோ, நீராடி அதில் மூழ்குவதாலோ—மேலும் நாள்தோறும் நினைத்து கீர்த்தனம் செய்வதாலோ—எல்லா உயிர்களையும் தொடர்ந்து தூய்மைப்படுத்துகிறது।
Sage Parāśara (teaching Maitreya)
FAQs
This verse presents tīrtha-sanctity as effective even at a distance: hearing of it, desiring it, seeing it, touching, drinking, bathing, and daily recitation are all said to purify beings.
He frames purification as multi-layered—physical (touching, drinking, bathing) and mental-devotional (hearing, longing, remembering/reciting daily), emphasizing sustained practice rather than a single act.
Even when Vishnu is not named in the line, the Purana’s theology treats sacred places and waters as conduits of Vishnu’s sustaining purity; remembrance and kīrtana function as devotional access to the Supreme Reality that upholds dharma.