Adhyaya 1: Narada Questions Pulastya: The Vamana Purana Begins and Satī’s Monsoon Lament

Verse 1

त्रैलोक्यराज्यमाक्षिप्य बलेरिन्द्राय यो ददौ श्रीधराय नमस्तस्मै छद्मवामनरूपिणे

பலியின் மூவுலக அரசாட்சியைப் பறித்து இந்திரனுக்கு அளித்த, மறை வாமன வடிவம் கொண்ட ஸ்ரீதரன் (விஷ்ணு) அவருக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 2

पुलस्त्यमुषिमासीनमाश्रमे वाग्विदां वरम् नारदः परिपप्रच्छ पुराणं वामनाश्रयम्

ஆசிரமத்தில் அமர்ந்திருந்த, புனித வாக்கின் அறிவில் சிறந்த புலஸ்திய முனிவரிடம் நாரதர் வாமனனை மையமாகக் கொண்ட புராணத்தைப் பற்றி வினவினார்.

Verse 3

कथं भगवता ब्रह्मन् विष्णुना प्रभविष्णुना वामनत्वं धृतं पूर्वं तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः

ஓ பிராமணரே! பேராற்றல் கொண்ட பகவான் விஷ்ணு முன்பு எவ்வாறு வாமன நிலையைக் கொண்டார்? நான் கேட்கிறேன்; அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

कथं च वैष्णवनो भूत्वा प्रह्लादो दैत्यसत्तमः त्रिदशैर्युयुधे सार्थमत्र मै संशयो महान्

மேலும், தைத்யர்களில் சிறந்த பிரஹ்லாதன் விஷ்ணு பக்தனாக இருந்தும் தேவர்களுடன் எவ்வாறு போரிட்டான்? இதில் எனக்கு பெரும் ஐயம் உள்ளது.

Verse 5

श्रूयते च द्विजश्रेष्ठ दक्षस्य दुहिता सती शङ्करस्य प्रिया भार्या बभुव वरवर्णिनी

மேலும், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! தக்ஷனின் மகள் சதி, சிறந்த நிறமுடையவள், சங்கரனின் அன்புப் பட்டமகளானாள் என்று கேட்கப்படுகிறது.

Verse 6

किमर्थं सा परित्यज्य स्वरीरं वरानना जाता हिमवतो गेहे गिरीन्द्रस्य महात्मनः

அந்த அழகிய முகத்தையுடையவள் எந்த காரணத்தால் தன் உடலைத் துறந்து, மகாத்மையான மலைநாதன் ஹிமவானின் இல்லத்தில் பிறந்தாள்?

Verse 7

पुनश्च देवदेववस्य पत्नीत्वमगमच्छुभा एतन्मे संशयं छिन्धि सर्ववित् त्वं मतो ऽसि मे

மேலும் அந்த மங்களமான தேவி எவ்வாறு தேவர்களின் தேவனின் துணைவியாக ஆனாள்? என் ஐயத்தை நீக்குக; நீர் எனக்குச் சர்வஞ்ஞன் எனக் கருதப்படுகிறீர்.

Verse 8

तीर्थानां चैव माहात्म्यं दानानां चैव सत्तम व्रतानां विविधानां च विधिमाचक्ष्व मे द्विज

அறநெறியோரில் சிறந்தவரே! தீர்த்தங்களின் மகிமையையும், தானங்களின் சிறப்பையும், பலவகை விரதங்களின் விதியையும் எனக்கு விளக்குக, ஓ இருபிறப்பாளரே.

Verse 9

एवभुक्तो नारदेन पुलस्त्यो सुनिसत्तमः प्रोवाच वदतां श्रेष्ठो नारदं तपसो निधिम

இவ்வாறு நாரதனால் கேட்கப்பட்டபோது, நற்குணங்களில் சிறந்த புலஸ்தியர் உரைத்தார்; பேச்சாளர்களில் முதன்மையானவர் தவத்தின் நிதியான நாரதனை நோக்கி கூறினார்.

Verse 10

पुलस्त्य उवाच पुराणं वामनं वक्ष्ये क्रमान्निखिलमादितः अवधानं स्थिरं कृत्वा शृणुष्व मुनिसत्त्म

புலஸ்தியர் கூறினார்—ஆரம்பத்திலிருந்து முறையாக வாமன புராணத்தை முழுமையாக உரைப்பேன். நிலையான கவனத்துடன் கேள், ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே.

Verse 11

पुरा हैमवती देवी मन्दरस्थं महेश्वरम् उवाच वचनं दृष्ट्वा ग्रीष्मकालमुपस्थितम्

முன்னொரு காலத்தில் ஹைமவதீ தேவி (பார்வதி) கோடைக்காலம் வந்ததைப் பார்த்து, மந்தரத்தில் தங்கியிருந்த மகேஸ்வரனிடம் வாக்கு உரைத்தாள்।

Verse 12

ग्रीष्मः प्रवृत्तो देवेश न च ते विद्यते गृहम् यत्र वातातपौ ग्रीष्मे स्थितयोर्नौ गमिष्यतः

தேவேசரே! கோடை தொடங்கிவிட்டது; உமக்கு இல்லம் இல்லை. கோடையில் காற்றும் சுடும் வெயிலும் இருக்கும் போது நாம் இருவரும் எங்கே செல்வோம்?

Verse 13

एवमुक्तो भवान्या तु शङ्करो वाक्यमब्रवीत् निराश्रयो ऽहं सुदती सदारण्यचरः शुभे

பவானி இவ்வாறு கூற, சங்கரன் சொன்னான்— அழகிய பற்களையுடையவளே, மங்களமானவளே! நான் தங்கிடமற்றவன்; எப்போதும் வனத்தில் உலாவுபவன்.

Verse 14

इत्युक्ता शङ्करेणाथ वृक्षच्छायासु नारद निदाघकालमनयत् समं शर्वेण सा सती

நாரதரே! சங்கரன் இவ்வாறு கூறியபின், அந்த சதி (பார்வதி) சர்வன் (சிவன்) உடன் மரங்களின் நிழலில் கோடைக்காலத்தை கழித்தாள்।

Verse 15

निदाघान्ते समुद्रभूतो निर्जनाचरितो ऽद्भुतः घनान्धकारिताशो वै प्रावृट्कालोषतिरागवान्

கோடையின் முடிவில் அதிசயமான மழைக்காலம் எழுந்தது; அது தனிமையான இடங்களில் உலாவியது; அடர்ந்த மேகங்கள் திசைகளை இருளாக்கின, அது மிகுந்த தீவிரமாயிருந்தது।

Verse 16

तं दृष्ट्वा दक्षतनुजा प्रावृट्कालमुपस्थितम् प्रोवाच वाक्यं देवेशं सती सप्रणयं तदा

பிராவ்ருட் பருவம் வந்தடைந்ததைப் பார்த்து, தக்ஷனின் மகள் சதி அப்போது அன்புடன் தேவேசனாகிய மகேஸ்வரனிடம் சொற்கள் கூறினாள்।

Verse 17

विवान्ति वाता हृदयावदारणा गर्जन्त्यमी लोयधरा महेश्वर स्फुरन्ति नीलाभ्रगणेषु विद्युतो वाशन्ति केकारवमेव बर्हिणः

இதயத்தைப் பிளக்கும் காற்றுகள் வீசுகின்றன; ஓ மகேஸ்வரா, இம்மழைமேகங்கள் இடியுடன் கர்ஜிக்கின்றன. நீலமயமான மேகக்கூட்டங்களில் மின்னல் திளைக்கிறது; மயில்கள் ‘கே-கா’ எனக் கூவுகின்றன।

Verse 18

पतन्ति धारा गगनात् परिच्युता बका बलाकाश्च सरन्ति तोयदान् कदम्बसर्ज्जार्जुनकेतकीद्रुमाः पुष्पाणि मुञ्चन्ति सुमारुताहताः

வானத்திலிருந்து விடுபட்டு மழைத்தாரைகள் விழுகின்றன. கொக்குகளும் நாரைகளும் மழைமேகங்களருகே அலைகின்றன. கடம்பம், சர்ஜ்ஜ/சாலம், அர்ஜுனம், கேதகி மரங்கள் மென்மையான காற்றால் அசைந்து மலர்களை உதிர்க்கின்றன।

Verse 19

श्रुत्वैव मघस्य दृढं तु गर्जितं त्यजन्ति हंसाश्च सरांसि तत्क्षणात् यथाश्रयान् योगिगणः समन्तात् प्रवृद्धमूलानपि संत्यजन्ति

மக மేఘத்தின் உறுதியான இடியொலியை கேட்டவுடனே அன்னங்கள் உடனே ஏரிகளை விட்டு விலகுகின்றன. அதுபோலவே யோகிகளின் கூட்டங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் தங்கள் ஆச்ரயங்களை—ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தாலும்—விட்டொழிகின்றன।

Verse 20

इमानि यूथानि वने मृगाणां चरन्ति धावन्ति रमन्ति शंभो तथाचिराभाः सुतरां स्फुरन्ति पश्येह नीलेषु घनेषु देव नूनं समृद्धिं सलिलस्य दृष्ट्वा चरन्ति शूरास्तरुणद्रुमेषु

ஓ ஷம்போ, காட்டில் மான்களின் கூட்டங்கள் அலைந்து, ஓடி, விளையாடுகின்றன. ஓ தேவா, இங்கே நீல நிற அடர்ந்த மேகங்களில் மின்னல் ஒளிகள் மிகத் தீவிரமாகத் திளைக்கின்றன. நீரின் பெருக்கைக் கண்டு துணிவுடைய உயிர்கள் இளமரங்களிடையே அலைகின்றன என்பது உறுதி।

Verse 21

उद्वत्त्वेगाः सहसैव निम्नगा जाताः शशङ्काङ्कितचारुमैले किमत्र चित्रं यदनुज्ज्वलं जनं निषेव्य योषिद् भवति त्वशीला

திடீரென வேகம் பெருகிய நதிகள், தங்கள் அழகிய கருமைநிற நீர்மேல் நிலவொளி முத்திரையுடன் மனோகரமாகத் தோன்றுகின்றன. மங்கிய புகழுடைய ஒருவனைச் சேர்ந்த பெண் தீயொழுக்கமடைவதில் என்ன வியப்பு?

Verse 22

नीलैश्च मेघैश्च समावृतं नभः पुष्षैश्च सर्ज्जा मुकुलैश्च नीपाः फलैश्च बिल्वाः पयसा तथापगाः पत्रैः सपद्मैश्च महासरांसि

வானம் கருநீல மேகங்களால் மூடப்பட்டுள்ளது; சர்ஜ மரங்கள் மலர்களால் நிறைந்துள்ளன, நீப மரங்கள் மொட்டுகளால் நிறைந்துள்ளன. பில்வ மரங்கள் கனிகளால் தாழ்ந்துள்ளன; நதிகள் நீரால் நிரம்பி ஓடுகின்றன; பெரிய ஏரிகள் இலைகளும் தாமரைகளும் கொண்டு மூடப்பட்டுள்ளன.

Verse 23

काले सुरौद्रे ननु ते ब्रवीमि गृहं कुरुष्वात्र महाचजलोत्तमे सुनिर्वृता येन भवामि शंभो

இந்த கடும் வெப்பக் காலத்தில் நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்—ஓ ஶம்போ, இந்தச் சிறந்த மஹாபர்வதத்தில் இங்கே ஒரு இல்லம் அமைத்தருள்வாய்; அதனால் நான் சுகமும் நிறைவும் கொண்டு வாழ்வேன்.

Verse 24

इत्थं त्रिनेत्रः श्रुतिरामणीयकं श्रुत्वा वचो वाक्यमिदं बभाषे न मे ऽस्ति वित्तं गृहसंचयार्थे मृगारिचर्मावरणं मम प्रिये

இவ்வாறு திரிநேத்திரன் அவளின் இனிய சொற்களை கேட்டுப் பதிலுரைத்தான்—அன்பே, இல்லம் அமைப்பதற்கான செல்வம் எனக்கில்லை; எனது போர்வை மிருகத் தோலே.

Verse 25

ममोपवीतं भुजगेश्वरः शुभे कर्णे ऽपि पद्मश्च तथैव पिङ्गलः केयूरमेकं मम कम्बलस्त्वहिर्द्वितीयमन्यो भुजगो धनञ्जयः

ஓ மங்களமே, புஜகேஸ்வரனே எனது உபவீதம்; என் காதுகளில் பத்மனும் பிங்கலனும் உள்ளனர். எனது ஒரு கையுறை (கேயூரம்) கம்பலன் என்னும் பாம்பு; இரண்டாவது கையுறை தனஞ்சயன் என்னும் மற்றொரு பாம்பு.

Verse 26

सव्येतरे तक्षक उत्तरे तथा नीलो ऽपि नीलाञ्जनतुल्यवर्णः श्रोणीतटे राजति सुप्रतिष्ठः

மற்றொரு புறம் தக்ஷகன் இருக்கிறான்; மேலும் வடக்கில் நீலன்—அவன் நிறம் நீலாஞ்ஜனத்தைப் போன்ற கருமை. இடுப்புப் பகுதியில் சுப்ரதிஷ்டன் ஒளிர்கிறான்.

Verse 28

पुलस्त्य उवाच इति वचनमथोग्रं शङ्करात्सा मृडानी ऋतमपि तदसत्यं श्रीमदाकर्ण्य भीता अवनितसमवेक्ष्य स्वामिनो वासकृच्छ्रात् परिवदति सरोषं लज्जयोच्छ्वस्य चोष्म् वम्प्_1.27 देव्युवाच कथं हि देवदेवेश प्रावट्कालो गमिष्यति वृक्षमूले स्थिताया मे सुदुःखेन वदाम्यतः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—சங்கரனிடமிருந்து வந்த அந்தக் கடுமையான சொற்கள் உண்மையாயினும், ம்ருடானி அஞ்சித் திகைத்துக் கேட்டாள். நிலத்தை நோக்கி கண்களைத் தாழ்த்தி, வாசத்தின் துன்பத்தால் வருந்தி, வெட்கத்தால் சூடான மூச்சை விடுத்தபடி கோபத்துடன் பேசினாள். தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே! மரத்தின் அடியில் நிற்கும் எனக்கு மழைக்காலம் எவ்வாறு கடக்கும்? மிகுந்த துயரத்தால் இதைச் சொல்கிறேன்.

Verse 30

शङ्कर उवाच घनावस्थितदेहायाः प्रावृट्घनखण्डमुन्नतमारुह्य तस्थौ सह दक्षकन्यया ततो ऽभवन्नाम तेदश्वरस्य जीमूतकेतुस्त्विति विश्रुतं दिवि

சங்கரன் கூறினார்—அடர்ந்த மேகத்தால் ஆன உடலுடைய அவள், உயர்ந்த மழைமேகக் கூட்டத்தின் மீது ஏறி, தக்ஷனின் மகளுடன் அங்கே நின்றாள். அப்போது அந்தச் சிறந்த குதிரைக்கு ‘ஜீமூதகேது’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது; அது விண்ணுலகில் புகழ்பெற்றது.