Adhyaya 9

ஸ்கந்தர் காலத்தின் வலிமையால் தர்மம் தலைகீழாகும் ஒரு காலத்தை உரைக்கிறார். அப்போது மூவுலகங்களிலிருந்து ஸ்ரீ—செல்வமும் வளமும்—விலகி, தேவலோகங்களும் மங்கியதுபோல் தோன்றின. அன்னம், மருந்து, பால், பொக்கிஷம், இன்பவசதிகள் குறைந்ததால் பஞ்சம் எழுந்து சமூக ஒழுங்கு சிதைந்தது. பசியால் பலர் விலங்குகளை கொன்று மாமிசம் உண்டனர்; ஆனால் சில சத்தர்மநிஷ்ட முனிவர்கள் உயிர் போகும் நிலையிலும் அத்தகைய உணவை ஏற்கவில்லை. மூத்த ரிஷிகள் வேத ஆதாரத்துடன் “ஆபத்தர்மம்” போதித்தாலும், பொருள் வழுவல் எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை கதை காட்டுகிறது—மறைமொழி, தெளிவற்ற சொற்கள், மறைமுக வேதவாக்கியம் ஆகியவை நேரடிப் பொருளாகப் பிடிக்கப்பட, ஹிம்சைமிக்க யாகம் இயல்பானதாக மாறுகிறது. பசுபலி பெருகி, “மகாயாகம்” போன்ற பெரிய கிரியைகளும் நடக்கின்றன; யாகசிஷ்டம் உணவுக்கான நியாயமாக்கப்படுகிறது; நோக்கம் செல்வம், இல்லற இலக்குகள், உயிர்வாழ்தல் ஆகியவற்றை நோக்கி சாய்கிறது. இதன் விளைவாக சமூக நெறிகள் தளர்ந்து, வறுமை-குழப்பத்தால் கலப்பு திருமணங்கள் அதிகரித்து, அதர்மம் வளர்கிறது; பின்னர் சில நூல்கள் மரபின் பெயரில் இந்த நெருக்கடி-நெறியையே அதிகாரமாக்குகின்றன. நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தேவராஜன் வாசுதேவனை வழிபட்டு மீண்டும் ஸ்ரீயைப் பெறுகிறான்; ஹரியின் அருளால் சத்தர்மம் மீள நிறுவப்படுகிறது, எனினும் சிலர் பழைய அவசர நெறியையே முன்னிலைப்படுத்துகின்றனர். ஹிம்சைமிக்க யாகப் பரவல் பேரிடர் காலத்துடன் இணைந்த, சூழ்நிலையால் உருவான வரலாற்று நிகழ்வென கதை முடிகிறது.