Adhyaya 7

இந்த அத்தியாயம் கர்மவிளைவு, பக்தியால் சுத்திகரிப்பு, மற்றும் முக்திக்கான முன்னேற்றப் பாதை ஆகியவற்றை பல கட்டங்களாக எடுத்துரைக்கிறது. ஒரு குற்றத்தால் பூமிக்குள் அடைக்கப்பட்ட வஸு மன்னன், த்ர்யக்ஷர பகவத் மந்திரத்தை மனத்தில் இடையறாது ஜபித்து, காலமும் சாஸ்திரமும் கூறும் பஞ்சகால முறையின்படி தீவிர பக்தியுடன் ஸ்ரீஹரியை ஆராதிக்கிறான். வாசுதேவன் திருப்தியடைந்து கருடனை ஆணையிட்டு, பூமியின் பிளவிலிருந்து வஸுவை மீட்டு உயர்ந்த நிலைக்கு மீள நிறுவுகிறான்; தெய்வீக இடைநிலையாளர் வழியாக இறையருள் செயல்படுவது இங்கு வெளிப்படுகிறது. வாக்காபசாரம்/அவமதிப்பு கடும் பலனைத் தரும் எனச் சொல்லப்பட்டாலும், ஹரியின் ஏகாந்த சேவை விரைவில் பாவநாசம் செய்து ஸ்வர்கப் பதவியும் மரியாதையும் அளிக்கிறது; வஸு தேவருலகப் பெருமைகளை அனுபவிக்கிறான். பின்னர் பித்ருக்களுடன் தொடர்புடைய அச்சோதா நிகழ்வு, அடையாளத் தவறு, பித்ரு சாபம் ஆகியவை வருகிறது—அச்சாபமே ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட மீட்பு திட்டமாக மாறுகிறது: த்வாபர யுகத்தில் வருங்கால பிறவிகள், தொடர்ந்த பக்தி-உன்னதி, பாஞ்சராத்திர முறையில் வழிபாடு, இறுதியில் தெய்வலோக மீள்சேர்க்கை. முடிவில் வஸு போகங்களில் இருந்து வைராக்யம் பெற்று ரமாபதியைத் தியானித்து, யோகத் தாரணையால் தேவருடலைத் துறந்து, সিদ্ধ யோகிகளுக்கான ‘முக்தி வாயில்’ எனப் புகழப்படும் சூரிய மண்டலத்தை அடைந்து, தற்காலிக தேவர்கள் வழிகாட்டுதலால் அதிசயமான ஶ்வேதத்வீபத்தை அடைகிறான்—கோலோக/வைகுண்டம் நாடும் பக்தர்களின் எல்லைத் தாமம். ‘ஶ்வேதமுக்தர்’ என்ற நிலை—ஏகாந்திக தர்மத்தால் நாராயணனை வழிபடுவோர்—என்றும் வரையறுக்கப்படுகிறது.