Adhyaya 6

அத்தியாயம் 6-ல் சாவர்ணி, மஹான் வசு அரசன் பூமி/பாதாளத்தில் எவ்வாறு வீழ்ந்தான், அவனுக்கு சாபமும் விடுதலையும் எதனால் ஏற்பட்டன என்று ஸ்கந்தனை வினவுகிறார். ஸ்கந்தன் முன்நிகழ்வை உரைக்கிறார்—இந்திரன் (விச்வஜித் எனப் பெயரிட்டு) அச்வமேதம் போன்ற மகாயாகத்தைத் தொடங்கினான்; அதில் பல விலங்குகள் கட்டப்பட்டு அலறின. ஒளிமிக்க முனிவர்கள் வந்து மரியாதை பெற்றபின்பும், யாகத்தில் ஊடுருவிய வன்முறையைப் பார்த்து வியப்பும் கருணையும் கொண்டு தேவர்களுக்கு தர்மத்தை அறிவுறுத்தினர். முனிவர்கள் சனாதன தர்மத்தை விளக்கி—அஹிம்சையே உயர்ந்த நெறி; வேதத்தின் நோக்கம் விலங்கு வதை அல்ல, தர்மத்தின் ‘நான்கு பாதங்களை’ நிறுவுதல்; தீங்கால் அதைச் சிதைப்பது அல்ல என்று கூறினர். ரஜஸ்-தமஸ் சார்ந்த தவறான பொருள்கொள்ளுதலைக் கண்டித்து, ‘அஜ’ என்பதைக் ‘ஆடு’ என்று மட்டும் எடுத்துக் கொன்று பலி செய்வது வேதத் தாத்பரியம் அல்ல; அது விதை/மருந்துப் பொருள் போன்ற தொழில்நுட்ப அர்த்தமாகவும் கொள்ளத்தக்கது என்றனர். சாத்த்விக தேவர்கள் விஷ்ணுவுடன் ஒத்திசைவானவர்கள்; விஷ்ணு வழிபாட்டிற்கு அஹிம்சை யாகமே பொருத்தம் என்றும் வலியுறுத்தினர். ஆனால் தேவர்கள் முனிவர்களின் அதிகாரத்தை ஏற்கவில்லை; அகந்தை, கோபம், மயக்கம் ஆகியவற்றால் அதர்மத்தின் வாயில்கள் விரிந்தன. அப்போது ராஜோபசாரிசர வசு வந்து, யாகம் விலங்குகளால் செய்யலாமா அல்லது தானியம்-மருந்துப் பொருட்களால் செய்யலாமா என்று தீர்ப்பளிக்குமாறு தேவரும் முனிவரும் கேட்டனர். தேவர்களின் விருப்பத்தை அறிந்த வசு விலங்கு பலியையே ஆதரித்தான்; இந்த வாக்குத் தோஷத்தால் அவன் வானிலிருந்து வீழ்ந்து பூமிக்குள் புகுந்தான், ஆயினும் நாராயண சரணால் நினைவு நிலைத்தது. வன்முறையின் விளைவுக்கு அஞ்சிய தேவர்கள் விலங்குகளை விடுவித்து சென்றனர்; முனிவர்கள் ஆசிரமங்களுக்கு திரும்பினர்—இவ்வத்தியாயம் சாஸ்திரப் பொருளறிவு, நெறியுடனான யாகம், அதிகாரமிக்க சொல்லின் கர்மப் பாரம் ஆகியவற்றை எச்சரிக்கும் எடுத்துக்காட்டாக அமைகிறது.