Adhyaya 5

ஸ்கந்த புராணம், வசு வம்சத்துடன் தொடர்புடைய மாதிரி அரசன் அமாவாசுவை வர்ணிக்கிறது. அவர் தர்மநிஷ்டை, தந்தைபக்தி, தன்னடக்கம், அஹிம்சை, பணிவு, மனநிலைத் திடத்தன்மை ஆகியவற்றால் விளங்குகிறார். அவர் இடையறாது நாராயண மந்திர ஜபம் செய்து, பஞ்சகால ஒழுங்கில் பூஜை நடத்துகிறார்—முதலில் வாசுதேவனுக்கு நைவேத்யம், பின்னர் தேவர்கள், பித்ருக்கள், பிராமணர்கள், சார்ந்தோர் ஆகியோருக்கு பிரசாதம் பகிர்ந்து, இறுதியில் மீதியைத் தானே உண்ணுதல்; இது புனிதப்படுத்தப்பட்ட உணவின் நெறியாகக் காட்டப்படுகிறது. மாமிச உணவால் ஏற்படும் உயிர் வதை மிகப் பெரிய குற்றம் எனக் கருதி, ஆட்சியில் பொய், தீமை, நுண்ணிய தவறுகளும் குறையுமாறு நடக்கிறார். பாஞ்சராத்திர ஆசாரியர்களை மதித்து, காம்ய, நைமித்திக, நித்ய கர்மங்களை சாத்த்வத/வைஷ்ணவ முறையில் செய்கிறார். அவரது பக்தியால் இந்திரன் முதலியோரிடமிருந்து தெய்வீக பரிசுகள் கிடைக்கின்றன; ஆனால் தேவர்களிடையே பாகுபாடு அல்லது வாக்குத் தவறு ஏற்பட்டால் வீழ்ச்சி நிகழலாம் எனக் கதை எச்சரிக்கிறது. பின்னர் அவர் மீண்டும் உறுதியான மந்திர சாதனையால் ஸ்வர்க நிலையைப் பெறுகிறார்; பித்ரு சாபத்தால் மறுபிறவி எடுத்து, இறுதியில் முனிவர்களிடையே வாசுதேவ வழிபாட்டை வளர்த்து, வாசுதேவனின் அச்சமற்ற பரம நிலையைக் அடைகிறார்.