Adhyaya 4

இந்த அத்தியாயம் இரண்டு தொடர்புடைய இயக்கங்களாக விரிகிறது. முதலில், நாரதர் உபதேசம் கேட்டு திருப்தியடைந்தாலும், இறைவனின் முன்னைய/உச்சமான ரூபத்தை நேரில் காண விரும்புகிறார். நாராயணர்—அந்த ரூபம் தானம், யாகம், வேதகிரியைகள் அல்லது வெறும் தவத்தால் மட்டும் கிடைக்காது; அனன்ய பக்தர்களுக்கே அது வெளிப்படும் என்கிறார். அனன்ய-பக்தி, ஞானம், வைராக்யம், ஸ்வதர்ம நிஷ்டை ஆகியவற்றால் நாரதர் தகுதியுடையவர் என உறுதிப்படுத்தி, ‘ஸ்வேதத்வீபம்’ எனும் உள்ளார்ந்த வெண்தீவிற்கு செல்லுமாறு ஆணையிடுகிறார். அடுத்ததாக ஸ்கந்தர் நாரதரின் யோகப் பயணத்தையும், பாற்கடலின் வடக்கே ஒளிவீசும் ஸ்வேதத்வீபத்தின் வர்ணனையையும் கூறுகிறார்—மங்கள மரங்கள், தோட்டங்கள், நதிகள், தாமரைகள், பறவைகள், விலங்குகள் நிறைந்தது. அங்குள்ளவர்கள் முக்தர்கள், பாவமற்றவர்கள், நறுமணமிக்கவர்கள், நித்திய யௌவனத்துடன், மங்களச் சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டவர்கள்; சிலர் இருகைகளுடன், சிலர் நான்குகைகளுடன்; ஷடூர்மி (ஆறு அலைகள்) இன்றியும் காலப் பயம் அற்றவர்களுமாக உள்ளனர். சாவர்ணி—இத்தகையோர் எவ்வாறு தோன்றுகின்றனர், அவர்களின் நிலை என்ன? என்று கேட்கிறார். ஸ்கந்தர்—அவர்கள் ‘அக்ஷர’ புருஷர்கள்; முந்தைய கல்பங்களில் ஒருமுக வாசுதேவ சேவையால் பிரம்மபாவம் அடைந்து, காலமும் மாயையும் சாராதவர்களாகி, பிரளயத்தில் அக்ஷரதாமத்திற்கு மீள்கிறார்கள் என விளக்குகிறார். மாயையால் ‘க்ஷர’ராகப் பிறந்தவர்களும் அஹிம்சை, தவம், ஸ்வதர்மப் பின்பற்றல், வைராக்யம், ஞானம், வாசுதேவ மகிமை உணர்வு, இடையறா பக்தி, மகத்தோர் சங்கம், மோக்ஷ-சித்திகளிலும் பற்றின்மை, ஹரியின் பிறப்பு-செயல்களைப் பரஸ்பரம் கேட்டு பாடுதல் ஆகியவற்றால் அதே நிலையை அடையலாம். முடிவில் மனிதர்களும் அந்த நிலையை அடையக் கூடியதை விளக்கும் விரிவான புராணக் கதையைத் தொடர்வதாக வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது.