Adhyaya 32

அத்தியாயம் 32 வாசுதேவ மையமான போதனையை வక్తா–ச்ரோதை பரம்பரையாக உறுதிப்படுத்துகிறது. ஸ்கந்தர் கூறுகிறார்—நாரதர் ஈசானனைப் புகழ்ந்து, சம்யாப்ராசத்தில் உள்ள வ்யாச ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, கேள்வியாளருக்கு ‘ஏகாந்திக தர்மம்’ உரைக்கிறார். பின்னர் இந்த உபதேசம் பிரம்மாவின் சபையில் நிலைபெறுகிறது; தேவர்கள், பித்ருக்கள், ரிஷிகள் அறிவுறுத்தப்படுகின்றனர்; பாஸ்கரன் (சூரியன்) நாரதர் முன்பு நாராயணனிடமிருந்து கேட்டதையே மீண்டும் கேட்கிறான் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அதன்பின் பரம்பரை வாலகில்யர்களிடமும், மேருவில் இந்திரன் உடன் கூடிய தேவர்சபையிலும், அசிதர் மூலம் பித்ருக்களிடமும், அங்கிருந்து அரசன் சாந்தனுவுக்கும், பீஷ்மருக்கும், இறுதியில் பாரதப் போர் முடிவில் யுதிஷ்டிரருக்கும் செல்கிறது. இந்த மாஹாத்மியத்தைச் செவிமடுத்தால் மோட்ச நோக்கிய பரம பக்தி உண்டாகிறது; வாசுதேவன் பரம காரணம், வ்யூஹங்களுக்கும் அவதாரங்களுக்கும் ஆதிமூலம் என விளக்கப்படுகிறது. அடர்ந்த பலச்ருதியில் இதை புராணக் கதையின் சாரம், வேத–உபநிஷத்துகளின் ‘ரசம்’, மேலும் சாங்க்ய–யோக, பாஞ்சராத்திர, தர்மசாஸ்திரங்களின் நிசாரம் எனப் போற்றுகிறது. மனத் தூய்மை, அமங்கல நாசம், தர்ம–காம–அர்த்த–மோட்ச பலன்கள், வர்ணாஸ்ரமத்திற்கேற்ற விளைவுகள், அரசர்களுக்கும் பெண்களுக்கும் சுபபலன்கள் கூறப்படுகின்றன. முடிவில் சூதர், அறிஞர் ச்ரோதை ஒரே வாசுதேவனை வழிபடுமாறு வலியுறுத்தி, கோலோகாதிபதி, ஒளிமயமான, பக்தியானந்தம் பெருக்கும் வாசுதேவனுக்கு வணக்கம் செலுத்தி நிறைவு செய்கிறார்.