Adhyaya 31

அத்தியாயம் 31-இல் ஸ்கந்தர் வாசுதேவனின் மகிமையையும் தர்மவிளக்கத்தையும் உரைத்ததை கேட்ட நாரதரின் எல்லா சந்தேகங்களும் நீங்குகின்றன. அவர் தொடர்ந்து தவம் செய்து, தினமும் உரிய நேரத்தில் ஞானத்தைப் பெறவும் கேட்கவும் உறுதி செய்கிறார். ஸ்கந்தர் கூறுவதுபோல், நாரதர் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் தவத்தில் நிலைத்து, ஹரியின் உபதேசத்தை காலமுறைப்படி கேட்டு ஆன்மீக ‘பக்வதா’ (முதிர்ச்சி) அடைகிறார்; அகிலாத்மனான ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் அவரது அன்பு மேலும் தீவிரமாகிறது. உயர்ந்த பக்தியில் நிலைபெற்ற சித்த-யோகியாக நாரதரை அறிந்த நாராயணர், லோகஹிதத்திற்காக உலகமெங்கும் சென்று ‘ஏகாந்த-தர்மம்’ பரப்புமாறு ஆணையிடுகிறார். பின்னர் நாரதர் விரிவான ஸ்துதியை அர்ப்பணிக்கிறார்—நாராயணன்/வாசுதேவன் உலகின் ஆதாரம், யோகேஸ்வரன், சாட்சி, குணாதீதன், கர்த்தൃത്വாதீதன், பயமும் சம்சாரமும் நீங்கக் காக்கும் கருணைமிகு சரணாகதி என்று போற்றுகிறார். உடல்-உறவு-செல்வ பற்றுதல் மாயை எனக் காட்டி, மரண வேளையிலும் இறைவன் ஸ்மரணம் விடுதலை தரும் என வலியுறுத்தி, இறுதியில் ஒரே சரணாகதி மற்றும் நன்றியுணர்வு என்ற நெறியை நிறுவுகிறார்.