Adhyaya 3

அத்தியாயம் 3 நாரதரின் புகழ்ச்சியும் கேள்வியும் கொண்டு தொடங்குகிறது—வேத‑புராணங்கள் வாசுதேவனை நித்திய ஸ்ருஷ்டி‑நியந்தாவெனப் பாடுகின்றன; எல்லா வர்ண‑ஆச்ரமங்களும் பல ரூபங்களில் அவரை வழிபடுகின்றன; அப்படியிருக்க வாசுதேவன் தந்தை அல்லது தேவனாக யாரை வணங்குகிறார்? ஸ்ரீநாராயணன் இது நுண்ணிய தத்துவம் எனக் கூறி, உபநிஷத் உணர்வில் பரப்ரஹ்மம் ‘சத்ய‑ஞான‑அனந்தம்’, திரிகுணாதீதம் என்றும், அதே தெய்வப் புருஷன் மகாபுருஷன்/வாசுதேவன்/நாராயணன்/விஷ்ணு/கிருஷ்ணன் என ஒரே பரமசத்துவமாக வெளிப்படுகிறான் என்றும் விளக்குகிறார்। உலக மரியாதையாக தைவ‑பித்ரு கடமைகள் செய்யப்பட வேண்டும்; ஆனால் அவற்றின் இறுதி நோக்கமும் சமர்ப்பணமும் அனைத்தின் ஆத்மாவான அந்த ஒரே ஆண்டவனிடமே என்கிறார்। பின்னர் வைதிக கர்மம் ‘ப்ரவ்ருத்தி’ மற்றும் ‘நிவ்ருத்தி’ என இரண்டாக வகுக்கப்படுகிறது. ப்ரவ்ருத்தியில் திருமணம், தர்மமான செல்வம், காம்ய யாகங்கள், குடிமைப் பணிகள் போன்ற சமூகக் கடமைகள்; இவற்றின் பலன் வரையறுக்கப்பட்ட ஸ்வர்காதி, புண்யம் குறைந்ததும் மீண்டும் பூமிக்கு வருதல். நிவ்ருத்தியில் ஸந்ந்யாசம், தமம், தபஸ், பிரஹ்ம‑யோக‑ஞான‑ஜப யஜ்ஞங்கள்; இவற்றால் திரிலோகத்துக்கு அப்பாற்பட்ட உயர்லோகங்கள் கிடைத்தாலும், பிரளயத்தில் அவையும் லயமாகும்। முக்கிய முடிவு—குணங்களால் கட்டுப்பட்ட கர்மமும் ‘விஷ்ணு‑ஸம்பந்தம்’ ஆக, பகவானுக்கு அர்ப்பணித்து செய்யப்படின் அது நிர்குணமாகி அக்ஷய பலன் தரும்; இறுதியில் பகவத் தாமத்தை அடையச் செய்கிறது. ப்ரவ்ருத்தி வழியில் பிரஜாபதிகள், தேவர்கள், ரிஷிகள்; நிவ்ருத்தி வழியில் ஸனகாதிகள், நைஷ்டிக முனிகள்—அனைவரும் தத்தம் ஒழுக்கத்தில் அதே ஒரே ஆண்டவனை வழிபடுகின்றனர். இறுதியில் பகவானின் எளிமை‑கருணை கூறப்படுகிறது—பக்தியுடன் செய்த சிறு செயலும் பெரிய, நிலையான பலன் தரும்; ஏகாந்த பக்தர்கள் தெய்வீக சேவையைப் பெறுவர், அவருடன் உண்மையான தொடர்பு ஸம்ஸாரத்தை நிறுத்தி கர்மயோக‑ஞானயோக வெற்றியைத் துணைபுரியும்।